331

T. LIVII [U. C. bi 7 . A. C. ao5.]

esse: satis scire, Sp. Lucretium se cum M. Livio {un-cturum: mulla millia ipsis etiam armanda esse, utduobus ducibus, duobus exercitibus Romanis resista-tur. Galli, summam ad id suam voluntatem esse, di-cere: sed, quum una castra Romana intra fines, al-tera in finitima tetra Etruria prope in conspectu ha-beant, si palam fiat, auxiliis adiutum ab sese Poenum,extemplo infestos utrimque exercitus in agrum suumincursuros. Ea ab Gallis desideraret, quibus occulteadiuvari posset. Liguribus, quod procul agro urbi-busque eorum castra Romana sint, libera consilia ei-se: illos armare iuvcntulem, et capessere pro partebellum, aequum esse. Ligures haud abnuere: tem-pus modo duorum mensium petere ad delectus ha-bendos. Interim Mago militos, Gallis dimissis, clamper agros eorum mercede conducere. Commeatusquoque omnis generis occulte ad eum a Gallis popu-lis mittebantur. M. Livius exercitum volonum exEtruria in Galliam traducit: iunctusque Lucretio, si•se Mago ex Liguribus propius urbem moveat, ob-viam ire parat: si Poenus sub angulo Alpium quietusse contineat, et ipse in eadem regione circa Arimi-num Italiae praesidio futurus.

VI. Post reditum ex Africa C. Laelii, et Scipionestimulato Masinissae adhortationibus, et militibus,praedam ex hostium terra cernentibus tota classeefferri, accensis ad traiiciendum quam primum, in-tervenit maiori minor cogitatio, Locros urbem reci-piendi, quae sub defectionem Italiae desciverat etipsa ad Poenos. Spes autem affectandae eius rei exminima re affulsit. Latrociniis magis, quam iustobello, in llruttiis gerebantur res; principio ab Nu-midis facto, et Bruttiis, non societate magis Punica,quam suopte ingenio, congruentibus in eum morem.Postremo Ilomani quoque, iam contagione quadamrapto gaudentes, quantum per duces licebat, excur-