Lib. XXIX. Cai-. 9. 10. [CT.C.547. A.C.2o5.J' 339

subito rabiem accensi, sine respectu, non maiestatisimulo, seil etiam Immanitatis, in legatum impetum,lictoribus prius indignum in modum mulcatis, fa-ciunt: tum ipsum, ab suis interceptum et seclusum,hostiliter lacerant, et prope exsanguem, naso auri-busque mutilatis, relinquunt. Ilis Messanam nun-tiatis, Scipio, post paucos dies Locros hexeri adve-ctus, quum causam Plemini! et tribunorum audisset,Pleminio noxa liberato, relictoque in eiusdem locipraesidio, tribunis sontibus iudicatis, et in vinculaeoniectis, ut Hornam ad senatum mitterentur, Mes-sanam atque inde Syracusas rediit. Pleminius im-potens irae, neglectam ab Scipione et nimis leviterlatam suam iniuriam ratus, nec quemquam aestima-re alium eam litem posse, nisi qui atrocitatem eiuspatiendo sensisset, tribunos attrahi ad se iussit; laceratosque omnibus, quae pati corpus ullum potest,suppliciis interfecit: nec satiatus vivorum poena,insepultos proiecit. Simili crudelitate et in Locren-sium principes est usus, quos ad conquerendas in-iurias ad P. Scipionem profectos audivit: et, quaeantea per libidinem atque avaritiam foeda exemplain socios ediderat, tunc ab ira multiplicia edere: in-famiae atque invidiae non sibi modo , sed etiam im-peratori, esse.

X. lam comitiorum appetebat tempus, quum P.Licinii consulis litcrae Hornam allatae, Se excrci-tumque suum gravi morio affeci ari: nec sisti potuisse,ni eadem vis mati, aut gravior etiam, in hostes in-gruisset. Itaque, quoniam ipse venire ad comitia nonposset, si ita Patribus videretur, se Q. Caecilium Me-tellum dictatorem comitiorum causa dicturum: exer-citum Q. Caecilii dimitti, e republica esse. Nam ne-que usum eius ullum in praesentia esse, quum Hanni-bal iam in hiberna suos receperit; et tanta incesseritin ea castra vis morbi, ut, nisi mature dimittantur-

y 2