74CAPUT NONUM.Ut igitur & monere, & moneri pro-prium est verae amicitiae: & alterum liberefacere, non aspere; alterum patienter ac-cipere, non repugnanter: sic habendumest, nullam in amicitiis pestem esse majo-rem, quam adulationem, blanditiam, as-sentationem. Quamvis enim multis nomi-nibus est hoc vitium notandum levium ho-minum, atque fallacium, ad voluptatemloquentium omnia, nihil ad veritatem.Cum autem omnium rerum simulatio estvitiosa (tollit enim judicium veri, idqueadulterat) tum amicitiae repugnat maxime:delet enim veritatem, sine qua nomen ami-citiæ valere non potest. Nam cum ami-citiæ vis sit in eo, ut unus quasi animussiat ex pluribus: qui id sieri poterit, sine in uno quidem quoque unus animuserit, idemque semper; sed varius, com-mutabilis, multiplex? Quid senim potestesse tam flexibile, tam devium, quam ani-mus ejus, qui ad alterius non modo sen-sum, ac voluntatem, sed etiam vultum,atque nutum convertitur? Negat quis?nego. Ait? aio. Postremo imperavi egometmihi, omnia assentari, ut ait idem Teren-tius: sed ille sub Gnathonis persona: quodamici genus adhibere omnino levitatis est.Multi autem Gnathonum similes, cum sintloco, fortuna, sama superiores: horum estassentatio molesta, cum ad vanitatem ac-cessit authoritas. Secerni autem blandusamicus