⁊ ex tex. nō. ꝙ ex ſola arreptōe itīeris ad curiā ſeu exīpetratōe lr̄aꝝ dr̄ quis ꝓſequi appellatōeꝫ ſuā. ut h̓bn̄ ꝓbat̉ ī v̓. quā cū eēt. Ad idē ī. c. cū cā de re iudi.Pleniꝰ tetigi ī. c. ex inſinuatōe de ap. Et ex predictispotes ēt decidere quare pͥme lr̄e n̄ ualuerūt ⁊ ſecūdeſic cū tn̄ ſcd̓e n̄ faciant mentōnē de prīs. ⁊ dic ſpāliꝰ.Nam prime n̄ ualuerūt. qꝛ appellans n̄ fecit mentione de appellatōe ſua cui n̄ potuit renūciare. cū res n̄eēt integra. ⁊ de lr̄is ſurrepticijs non ē neceſſe facerementionem. ut. sͣ. c. dixi. Itē primus īpetrās fuit indolo ul̓ negligētia ī eo ꝙ n̄ fuit uſus lr̄is infra biēniū.3ª qꝛ bienniū erat clapſum. ⁊ ſic quoad ipſum appellantē appellatio erat deſerta. Iteꝫ qꝛ ſpoliaueratappellatū ⁊ ſic tacite renūciauit appellatōi. nec de h̓fecit mentionem in litteris.Abbas.Tiſcitatus. cribit pluribꝰ cūReſcriptuꝫ quocl̓a ꝙ ſi non oēs ⁊c̄. intelligit̉ tā de īpotētia facti ꝙͣ iuris. pª ponit̉ ꝯſultatio. ſecūdorn̄ſio. ibi nos. 3º quedā determinatio. ibi dūmō. quarto tacite qōnis ſolutio. ibi nec. ¶ Et pro ītellectu premitto ꝙ cū cā ꝯmittit̉ ſimpl̓r pl̓ibus quilibꝫ hꝫ iuriſditionē īſolidū ſꝫ exercitiū hn̄t oēs ſimul ita ꝙ unꝰ ſinealio ꝓcedere n̄ pōt. ut ī. c. cām. ⁊ ī. c. uno. jͣ. de offi. dele. ⁊ uide bo. glo. ī. c. prudētiā co. ti. qn̄qꝫ cā ꝯmittit̉pl̓ibus cū cl̓a expreſſe ſonāte īpotentiā. utputa ſi oēsnequiueritis ītereē duo ul̓ alt̓ ꝓcedat. ⁊ h̓ cāu dubitat̉ utrū h̓ cl̓a īpotētie vificet̉ ī iure tm̄ uel ī fcō. ⁊ ꝓſequere ut ī lr̄a. ⁊ ut. jͣ. latiꝰ dicā. ¶ Noͣ. prīo. ibi petitorio. ꝙ petitoriū qn̄qꝫ ponit̉ pro ſcriptura ꝯtinēte petitōem ꝑ quā qͣs petit declarari. ⁊ ita ponit̉ hic. n̄ ātſumit̉ hic petitoriū ꝓut ē ꝯͣriuꝫ poſſeſſorio. ¶ Nō ẜoibi exequēdis. ꝙ iudex delegatꝰ pōt largo modo diciexecutor. ꝓpͥe tn̄ executor differta iudice. Naꝫ executor ē ille qui ſumit̉ ad exequēdū rē iudicata ut ī. l. executores. C. de execu. rei iudi. Iudex v̓o ē ille qͥ ſumit̉ad cognoſcendū ⁊ iudicandū int̓ ꝑtes? ¶ Nō 3º ꝙ ſeruus uel īfamis n̄ pōt eē iudex ēt delegatꝰ. ⁊ pl̓es cāsīpedientes quē fieri iudicē uide. iij. q. vij. §. tria. ⁊ inl. cū pretor. ff. de iudi. ⁊. l. j. §. caſuū. ff. de poſtulādoꝑ Spe. ī ti. de legato ī. §. excipit̉. ¶ Nō qͣrto ꝙ v̓bapoſita ī reſcripto ītelligunt̉ tā de iure ꝙͣ de fcō ſi utroqꝫ mō uerificari pn̄t. Et ſic nō ꝙ uerbū īpotentia aiure uel ab hoīe prolatū dꝫ uerificari tā ī īpotentia iuris ꝙͣ facti. ⁊ uide tex. cū glo. ī cle. qd̓ circa de elec.¶ Itē noͣ ꝙ cl̓a īpotentie n̄ per oīa īcludit ī ſe uoluntate. qꝛ nolens ītereſſe non pōt dici n̄ poſſe ſed quoad ꝯſolidandā iuriſditionē alioꝝ ꝯiudicū īcludit ī ſeēt uoluntate. qꝛ ſi unus preciſe n̄ uult ītereſſe. ueꝝ ēdicere ꝙ oēs nequiuerint intereſſe ⁊ de hoc ē tex. ī. c.prudentiā de offi. dele. ⁊ de hoc. jͣ. cū glo. ī fi. ¶ Iteꝫnō ꝙ ad purificandā cl̓am īpotentie n̄ ſufficit īpedimentū facti ſuſtinere ſed oꝫ ut īpeditꝰ īpedimētū alijsꝯiudicibus īſinuet. An aūt ualeat ꝓceſſus ſubſiſtēteīpedimēto ⁊ n̄ data inſinuatōe: dic ut noͣ. ī. c. prudentiā. sͣ. alle. Et faciūt hec ad. q. qͥdā fuit īpeditꝰ ius ſuūꝓſequi. probat nūc īpedimētū ſꝫ n̄ ꝓbat ꝙ tꝑre īpedimenti uoluerit agē nūquid debeat excuſari. Inn.ī. c. ex trāſmiſſa de p̄ſcrip. notabilit̉ dicit ꝙ n̄. qꝛ nō ſequit̉ tali tꝑe affuit īpedimentū. ergo iſte uoluit age̓ ⁊n̄ potuit. debuit eīꝫ tunc ꝓteſtari ꝙ agere n̄ poterat.ut ſic appareat ꝙ īpedimentū fuerit ca ius ſuum n̄ ꝓſequēdi. Et pro hoc dicto optime facit iſte tex. in v̓.dūmō. qd̓ noͣ. ¶ In glo. ij. ī fi. ex hac glo. eliciunturtres qōnes. Prima quid ſi īpedimētū ſuperuenit ī iudicē pendēte iudicio nūquid hꝫ inficere iuriſditionē.Secūda qō p̄ſuppoſito ꝙ hē̄at īferre nūqͣd ſublatoīpedimēto reſtituat̉ iuriſditio. Tertia qō qͥd ſi īpedimētū ſuberat in pͥncipio ſꝫ erat occultū nūqͥd ſi detegit̉ pꝰ ſnīaꝫ dꝫ retractari ſnīa. ¶ Quoad pͥmā qōneꝫgl. ponit ueritatē ut iuriſditō īpediat̉ ſuꝑueniēte īpedimēto. ¶ Sꝫ circa hoc dubitat̉ nūquid poſſit excipiꝯͣ iudicē de īpedimēto Inno. hic noͣnt̉ dixit ꝙ ꝯͣ ordinariū nō poſſit excipi ſꝫ ꝯͣ d̓legatū ſic. Rō diuerſitatꝭqꝛ ordinariꝰ tollerat̉ ī offō ⁊ ſi r̄pelleret̉ p̄textu exceptꝭſequeret̉ abſurdū. qꝛ ī hac cā ordinariꝰ ⁊ in alijs cauſis remanerꝫ ordinariꝰ. nec pōt dici ꝙ ꝓbata exception d̓beat priuari officio ex toto. qꝛ ut nont̉ dic̄ Inn.ī. c. int̓ dilectos. de exceſ. p̄la. ꝑ exceptionē n̄ dꝫ quispͥuari officio ſuo. ⁊ vr̄ ꝓbari ī. c. ſuꝑ his de accu. ⁊ inc. ij. d̓ ordi. cog. In delegato v̓o ceſſat hec abſurditaſqꝛ ex toto repellit̉ ab officio iudicādi ꝑ exceptioneꝫ.Qd̓ dixi de ordinario fallit in exceptiōe excōicatiōis.nā ꝓpter cōionis ꝑiculū pōt excipi ꝯͣ eū. ⁊ hoc uoluitInn. ī. c. nihil de elec. facit qd̓ noͣ. glo. ī. c. cū nō liccatd̓ p̄ſcrip. pͥmū tn̄ dictū puto ꝓcedere niſi excipiat̉ decrīe uel alio īpedimēto qd̓ īducit p̄uationē ptātis ip̄ofacto. utputa ſi excipio ꝯͣ p̄latū ꝙ non pōt eē ꝯͣ me iudex. qꝛ fuit ꝯdēnatus de crimīe īfamāte. nā talis ſnīapriuat que officio publico ip̄o facto. ut ē tex. cū glo.nō. ī. l. ij. ī. §. miles. ff. ex quibꝰ cau. irro. infa. Et fac̄qd̓ nō. Inn. ī. d. c. int̓ dilectos. nā tūc ceſſat illa rō abſurditatis. ¶ Sꝫ ſcd̓o circa hoc q̄rit̉ nūqͥd de delictopoſſit excipi ꝯͣ iudicē d̓legatū. utputa ꝙ ſit crīoſus ul̓ꝑiurus uel homicida uel alio crīe īuolutꝰ. Inno. tꝫꝙ d̓ crimīe nō poſſit excipi ꝯͣ iudicē ēt ſi diceret̉ ꝙ ſithomicida. ut noͣ. hic ⁊ ī. d. c. cū ſuꝑ de offi. d̓le. ⁊ ī. c.uenerabilis. d̓ excep. qꝛ hoc nō reꝑitur iure cautū. lꝫſecus ſit ī teſte qui p̄textu crimīs repellit̉. ut in. c. teſtimoniū. jͣ. de teſti. ⁊ rōnē diuerſitatꝭ int̓ iudicē ⁊ teſteꝫreddit Uinc. ī. c. fi. de cle. excōi. mi. dicēs ꝙ in teſte ēmagiſ ꝑiculoſū. qꝛ a dc̄o ſuo nō pōt appellari. ⁊ iō iura uolūt ꝙ a pͥncipio p̄textu crimīs poſſit repelli. ſꝫ īiudice nō ē tm̄ ꝑiculū cū ab ipſiꝰ ſnīa poſſit appellariItē teſtis nō hꝫ officiū publicū. ut noͣ. Inn. ī. c. nihilpall̓. ſꝫ iudex ſic. Spe. in. ti. de clec. ī. §. excipit̉. v̓. itēꝙ ꝯmiſit diſtīguit ꝙ aut crimē de quo excipit̉ eſt morte dignū ⁊ dꝫ exceptio admitti al̓s ſecꝰ pͥmū dictuꝫ ꝙnō poſſꝫ repelli indiſtīcte cōit̉ tenet̉. ⁊ uide bo. gl. iij.q. vij. ī ſūma. ubi rn̄det̉ ad multa iura quident̉ īnue̓ꝯrium. nam ex uite merito nō pōt crimīoſus aliuꝫ iudicare ſed ex ptāte officij ſic. ⁊ fac̄ optime. j. q. vij. ſacerdotes. unum tn̄ dictū notabile poſuit Io. pꝰ Hoſti. ī. c. i. de cenſi. li. vj. dicens ꝙ ꝯͣ p̄latum notorie crimīoſum ⁊ īcorrigibileꝫ pōt ſubditꝰ exciꝑe ꝙ correctōnō ꝑtinet ad eū. ⁊ ſi uult ad ulteriora ꝓcedē poteritappellare quod dictū mihi non plꝫ ꝑ. sͣ. dcā. ⁊. viij.q. iiij. nōne. ⁊ uide glo. ī. d. c. cū nō liceat. que dicit ꝙin certis criminibꝰ licitū eſt recedere a ꝓprio prelatoal̓s ſecus etiā crimina ſint notoria. ⁊ uide aliud dcm̄mirabile gl. ij. q. vij. ſacerdotes. que dicit ꝙ a p̄latonō ſeruāte canones licitū ē recede̓. Sꝫ nō puto ꝙ indiſtīcte dicat uerū. ſꝫ dꝫ ītelligi qn̄ crede̓t eccl̓iaꝫ nonhabere poteſtatē ꝯdēdi ita ꝙ canones ꝯtēneret. ⁊ uide qd̓ dixi ī. d. c. cū nō liceat. ¶ Circa ſecundā qōnēglo. tene ipſius deciſioneꝫ dumodo reſtituat̉ ex totoad p̄ſtinum ſtatum. ſecus autem ſi reſtitueret̉ fame ⁊non ad dignitatem qua fuerat priuatus rōne cuiushabebat exercitium iuriſditionis. ¶ In tertia qōneuult glo. ꝙ ſi detegit̉ impedimentū poſt ſnīam nō retractat̉ ſn̄ia. ſecus dicit ī excōmunicato. qꝛ ſentētīa publici excōmunicati ē nulla. Aduerte qꝛ ī hoc glo. inepte loquit̉. nā primo formauit queſtionē cū īpedimētuꝫ erat occultū ⁊ poſtmodum excipit excommunicatū. ⁊ loquit̉ d̓ excōmunicato publico. ⁊ iō illa non eſtbona exceptio. Sed declarādo fundamentū materieduo ſunt hic uidēda. primo quid ſi impedimētū eratnotuꝫ ⁊ non fuit oppoſitū ꝯͣ iudicem. Secūdo ꝗͥd ſifuerat occultum ⁊ poſt ſententiam detegitur. ¶ Quoad pͥmū In. ⁊ Cōp. dicūt ꝙ aut ſuberat īpedimētūnaturale. ut qꝛ iudex erat furioſus ⁊ n̄ ualet ſnīa quauis nō fuerit exceptū. qꝛ naturalia ſūt īmutabilia. v̓.