142

ΛΗΜΟΣΘΕΝΟΤΣ

UV. ρ. 1270—

δικασταί, πάν-ίΐ 3 οσ 3 εατί δίκαι 3 έπιδείξαντος έμοΰ καίπίατιν προσ&έντος νμίν, ώσπερ άν αυτός έκαστος πα&ώντον ηεποιηκότ 3 εμίαει, όντως υίτερ εμον προς Κόνωνατοντονϊ την οργήν εχειν, και μη νομίζειν ίδιον τών τοι-οντων μηδέν, ο καν άλλω τυχόν σνμβαίη, άλλ 3 εφ 3 ο τουποτ 3 αν συμβή, βοη&είν και τα δίκαι 3 άποδιδόναι, καιμιοεΐν τους 7ΐρδ μεν τών αμαρτημάτων θρασείς και προ-πετείς, έν δε τφ δίκην νπέχειν αναίσχυντους και πονη-ρούς και μήτε δόξης μήτ 3 εϋ-ονς μήτ 3 άλλου μηδενδςφροντίζοντας προς το μη δούναι δίκην, αλλά δεήσεται

43 Κόνων και κλαήαει. σκοπείτε δη', πότερός έστιν ελει-νότερος, ο πεπον&ώς οί 3 εγώ πέπον& 3 υπό τούτον, εΐπροανβρισ&είς άπειμι καί δίκης μή τυχών, ή Κόνων, είδώσει δίκην; πότερον δ 3 υμών έκάστφ συμφέρει εξεΐ-ναι τνπτειν και νβρίζειν ή μή; εγώ μεν οίμαι μή. ον-κοΰν, αν μεν άφιήτ 3 , εσονται πολλοί, εάν δε κολάζητ ,έλάττον ς.

44 Πόλλ’ αν ειπείν εχοιμ 3 , ω άνδρες δικασταί, και ώςημείς χρήσιμοι και δ πατήρ, εως εζη, καί τριηραρχοΰντεςκαί στρατενόμενοι καί το προσταττόμενον * ποιονντες,καί ώς ονδεν ον·θ· 3 οντος ούτε τών τούτον ουδείς ‘ αλλ 3ούτε τδ ύδωρ ικανόν, ούτε νυν περί τούτων δ λόγος εατίν.

42. πα&ιον, «= εί επαθ-εν. — έφ ’οτον, persönlich: an wem auch.

43. δεήαεται 11. καί κλαήαει]Herkömmlich war es, dafs der An-geklagte selbst am Schlüsse seinerVerteidigung, oder auch nach derVerurteilung, um eine gelinde Strafezu erlangen, mit Bitten und Jam-mern sich an die Gnade der Richterwandte (19,310. 21,99.30,32 u. ö.),noch häufiger, was freilich im vor-liegenden Falle nicht anwendbarwar, dafs man Frau und Kinderkommen liefs, um durch derenFlehen und Heulen das harte Herzder Richter zu rühren (19, 281. 21,182. 25, 84 u. ö., vgl. Arist. Wesp.560 fT.). — προσνβριαΘ-είς, durch

das folgende καί δίκης μή τυχώνerläutert : wenn mir auch noch dieSchmach zuteil wird, dafs ich nichtzu meinem Rechte kommen kann. —αφιήτε — κολαζητε, Konon. πολ-λοί — έλάττονς, welche dies thun.

44. τριηραρχοΰντες, zu 18, 102.Vor Gericht berief man sich gernauf die Bereitwilligkeit in Erfüllungder obliegenden Bürgerpflichten (s.bes. Lys. R. 21 u. 7, 31) und stellteden geringeren Eifer des Gegnersals Mangel an Patriotismus dar.D. 18, 257. 21,151 ff. u. ö. — ονδεν— ουδείς, näml. χρήσιμοι γεγόνα-a ιν. — τδ υδιορ, die (durch dieKlepsydra) mir zugemessene Zeit.S. zu § 36. Biese war bei Privat-