— 44 —
e assi mesmo a fermosura da molher strangeira, que sta de nösmuitas legoas apartada, cousa que muito pondera Plinio. Ao que imorre da vida muitos annos, ficando o seu proprio vulto pintado;e sua mulher consola, vendo cada dia diante de si a imagem dodefunto marido; e os filhos, que mininos ficaram, folgam, quandosäo ja homens, de conhecer a presenca e o natural de seu caropai, e häo d'elle medo e vergonha.« —
Fazendo aqui pausa a senhora Marquesa quasi chorosa,pola tirar de imaginacäo e memoria foi inda adiante M. Lactancio: )
f. 112. ,— »Alem d'essas cousas, que säo grandes, quäl | cousa ha
que mais ennobreca ou faca alguma outra cousa fermosa quea pintura, assi nas armas, como nos templos, como nos pacosou fortalezas, ou qualquer outra parte em que caiba formosurae ordern? E assim afirmam os grandes engenhos que nenhumacousa pöde o hörnern achar contra a sua mortalidade, nem contra-enveja do tempo, que a pintura. Nem se arredou muito d'estatencäo Pithagoras, quando dezia que sös em tres cousas se pare-ciam os homens com Deos immortal: na sciencia e na pinturae na musica.« —
Aqui dixe mestre Micael:
— »Eu seguro, que se no vosso Portugal, M. Francisco,vissem a fremosura da pintura que estä por algumas casas d'estaItalia, que näo poderiam ser täo desmusicos lä que a näolstimassem em muito e a desejassem de alcancar; mas näo e muitonäo conhecerem nem prezarem o que nunca viram, e o que näo tem.«
Aqui se alevantou M. Angelo, mostrando ser ja tempo de
, se querer recolher e ir; e assi mesmo se ergueo a senhora
Marquesa, a quem eu pedi por merce que emprazasse toda aquella
f. 112 illustre | companhia para.o seguinte dia em aquelle mesmo lugar,
' e que näo falecesse M. Angelo. Ella o fez, e eile prometeo der
ser assi.
E acompanhando todos a senhora Marquesa, M. Lactanciose apartou com Micael, e eu e Diego Zapata, Spanhol, fomos