DE AMICITIA.amicitiae coluntur, & observantur causatemporis. In amicitia autem nihil fictum,nihil simulatum; &, quidquid in ea est,id est verum, & voluntarium. Quaproptera natura mihi videtur potius, quam ab in-digentia orta amicitia, & applicatione ma-gis animi cum quodam sensu amandi, quamcogitatione, quantum illa res utilitatis essethabitura.Quod quidem quale sit, etiam in bestiisquibusdam animadverti potest: quae ex senatos ita amant ad quoddam tempus, &ab eis ita amantur, ut facile earum sensusappareat. Quod in homine multo est evi-dentius. Primum ex ea caritate, quae estinter natos, & parentes: quae dirimi, nisidetestabili scelere, non potest. Deinde,cum similis sensus existit amoris, si aliquemnacti sumus, cujus cum moribus, & natu-ra congruamus, quod fin eo quasi lumenaliquod probitatis, & virtutis perspicerevideamur. Nihil est enim amabilius vir-tute: nihil, quod magis alliciat homines addiligendum: quippe cum propter virtutem,& probitatem eos etiam, quos nunquamvidimus, quodam modo diligamus. Quisest, qui C. Fabricii, M. Curii, non cumcaritate aliqua, & benevolentia memoriamusurpet, quos nunquam viderit? Quis au-tem est, qui Tarquinium superbum, quiSp. Cassium, Sp. Maelium non oderitCum