nō ī narratiōe ⁊ q̄ narrant̉ n̄ āpliāt ꝯcluſionē libelli:Idē ꝓbat̉ ī. c. ex ꝑte. b. jͣ. d̓ fo. ꝯpe. ubi latiꝰ dico. Itēnoͣ. appellatū poſſe appellatiōeꝫ ꝓſequi ēt appll̓atorn̄ ꝓſequēte. ad h̓. ij. q. vi. §. appellatore. Itē noͣ. ꝙ d̓lr̄is edilibꝰ ꝑ exceptionē nō ē neceſſe facē mētionē inſcd̓is. ⁊ hoc tenēt h̓ cōit̉ doc. ⁊ ſatꝭ ꝓbat hec lr̄a. uideqd̓ dicā ī. c. ex tenor̄. jͣ. e. Itē noͣ. ꝙ ille dr̄ ſpoliari cuius noīe poſſidebat̉ ⁊ n̄ is qͦ fuit deiectꝰ. ut ī. c. cū ueniſſēt. jͣ. de reſt. ſpō. Itē noͣ. ꝙ una eccleſia pōt aliaꝫpoſſidere ⁊ ſi ea ſpoliat̉ pt̄ age iudicio poſſeſſorio ul̓ꝑ uiā attētati pete reſtitutionē aſqꝫ eo ꝙ ꝓbꝫ tituluꝫauel colorē tituli. Pro declaratōe maͣe huiꝰ. c. pº oppono. ur̄. .n. ꝙ iſte. O. qͥ appellauit non debebat audiriſuꝑ appellatiōe ſua. qꝛ ſpoliādo aduerſariū poſt appellationē ur̄ illi renūciaſſe. ut ī. c. an ſit. jͣ. d̓ ap. So.glo. ij. fatet̉ ꝯͣriū. ⁊ ī h̓ bn̄ noͣ. gl. hoc ēt ꝯfirmat In.dicēs ꝙ attētās aliqͥd ꝯͣ appellationē ſuā nō dꝫ āpliꝰaudiri ēt ſi uellꝫ lr̄as īpetrar̄ ſuꝑ ea qd̓ noͣ. Et ex hispoſſꝫ dici ad ꝯͣriū ꝙ iſte n̄ fuit admiſſus. nā h̓ fuit ꝓceſſū uigore ẜaꝝ lr̄aꝝ quas īpetrauit appellatꝰ ⁊ nōuigore lr̄aꝝ qͣs īpetrauit appellans. Sed ꝯͣ hͦ ego oppono d̓ fi. c. ubi dr̄ ꝙ iſte appellās dꝫ ꝯdēnari ī expēſis ſi n̄ fuit ꝓſecutꝰ appellatiōeꝫ ergo poterat ꝓſeqͥ n̄obſtāte ſpoliatōe priꝰ facta. So. doc. nō tāgūt h̓ ꝯͣriūſꝫ pōt dici ꝙ iō iſte poterat ⁊ tenebat̉ ꝓſeqͥ qꝛ appellatꝰ receꝑat appellatōeꝫ ⁊ eā ꝓſequebat̉. ⁊ iō n̄ licuitappellatori illā deſere̓ nec expreſſe nec tacite. ut ī. c.ſepe. jͣ. de ap. un̄ noͣnt̉ dicit h̓ Inn. ꝙ ſi appellatꝰ recipit appellationē uel al̓s ītereſt ſua ne appellatio deſerat̉ n̄ pt̄ appellās illi renūciare. ar. ī. l. nemo. ff. dere. iur̄. ⁊ ī. c. nēo de re. iur̄. li. vi. nēo .n. dꝫ cū alteriꝰ p̄iudicio ꝯſiliū mutare. ſꝫ ubi iſta ceſſarēt poſſꝫ appellās renūciare ſue appellatōi. ⁊ ſic loquit̉ ẜꝫ cū. l. ſiqͥslibellos. C. de ap. cāonizata. ij. q. vi. qd̓ v̓bū noͣ Itētacita renūciatio īducit̉ ex attētatōe ī odiū attētantꝭ n̄aūt qͣtenꝰ tēdit ī fauorē ſui ⁊ ī odiū aduerſarij qͥ uultappellationē ꝓſequi. ut ē tex. h̓ noͣ. iūcto pͥnº cū fi. exhis hēs declaratā gl. fi. ¶ Opp. ⁊ ẜo prīcipalit̓ ꝯͣ tex.⁊ ur̄ ꝙ ēt appellatꝰ n̄ poterat h̓ ꝓſeq̄ appellationē cūbiēniū eſſꝫ clapſū tꝑe ꝓſecutōis ut dr̄ ī lr̄a. nā lapſusbiēnij firmat ſnīaꝫ ⁊ appellatio ē deſerta. ut ī. c. ꝑſonas. ⁊ ī. c. cū ſit rōana. jͣ. de ap. ⁊ ī auc̄. ei qͥ appellatC. de tēp. ap. So. ꝓpt̓ h̓ ꝯͣriū iſtud. c. legit̉ duobusmōis ī gl. ī v̓bo cū biēniū. Prīo ꝙ iſte appellatꝰ nō ꝓſequebat̉ appellationē: ſꝫ agebat interdicto un ui adreſtitutione ꝯſequēdā. ⁊ ẜꝫ hoc n̄ ob. ꝯͣriū. Sꝫ ꝯͣ hācſo. facit aꝑte lr̄a ī v̓bo qua cū eſſꝫ.sͣ. ꝓſecutꝰ ⁊c̄. ubiv̓ba clare īnuūt ꝙ iſte appellatꝰ ꝓſequebat̉ appellationē. Itē ſi nō fuiſſet ꝓſecutꝰ appellationē nō cōdēnaret̉ ſibi ille. O. appellās ī expēſis ex eo ꝙ n̄ fuit ꝓſecutꝰ. qꝛ nō ītereſt appellati appellatorē fuiſſe ꝓſecutū exquo nec ipſe fuit ꝓſecutꝰ maxīe qꝛ ꝯdēnatio fit hͨī neceſſarijs expēſis. iō gl. trāſit multū caute ad ẜamlec. ⁊ loquit̉ nimis cōpēdioſe. ſꝫ ſenſus gl. ē ꝙ appellās nō admittit̉ uolēs ꝓſequi poſt ānū uel biēniū. utī ꝯͣrio ſꝫ appellatꝰ ſic. Rō diuerſitatꝭ qꝛ terminꝰ annidat̉ prīcipalit̓ appellatori ⁊ n̄ appellato. ut ī. d. auc̄.ei qui appellat. hīc ē ꝙ appellatꝰ nō pt̄ appellationēqn̄cūqꝫ ꝓſeqͥ ſꝫ optio dat̉ appellatori. ipſe v̓o appellatꝰ n̄ pt̄ ꝓſeq̄ niſi poſt finē termini. ut ī. d. auc̄. ei qͥ.⁊. ij. q. vi. c. ſiqͥs. §. appellator ceſſāte. ⁊ iō appellatꝰadmittit̉ poſt ānū. ⁊ hͦ eſt una lec. ſingularis q̄ alibin̄ ita bn̄ ꝓbat̉. Et poſſet dubitari utrū ſit v̓a qꝛ iuraſimplicit̓ p̄figūt ānū nedū ad prīcipiādū ſꝫ ēt ad finiēdū appellationē. ut eſt tex. ī cle. ſic̄ de ap. ⁊ ī. d. auc̄.ci qͥ. Aduerte tn̄ aūt enī uult appellatꝰ prīcipiare ⁊ finire appellationē poſt terminū ⁊ nō dꝫ admitti. ⁊ ſiadmittit̉ n̄ ualꝫ ꝓceſſus ēt ſi ꝓſequeret̉ cū appellatorſic intellige tex. nō. in cle. ſi appellationeꝫ de ap. autappellatus principiauit in termino ſed uult ꝓſequi ⁊finire poſt terminū ⁊ dꝫ audiri. ut eſt tex. nō. hic ẜmiſtū intellectuꝫ. vn̄ Goſ. intellexit ꝙ iſte appellatꝰ īpetrauit in termino. ⁊ certe hoc innuit littera ī v̓bo quacū eſſꝫ. ſꝫ nūc tꝑe ꝓſecutionis terminꝰ erat finitꝰ. hālec. ſequūt̉ do. de ro. deci. lxij. ⁊ deci. cclxxx. al̓s. ccxc.⁊ fe. ꝯſi. ciiij. ſentit breuit̓ do. An. h̓ ⁊ latiꝰ ī. c. ſepe.jͣ. d̓ ap. ⁊ ibi dixi. Ex his hēs unā noͣ. limitationē add. cle. ſi appellationē. ⁊ ad iura. sͣ. all̓. ⁊ puto hāc lec.ꝓcedē qn̄ nō ē quid īputet̉ appellato qͣre appellationē ſuā nō finiuit in termīo. forte enī erat remotꝰ a curia ⁊ n̄ poterat īpetrare ut. sͣ. dixi niſi ꝓpe fine termini ⁊ an̄qͣ rediret cū lr̄is ad patriā ⁊ pararet neceſſaria terminꝰ ē trāſactꝰ ſecus putarē ubi hr̄et iudicē appellationis ī loco ꝓprio ⁊ ꝓpe finē termini nō adhibuit diligentiā quā potuit. ⁊ hoc vr̄ de mēte illiꝰ auc̄.ei qui in fi. ⁊. ij. q. vj. in fi. Et aduerte ad unuꝫ aliuddictū noͣbile ꝙ ubi appellatꝰ uult ꝓſequi poſt lapſitermī dꝫ appellator ēt admitti ad ꝓſequendū. qꝛ lr̄eſūt cōes ⁊ ꝑꝑ ꝑſonā appellati īpetrātis ī termino appellatio nō eſt deſerta vn̄ appellator ꝯſequet̉ ex ꝑſona appellati qd̓ nō poſſet ꝯſequi ex ꝑſona ſua exqipſe fuit negligēs ī termīo ar. bo. in. l. petende. C. detēp ī inte. reſti. Et ex his habes ſecundā lec. d̓clararā⁊ ſuppletā. Tertiā lec. ſentit h̓ Inno. dicēs ꝙ iſte appellatꝰ nō agebat hic īterdicto un vi. un̄ directe ꝓſquebat̉ appellationē. ut pꝫ ī lr̄a ī qua nō mandat̉ ꝓnūciari ſuꝑ legitimitate appellationis. ſꝫ iſte appellatus īplorabat officiū iudicis petēdo reuocatione attetatorū ꝑ aduerſariū pendēte appellatione. nā utilieſt ẜm eū īplorare officiū iudicis ſuꝑ reuocatione q̄petere reuocationē ꝑ īterdictū un̄ vi. qꝛ in interdictoeſſet opus ꝓbare ſpoliationē ⁊ poſſeſſionē. ut. ī. c. cōſultationibꝰ de offi. dele. Itē eſſet opus litꝭ ꝯtē. ut ibiſꝫ ī īplorādo officiū iudicis nō ē neceſſe ꝓbare ſpoliationē ſꝫ ſatis eſt ꝓbare ꝙ poſſidebat an̄ appellationē⁊ nūc aducſarius reperit̉ in poſſeſſionē. Itē nō ē neceſſe litꝭ ꝯteſ. qꝛ iudex ꝓcedit ex officio ſuo. uide adhoc glo. in cle. ij. ut lite pendente. Et noͣ hec uerba⁊ uide ad maꝫ qd̓ latius dixi poſt eū in. c. bone d̓ appel̓. ¶ Et ex his habes ꝙ is cui ꝯpetit remediū ordinariū ut eſt īterdictū vn̄ vi pōt īplorare extraordinariū ut eſt officiū iudicis cōtra. l. in cauſe. ff. de mino.ubi dicit̉ ꝙ cui ꝯpetit remediū ordinariuꝫ nō dat̉ extraordinariū. So. illaꝫ regulā multiplicit̓ limito. Primo ꝙ ꝓcedit in remedio ſeu officio iudicis extraordinario ꝯtra ius. ut ē reſtitutio in ītegrū. ſecꝰ in officioextraordinario ẜm ius quale eſt iſtud cum pctunturreuocari attentata poſt appellationē. Nam utrunqꝫremediū pōt dici ordinarium ⁊ hoc uoluit Io. an. inc. nō ſolum de appel. li. vi. ¶ Secundo limitatur ꝙubi extraordinarium pinguius ꝓuidet ꝙͣ ordinariuꝫnon habet locum illa regula. ut colligit̉ hic ex menteInno. ⁊ ꝓbo per tex. iuncta glo. in. c. ij. de in inte.reſti. li. vj. hinc eſt ꝙ cōtra ſnīaꝫ reſtituitur minor ueccleſia lꝫ habeant remedium ordinarium .ſ. appelladi. qꝛ intereſt minoris uel eccleſie non uexari in litibꝰcirca inſtantias appellationis. ut noͣ. in. c. cuꝫ ex lr̄isde in inte. reſti. ¶ Tertio limitatur cum dubitat̉ anꝯpetat remedium ordinarium naͣm tunc pōt utrūqꝫattentare alternatiue. ut eſt bonus tex. in. c. cōſtitutꝰde in inte. reſti. ¶ Quarta limitatio ꝙ ordinariuꝫ⁊extra ordinariuꝫ p̄n̄t ꝯcurrere qn̄ ꝯpetunt ꝯͣ diuerſasꝑſonas. ut noͣ. ī. l. unica. C. d̓ alie. iudi. mutā. ca fac.⁊ noͣ. ī. c. i. jͣ. e. ti. ⁊ ꝑ hoc habes tertiā lec. declarata.Ex qͦ īfero dictū notabile ꝙ uolēs obtinere reuocationē attētatoꝝ appellatōe pedēte hꝫ duas uias. Prīaꝓſequēdo ex toto appellatiōꝫ. Scd̓a ꝓſequēdo ſolareuocationē attētatorū īplorādo officiū iudicis ⁊ fundando intentionem ſuꝑ pendētia appellationis ut ſbn̄ ꝓbat̉. Et hec uia ē tutior. qꝛ periculoſū ē appelleto ꝓſequi appellationē. Nā ſat ē ſibi ꝙ appellatore n̄ꝓſequēte appellatōeꝫ rata maneat ſnīa ¶ Ex p̄dici⁊ ex tex.