10

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΡΣ

χχιιι. ρ. <m—

μένοις εν τφ ψηφίσματι ρήμασι προσέχειν, άλλα και τάσνμβησόμεν εζ αντών σκοπειν. ει μεν γάρ ήν άκονσασινευ-9-υς είδέναι τά * κεκακουργημένα, την αρχήν ϊσως αν

3 ουκ εξηπάτησ&ε' επειδή δε τονθ· 7 εν έατι των αδικημά-των, τδ τούτον τον τρόπον καί λέγειν και γράφειν ένίονς,ον αν ηχισΰ· 1 υμείς νπίδοισ&έ τι και φνλάξαισ&ε, προσ-ήκει μή πάνυ -9-ανμάζειν, εϊ καί τούτο το ψήφισμα ημείςοντω γεγραμμένον δείξομεν, ώστε δοκεΐν μεν Χαριδήμψφυλακήν τινα τοΰ σώματος διδόναι, την ώς αλη&ώς δεδικαίαν και βέβαιον φυλακήν Χερρονήσου τής πόλεως

4 άποστερείν. εικότως δ ’ αν, ώ άνδρες Ιά&ηναϊοι, και προσ-έχοιτέ μοι τον νοϋν, και μετ’ εύνοιας άκοΰσαιΰ· 3 α λέγω,επειδή γάρ ουχι των ενοχλούν των υμάς ουδέ των πολι-τευόμενων και πιστευομένων παρ’ νμίν ών πράγμα τηλι-κοϋτόν φημι δείξειν πεπραγμένον, εάν, όσον εστιν εν υμιν,

— ρήμασι und ονμβηαόμενα sindgegensätzlich betont, ebenso iv (τψ■ψηφίσματι) und εξ αυτών. — άκον-αααιν ενΆνς] gehört zusammen : restatim audita. Vgl. unten § 60. 127.

— την αργήν] Vgl.§ 93. — ταχακονργημενα, den thatsächlichenBetrug. — ί'αως, ..wohl, sicherlich“,wie 20, 2 u. ö. Wie leicht die Athe-ner zu täuschen waren, ist 20, 3 zulesen.

3. xal λέγειν xal γράφειν] her-kömmliche Umschreibung für ‘Po-litik treiben’, 18, 173. — των αδι-κημάτων, der hierbei in Anwendungkommenden, üblichen = των κα-κουργημάτων. — τούτον τον τρό-πον — ον, auf die Art — aufwelche, so — dafs. — ημείς, ich u.meine Beistände. — φυλακήν τινα]mit Absicht mit μεΐωαις 'nur eineArt von’. — την — δικαίαν , diegehörige. Die Stellung des δε istdurch den Gegensatz des ώς άλη-9ώς zu δοκεΐν bedingt. — την —φυλακήν τής πόλεως άποστερείν]die gewöhnliche Konstruktion beiD. u. den übrigen Bednern ist diemit dem Acc. der Person und demGenit. oder Acc. der Sache. Doch

άποστερείν τινός τι (Plut. Dem. 4των διδασκάλων αυτού τον μι-αθ-όν άποστερήσαι) hat eine Analo-gie in άφαιρεΐσϊΐαι τινός τι (D. 19,331 ταύτ άφαιρήσεταίτιςνμών;),diese Konstruktion ist hier gewählt,um die entgegengesetzten Begriffein derselben äufseren Form zu ge-währen, ähnlich wie es bei der Ana-phora geschieht.

4. προαέχοιτε — άκούσαιτε]Das Präsens verhält sich zum Aoristwie das Allgemeine zum Besonde-ren, wie der dauernde Zustand zuder dadurch bedingten einzelnenHandlung. In umgekehrter Stellung52, 2 δέομαι πάντων υμών ακού-aal μου και προαέγβίν τον νουν.Vgl. unten § 5 ησυχίαν άγειν καίσιωπήσαι, § 179 καταλυειν καίάπαλλάξαι. — των ένοχλονντωνυμάς, von denen, die euch lästigfallen. Der Redner meint diejeni-gen, welche das Auftreten vor Ge-richt als ein Geschäft betrieben undzu dessen Gunsten kein Mittel ver-schmähten, die Richter zu verwir-ren, die Sykophanten. — τών πολι-τευομένων καί πιστευομένων] sinddie Politiker, denen sich unser Red-