ſit aliud ꝙͣ lex n̄ ſcripta. ut ī. l. de quibꝰ. ff. de legi. ⁊ īc. ꝯſuetudo. jͣ. di. certū ē aūt ꝙ ius poſitiuuꝫ ēt ciuileqn̄qꝫ diſtīguit ius diuinū. nā regula illa iuris diuini īore duoꝝ uel triū ſtat oē uerbū reperit̉ limitata perius ciuile ⁊ canonicū. qꝛ ī multis caſibus requirunturpl̓es teſtes ⁊ ī aliquibꝰ pauciores. ut. ij. q. iiij. in. c. j. ⁊noͣ. ī. c. lꝫ uniuerſis de teſti. ⁊ ī. c. cū eſſes d̓ teſta. dixiī. c. nuꝑ de teſti. ⁊ ī. l. hac ꝯſultiſſima. ⁊ ī. l. ſancimusC. de teſta. Itē illud p̄ceptuꝫ gn̄ale n̄ occides reperit̉uarijs modis limitatū ēt ī multis caſibꝰ hodie ꝑmiſſūē occidere qui n̄ ſunt expreſſe ꝓhibiti ī iure diuino.facit. c. pro humani d̓ homicidio. li. vj. ⁊. C. qn̄ liceatſine iudice ſe uīdicare in. l. j. ⁊. ij. cū alijs ſil̓ibꝰ. undeꝯclude ꝙ ubi rō naͣlis ſuadet ius diuinū ⁊ diſtīgui ⁊limitari tūc trāſgreſſio n̄ īducit peccatū. ⁊ preſumit̉ h̓uoluiſſe ipſum deū cū uoluerit oēs caſus diſtīguere.Sꝫ dedit regulas gnaͣles ⁊ ptātē gn̄alem tribuit uicario ſuo ut quodcūqꝫ ligaueris ſuꝑ terrā ⁊c̄. xxiiij. q.j. quodcunqꝫ. ſꝫ ubi nulla rō naͣlis ſuadet ipſū ius diuinū mutari ſeu limitari tūc nulla lex nulla ꝯſuctudoualet. puta ſi haberet ꝯſuetudo ut n̄ liceat honorarepatrē ⁊ matrē ēt tunc procedit recte diſpoſitio iſtiustex. Unde papa dr̄ potius errare ꝙͣ legē condere qn̄diſponit circa ius diuinū ſine cā. ſic ītellige. xxv. q. j.ſunt quidā. ⁊ gnaͣliter an ⁊ qn̄ lex poſitīa poſſit diſtīguere ⁊ diſpone̓ circa ius diuinum dic ut noͣ. Bar. inl. fi. C. ſi ꝯͣ ius uel uti. pub. dixi ī. c. que ī eccleſiaruꝫ d̓ꝯſti. n̄ ob. predictꝭ. c. gaudemꝰ ī finc de dinortijs ubiiudeus excuſat̉ ſi miſerit repudiū uxori ꝯͣ ius diuinuꝫcum maxime ſit rōnabile. nā ibi n̄ excuſat̉ a peccato.ſed n̄ poteſt opponere exceptionē adulterij ꝯͣuxoreꝫexquo dedit libellum repudij ẜm legē ſuā. de quo tn̄dicendū ut ibi plene nō. ⁊ ꝑ hoc hēs declaratā pͥmāpartē capl̓i. ⁊ ꝑ hoc pōt ſaluari dcm̄ Hoſti. ī eo ꝙ dixit n̄ ualere ſtatutum uel ꝯſuetudinē ꝑ quam homicida uel ſimilis crimīoſus punit̉ pecuniariter ubi de iure diuīo uenit puniendus perſonaliter. nā inducit tal̓ꝯſuetudo uel ſtatutū pronitatē peccandi. fac̄ tex. sͣ. c.prox. ⁊ ī auc̄. de mā. pͥnci. ī. §. oportet. qd̓ bene noͣ.Ocit ēt hic Abbas ponēdo exemplū ad primā ꝑtemn̄ ualere ꝯſuetudinē ut liceat īterficere īterfectoreꝫ patris uel ꝑcutientem ī facie. ¶ Nō primū dictuꝫ. facitenim ꝯͣ ſtatuta que uigent ī multis locis permittentiaconſanguineis uīdicare mortē ſeu īiuriam conſanguineoꝝ hec enī ſtatuta uident̉ illicita. qꝛ qd̓ dꝫ fieri peruiā iuſticie non debet exerceri cuꝫ rancore animi maxime quia prebet maͣm peccati ⁊ ſcandali ar. in. l. nōē ſingulis. ff. de re. iurꝭ. ⁊ ī. l. cōuenire. ff. de pac. dotalibus. de quo uide per Io. an. ī addi. ſpe. ī titu. decōſtitu. ubi uidet̉ hoc limitari quādo ſtatutū dat hācfacultatē ut ex rancore animi faciant uindictā. ſecꝰ ſidat̉ ut miniſter legis faciat iuſticiā qꝛ ſtatutum poteſtillos conſanguineos miniſtros iuſticie facere. xxiij. ꝙv. non ē crudelis. ⁊ dic latius ut ibi noͣ. ꝑ predicta pt̄etiam ſolui qō. nūquid ualet ſtatutū ut maxime bānitus ualeat īpune occidi. Et dicendū ꝙ ſic ſi ſit ex cārōnabili qꝛ bānitus ē hoſtis ciuitatis de quo ꝑ Bar. īl. oēs ppl̓i. ff. de iuſti. ⁊ iure. ⁊ in. l. amiſſione. ff. d̓ capi. dimi. ⁊ bn̄ facit tex. ī. l. minime. ff. d̓ reli. ⁊ ſūpt. fu.⁊ Io. an. ī loco preal. ¶ In gl. ī v̓. n̄ ſit uilis. aduerte ī hac gl. que ē ſuꝑ. §. lꝫ. uſqꝫ ad fi. tractat̉ maͣ ꝯſuetudīs. ⁊ quoad ꝯͣriū glo. dic ẜꝫ doc. ꝙ pͥncipiū hꝰ. §.pōt ītelligi dupl̓r. pͥª ut ītelligat̉ de ꝯſueſudic̉ ī genē⁊ ī abſtracto ut ſit ſenſus ꝙ auctoritas conſuetudīsn̄ ē uilis. ſꝫ dū uenit applicāda ad actus ꝑtitulares fitdiſtinctio de qua ī fine ut n̄ habeat p̄iudicare iuri poſitiuo niſi ſit rōnabilis ⁊ p̄ſcripta. uel ſcd̓o pōt ītelligipͥncipiū de bona ⁊ mala conſuetudīe. nā apud illos īter quos uiget n̄ ē uilis auctoritas ⁊ ēt ſi ſit mala. nāſolet aſſumi ꝓ pͥullegio. ut ī. c. mala cōſuctudo. viij.di. nā n̄ ē ītantū ualitura ut p̄iudicet legi niſi ſit rōnabilis ⁊ legitīe p̄ſcripta. IIn gl. ī. v̓. niſi fuerit. hec gl. īſtat q̄ dicat̉ rōabilis ꝯſuetudo ul̓ irrōabilis ⁊ ī effectuponit duas regulas q̄ bn̄ pōderate ſūt ml̓tū aduerſe.¶ Prīa regula ꝙ oīs ꝯſuetudo ē rōabil̓ quā iura nōrprobāt. ⁊ ſic q̄libꝫ ꝯſuetudo pōt īduci ſi n̄ hꝫ iurꝭ reſiſtētiā. Sꝫ ꝯͣ hac r̄gulā fac̄ tex. ī. c. ad nr̄aꝫ. ⁊ ī. c. cū int̓sͣ. e. ubi tex. reprobat ꝯſuetudinē q̄ n̄ fuerat ꝑ priꝰ dānata. Scd̓a regula ē ꝙ illa dr̄ rōabilis q̄ n̄ obuiat canonicis īſtitutꝭ. ⁊ ī effectu h̓ regula uult ut nulla ꝯſuetudo ualeat ꝯͣ legē qd̓ ē ꝯͣ iſtū tex. ⁊. l. d̓ qͥbꝰ. ff. d̓ legib ¶ Ultīo gl. pōit unū caſū gnalē ꝙ ꝯſuetudo ꝯͣ norma eccl̓iaſtice diſcipline ul̓ ꝯͣ libertate eccl̓ie nō tꝫ. ⁊ noͣhūc caſū qꝛ ꝯp̄hedit ī ſe multos caſus ꝑticulares. ⁊ hͦdiciū tꝫ Bar. ī. d. l. d̓ qͥbꝰ. ⁊ fac̄ tex. ī auc̄. caſſa ⁊ irritaC. de ſacroſan. ec. ⁊ ī. c. i. ⁊ ī. c. ult. sͣ. e. exͣ glo. reꝑiūt̉alie. opi. Inno. dicit ꝙ ſi ꝯſuctudo ꝯͣ legē hꝫ legis exiſtētiā uꝫ ſecꝰ ſi lex r̄ſiſtit. Ho. dic̄ h̓ relīquēdū arbitriodiſcreti iudicꝭ. nā nō poſſꝫ dari certa doctrina. ⁊ ideꝫtenuit gl. ī. v̓. rōabilia ī. c. j. d̓ ꝯſti. li. vj. ſcqͥt̉ Io. an.h̓ dicēs ꝙ iudex ꝯſiderabit caſus hn̄tes iurꝭ exiſtētiā⁊ ſi ꝯſucͣtudo d̓ qͣ q̄rit̉ magꝭ accedit ad caſū ꝯſimileꝫhn̄tē iurꝭ exn̄tiā n̄ iudicabit̉ ꝑ ꝯſuetudinē. ſi n̄ acceditad caſū hn̄tē iur̄ exn̄tiā iudicabit̉ ẜꝫ ꝯſuetudinē qī uelit ī ſnīa dice̓ ꝙ cū ī iure n̄ hēamꝰ d̓terīatōeꝫ q̄ ꝯſuetudo dicat̉ irrōabilis ſꝫ hēamꝰ aliqͣs ꝯſuetudines īprobatas ꝓcedit iudex ī cāu dubij d̓ ſil̓ibꝰ ad ſil̓ia. ut ī. l. n̄pn̄t. ff. d̓ legi. ⁊ ī. c. cū dilcā d̓ ꝯfir. uti. ul̓ īuti. do. An.d̓ bu. ponit aliā theoricā dicēs ꝙ ꝯſuctudo dr̄ rōabil̓ẜm unūqd̓qꝫ ius qd̓ accedit ad finē illiꝰ iurꝭ. un̄ finisiurꝭ canonici ⁊ diuini ē felicitas aīc. finis vo iurꝭ ciuil̓ē bonū publicū. nn̄ ſi ꝯſuetudo tēdit ī felicitateꝫ aīe ērōabilis ẜm ius canonicū ⁊ diuinū. Si v̓o r̄pugnat fini ct̓no cōſuetudo ē irrōabil̓. ad hͦ bo. tex. j. di. ꝯſuetudo ī fi. ubi tex. dic̄ ꝙ ꝯſuctudo dꝫ ꝯgruē religioni ⁊diſcipline eccl̓iaffice. d̓ iure v̓o ciuili ꝯſuctudo ē rōabil̓ſi tēdit ad bonū publicū. qꝛ finis iurꝭ ciuil̓ ad h̓ tēdit.⁊ iō leges ꝑmittētes uſuras ⁊ p̄ſcriptōeꝫ cū mala fideerāt rōabiles ẜꝫ ius ciuile. qꝛ oīa iſta ꝑmittebāt̉ ī finēboni publici. ſed ius canōicū īprobat qn̄ lex r̄pugnatfelicitati et̓ne. qꝛ ad lege canonicā ſpectat dirige hōieꝫī deū. d̓ qͦ uid̓ qd̓ noͣ. Io. an. ī regula poſſeſſor ī mercu. ubi pōit finē utriuſqꝫ iur̄. ꝙͣꝙͣ h̓ theorica do. An.ſit v̓a ī ſe ⁊ ſatꝭ exqͥſita tn̄ ꝑ ea nō poſſumꝰ diſcernē ⁊diſtīgue̓ qͥ ꝯſuetudo dicat̉ rōabilis. Nā ſepe ꝯſuetudonō tedit ī felicitatē eternā ⁊ tn̄ approbat̉. ut pꝫ ī. c. cūdilectꝰ. sͣ. e. ⁊ ī. c. cū eccl̓ia d̓ cā poſ. ⁊ ꝓpͥ. cū ſil̓ibꝰ. Un̄ſatꝭ ē ꝙ ꝯſuctudo n̄ nutriat pectm̄. Do. cardi. poſuitaliā theoricā ꝙ ꝯſuctudo q̄ nō ē ꝯͣ ius naͣle gētiū uelpoſitiuū p̄ſumit̉ rōabil̓ niſi ꝓbet̉ ꝯͣriū ſꝫ ſi ē ꝯͣ aliqd̓iſtoꝝ iuriū p̄ſumit̉ īrrōabil̓ niſi ꝓbet̉ ꝯͣriū. Et h̓ theorica ur̄ prīa frōte bona ꝙͣuis iurꝭ reſiſtētia īducat p̄ſūptōeꝫ ꝯͣ cōſuetudinē. ar. bo. ī. c. i. de p̄ſcrip. li. vj. Sꝫh̓ theorica mihi ex toto n̄ placꝫ. qꝛ cū ꝯſuetudo conſiſtat ī iure nō hꝫ ꝑs ꝓbare ipſiꝰ rōabilitatē ſꝫ iudex hꝫh̓ diſcerne̓. Et cōcordādo oīa p̄dcā dicereꝫ ꝙ h̓ relinquēdū ē arbitrio iudicꝭ ut uoluerūt Hoſt. ⁊ Io. an. ſꝫiudex īformādo aīuꝫ ſuū hēbit reſpectuꝫ ad theoricasp̄dictas nā pōderabit utrū finis ꝯſuetudinis ſit bonꝰuel malꝰ. Itē utꝝ ſit ꝯͣ ius ul̓ p̄ter ⁊ an ex aliqͣ rōe iuſta fuit īducta ⁊ utꝝ ius approbꝫ ſimilē ꝯſuctudinē ul̓reprobꝫ ⁊ h̓ tene. Sꝫ ꝯͣ h̓ ⁊ ꝯͣ p̄dicta fortit̉ appōit̉. nāur̄ ꝙ nulla cōſuetudo ꝯͣ ius poſſit eē rōabilis qꝛ ius ēfundatum ſuꝑ rōne. iiij. di. crit aūt lex. ⁊ ī. l. leges ſacratiſſime. C. de legi. ⁊ ī. c. cōſuetudo .i. di. ergo cōſuetudo huic legi rōnabili ꝯͣria nō pōt eſſe rōnabilis. qꝛſi unum ꝯͣrioꝝ eſt bonum ſeu rōnabile aliud eſt malum ſiue irrōnabile. vt in. c. intellecto de iureiurā. ⁊ īc. hoſpitiolū. xxxij. di. So. dic poſt Io. an. ꝙ cōſiderata unica rōne ⁊ unico fine ꝯſuctudo ꝯͣ lege nō pōteē rōnabilis ſed cōſideratꝭ diuerſis rationibus pōt eēcōſuetudo rōnabilis contra legem etiam rōnabilem.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten