CAPUT NONUM.Divitior mihi, & affluentior videtur.esse vera amicitia; nec observare restricte,ne plus reddat, quam acceperit. Nequeenim verendum est, ne quid excidat, autne quid in terram defluat, aut ne plusaequo quid in amicitiam congeratur.Tertius vero ille finis deterrimus, utquanti quisque se ipse faciat, tanti fiat abamicis. Saepe enim in quibusdam, aut aniinus abjectior est, nut spes amplificandafortunae fractior. Non est igitur amici, ta-lem esse in eum, qualis ille in se est: sedpotius eniti, & efficere, ut amici jacentemanimum excitet, inducatque in spem, cogitationemque meliorem.Alius igitur finis verae amicitiae consti-tuendus est, si prius, quid maxime reprehendere Scipio solitus sit, edixero. Ne-gabat ullam vocem inimicitiorem amicitiaepotuisse reperiri, quam ejus, qui dixisset,ita amare oportere, ut, si aliquando esset osurusNec vero se adduci posse, ut hoc, quemad-modum putaretur, a Biante esse dictum crederet, qui sapiens habitus esset unusseptem: sed impuri cujusdam aut ambitiosiomnia ad suam potentiam revocantis essesententiam. Quonam enim modo quisquamsimicus esse poterit, cui se putabit inimi-eum esse posse? Quin etiam necesse eritcupere, & optare, ut quam saepissime pec-cer.