DE AMICITIA.nostra delabitur. Erumpunt sæpe vitiaamicorum cum in ipsos amicos, tum inalienos; quorum tamen ad amicos redun-det infamia. Tales igitur amicitiae sunt re-missione usus eluendae, &, (ut Catonemdicere audivi) diffuendae magis, quam di-scindendae: nisi quaedam admodum intolera-bilis injuria exarterit, ut neque rectum,neque honestum sit, neque fieri possit, utnon statim alienatio, disjunctioque facien-da sit.VIII. Plerique (a) perverse, ne di-cam impudenter, amicum habere talem vo-lunt, quales ipsi esse non possunt: quae-que ipsi non tribuunt amicis, haec ab iisdesiderant. Par est autem, primum ipsumesse virum bonum, tum alterum similemsui quaerere. In talibus ea, quam jam du-dum tractamus, stabilitas amicitiae confir-mari potest: cum homines benevolentiaconjuncti, primum cupiditatibus iis, qui-bus caeteri serviunt, imperabunt: deindeaequitate, justitiaque gaudebunt, omniaquealter pro altero suscipiet: neque quidquamtinquam, nisi honestum, & rectum alterab altero postulabit: neque solum colentinter se, ac diligent, sed etiam verebuntur.Nam maximum ornamentum amicitiae tol-lit, qui ex ea tollit verecundiam. ItaqueE 4(a) De amicitia 82.