12

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΤΣ

XXIII. ρ. 623—

7 νπειλημμένον. εί μεν ονν, ω ανδρες Α&ηνα'ιοι, τούτομέγιστον Αριστοκράτης ηδίκει, το τοιοντου, οΐον εγώ φημιδείξειν τον Χαρίδημον όντα, τοααύτην πεποιήσ&αι πρό-νοιαν έν τψ ιρψρίσματι, ωστ 1 ιδίαν παρά τούς νόμους,άν τι πά-ϋ-η, τιμωρίαν αντψ δεδωχέναι, ταντ 1 αν ηδη λέ-γειν προς υμάς επεχείρουν, ιν* ειδητε πολλον δεΐν άξιονόντα τυχείν τον ιρηψίσματος αυτόν τουτονί. [νννί δ 1 ετεροντούτου μειζον διά τον ιρηψίσματος εστ 1 αδίκημα, ο δείπρότερον και μαϋ-εϊν υμάς καί φνλάξασ&αι.

8 Ανάγκη δ' εατί πρώτον άπάντων ειπειν καί δεΐξαι,τί ποτ 1 εατί το Χερρόνηαον υμάς ασφαλώς εχειν πεποιη-χός’ διά γόρ τον μα&εΐν τούτο καϊτάδίκημα σαφώς όψεα&ε.εατιν τοίνυν, ώ ανδρες Α&ηναΐοι, τούτο, το τελευτήααν-τος Κότνος Βηρισάδην καί Αμάδοκον καί Κερσοβλέπτηντρεις άν-θ· 1 ενός γενέσ&αι Θράκης βασιλέας’ αυμβέβηκεγάρ εκ τούτον αυτοίς μεν αντιπάλους είναι τούτους, υμάς

9 ό 1 νπέρχεσ&αι καί Βεραπενειν. τούτο τοίνυν, ιϊ ανδρες

verbialisch (vgl. 54, 17) und mitkomparativer Kraft, longe stcius.

— κακονονατατον] Dazu ist ausνπειλ. zu ergänzen οντα.

7. άν τι πάϋ-η, wenn ihm et-was (Menschliches) begegnen sollte,euphemistisch — uv άπο&άνη (uvαποκτείνη τις Χαρίδημον § 16),wie § 12 εϊ τι πάίίοι Χαρίδημος,59 «V άρα ανμβη τι τισ.ίΗΐν εκεί-νφ, 4, 11 άν ουτός τι πάίλιη u. ö.lat.: si quid accidit. — ταντ ' aufeinen singulären Begriff in seineneinzelnen Bestandteilen zurückbe-zogen, wie § 122. 126. 156.165u. a.

— "ν’ ειδητε] Die regelmäfsige Kon-struktion wäre ϊν’ ηδειτε (Dobree).Vgl. §48. — πολλον δεΐν = ήκιστα.

τούτου μειζον] der genet. coinpa-rat. steht gerne voran, namentlichbeim Pronomen τούτον, εκείνονu. a. — μα&εϊν ‘begreifen’, nicht‘lernen’, denn der Verfasser hat esschon § 1—3 angeküudigt. — καίφνλάξαα&αι ] bequeme Paralaxe für:um Euch hüten zu können.

8. Es beginnt eine διήγηαις ίγ-κατάοκενος d. h. eine für den Spre-

cher günstig gefärbte, zugleich zumBeweise dienende Darstellung derhistorischen Verhältnisse: narratio.— τί — πεποιηκός ] Weiter ausge-fühlt § 102 f. — τελεν τηοαντος Κό-τνος, nach 24jähriger Regierung 01.105, 360. Über die Art seines Todess. § 119.127 — Βηρισάδην καί ‘Αμά-δοκον καί Κερσοβλέπτην] Dafsdiese sämtlich Söhne des Kotys ge-wesen, ist willkürliche Annahme spä-terer Erklärer (wie Io. Siceliot. beiWalz rhett. gr. 6, 182). Hiermitstimmt nicht, wenn es unten § 163heifst, dafs die Söhne des Kotys beidessen Tode noch im Jünglingsalterstanden, und doch nach § 10 schonSöhne des Berisades vorhanden wa-ren. Nur Kersobleptes war ein Sohndes Kotys, Ainadokos hingegen nachTheopompos bei Harpokr. p. 13, 19ein Sohn des Amadokos. — νπέρ-χεσ&αι καί ίλεραπ.] D. liebt es beider Zusammenstellung von zweisinnverwandten Verben nur das einemit einer Präposition zusammenzu-setzen, die sich damit zugleich aufdas andere Verbum miterstreckt.