prebēde ſucceſſoꝝ ul̓ nouiter inſtituēdoꝝ nō debenteſſe minoris ualoris ꝙͣ prebēde ātiquoꝝ. Itē noͣ.qͥd faciēdū de redditibꝰ eccl̓ie ſuꝑexcreſcētibꝰ. debentenī deputari ꝓ canonicis nouiter receptis ſeu fieri exillis nouas p̄bēdas uel ꝯuerti ad aliā utilitatē eccl̓ie.¶ In glo. i. ibi haberet mādatū. uult ergo gl. dicereꝙ iſte. m. fuit admiſſus ꝓ alijs nouis ꝯcanonicis adagendū ex duplici capite. prīo qꝛ hēbat mādatū. ⁊ h̓pꝫ ī antiqua. 2ª qꝛ erāt ꝯſortes eiuſdē litis. Nā ſpāle ēī ꝯſorte ut quēadmodū ꝯiūcta ꝑſona pōt agere ꝓ cōiūcta ſine mādato preſtādo cautionē ꝙ dn̄s hēbit ratū. ut ī. l. ſꝫ ⁊ h̓. ff. de ꝓcu. ⁊ ī. c. nōnulli. jͣ. de reſcri.ita ꝯſors eiuſdē litis pōt agere ꝓ ꝯſorte ſine mādatopreſtita tā priꝰ ſatiſdatiōe nō tn̄ admittit̉ niſi prīo cūoībus fuerit lis ꝯteſtata. ut ī. l. ij. C. de ꝯſor. eiuſ. li. ⁊iſtud cōſortiū ꝯͣhit̉ ex cōitate cauſe ⁊ litis. ut noͣ. in. l.ſi petitor. ff. de iudi. uide qd̓ le. ⁊ noͣ. ī cle. religioſus.de ꝓcu. nō tn̄ admittit̉ cōiūcta ꝑſona ad ea q̄ requirūt ſpāle mādatū. l. patri. ⁊. l. illud. ff. de mino. ⁊ iōalibi dicit glo. nō. ꝙ ꝯiūcta ꝑſona nō pōt petere ſolutionē ſibi fieri: lꝫ poſſit agere ut ſoluat̉. qꝛ ī ſolutionedebiti recipiēdi requirit̉ ſpāle mādatū. adeo ꝙ ēt pr̄inō pōt ſolui. ut eſt glo. noͣ. quā ſequit̉ ibi Bar. ī. l. uero ꝓcuratori. ff. d̓ ſolu. ur̄ pulcher tex. ī. l. qͥ hominē.§. ſi gener. ff. e. ti. qd̓ nō ¶ Scd̓m ſpāle ī cōſorte eiuſdē litis eſt ut poſſit peti cautio a cōſorte ēt poſt litemcōteſtatā. ut ī. d. l. ij. ⁊ rō eſt qꝛ ꝯſors nō admittit̉ ꝓcōſorte niſi poſt litem ꝯteſtata. ut. sͣ. dixi. un̄ de nouoorta ē hec exceptio. certū autē eſt ꝙ dilatoria ꝯpetēspoſt litem conteſtatam poteſt proponi non obſtantelit. conte. ut in. c. inſinuante. jͣ. de offi. delega. ubi dehoc. dicit tn̄ h̓ gl. ꝙ h̓ cā proprie nō erat cōis. qꝛ quilibꝫ hēbat ius diſtīctū ⁊ ſeparatū. un̄. M. fuit admiſſus ꝓ alijs qꝛ habebat mādatū. al̓s nō fuiſſet admiſſus. ¶ Ioͣ. ſꝑ hoc dictū ꝙ canonicꝰ non admittit̉ adagēdū ſine mādato ꝓ canonico lꝫ ſpūaliter ſit ꝯiūctaꝑſona. ītelligit̉ ergo ius ciuile de ꝯiūctis rōne ſanguinis. optīe facit. c. i. de ꝓcu. ⁊. c. cū dilectꝰ. de offi. dele.dicā in. c. nōnulli. de reſcrip. pōt tn̄ dici ꝙ iſti erāt cōſortes rōne rei quā ſimul petebāt. ut uidet̉ uelle poſtgl. do. Anto. ⁊ meliꝰ rōne ſtatuti ꝙ cōiter iſti īpugnabāt. ⁊ ratione defenſiōis capituli. ⁊ quilibꝫ ītellectꝰ eſtbonus ī ſe. ⁊ de iſtis ſatiſdationibꝰ uide qd̓ noͣ. in. c.i. ⁊ ī. c. mādato. jͣ. de ꝓcu? ¶ In glo. iij. ī fi. ex gl. hēstres ſolutiones ad ꝯͣriū. prīa ꝙ allegatio nō fuit ꝓbata. quaſi dicat ꝙ ſi duo reciperent̉ ad unā prebendānō ualcret receptio. ꝓ hoc. c. dilecto. jͣ. de prebē. ⁊ hͦſolutio bona. Secūda ſol̓o ꝙ capl̓ꝫ nō poterat hocallegare qꝛ detegebat turpitudinē ꝓpriā. hec fo. nonplacet. qꝛ ubi uertit̉ periculū aīaꝝ admittit̉ quis allegās turpitudinē ſuā. ut. c. lator. ⁊. c. cōſanguinei. d̓ reiudi. dixi plene ī. c. cū cām de prebē. ⁊ dic ut ibi. Tertia ſo. ꝙ uacāte prebēda fuerūt recepti duo nō tn̄ adeādē prebēdā. Ul̓ quarto ẜm Io. an. dic ad eā. i. adeccl̓iā. ⁊ ſic eſt ſimplex relatio. Uel quīto ẜꝫ do. An.ſi canonici recipiūt duos ad unā prebēdā aīo diuidēdi illā prebēdā tenet r̄ceptio. nā ex cā pōt fieri diuiſiout ī. c. uacāte. jͣ. de prebē. ⁊ in dubio preſumit̉ animꝰſi redditus ſufficiūt ad duos ẜm eū. hec ſo. lꝫ poſſettollerari qn̄ expreſſe ſit diuiſio prebēde. ſecꝰ tn̄ qn̄ tācite. qꝛ cū prebenda cōſiſtat in rebꝰ corporalibꝰ oꝫ ꝙīterueniat diuiſio actualis. nō .n. ſufficit animꝰ ad diuiſionē lꝫ ſecꝰ ſit in creatione canonicatus. ut noͣ. Inno. ī. c. maioribꝰ. de prebē. facit quod noͣ. gl. in. l. qd̓in reꝝ naͣ. ff. de le. i. ⁊. l. ſiquis duas. ff. cōia predio.tene ergo primā ſo. uel tertiā ſeu quartā. Cui autemdebeat̉ tūc prebēda. inſtāt doct. cōcluſio magis cōisur̄ ꝙ debeat̉ primo recepto. ut in. c. ſtatuimꝰ. de ma.⁊ obe. ⁊ ſi ſiml̓ ſūt recepti locꝰ ē gratificatiōi. ut. c. pe.d̓ reſcri. li. vi. ¶ In gl. in. v̓. ſine p̄iudicio. ibi. ꝑ ꝯͣriūfactū. Ex hoc habes unā ſolutionē ad cōtrariū ꝙ ꝓteſtatio canonicorū nō ꝓfuit hic. qꝛ fuit ſublata ꝑ ꝯͣrium factū .ſ. recipiēdo illos ī canonicos. ⁊ ad hoc quotidie allegat̉ iſtę tex. iuncta glo. ꝙ ꝑ ꝯͣriū factū tollit̉ꝓteſtatio. Do. anto. dicit ⁊ bn̄ ꝙ corrupte ad hoc allegat̉ iſte tex. qꝛ ꝓteſtatio nō erat ꝯͣria facto. nā canonici receperūt illos ī canonicos ⁊ uolebāt eos eſſe canonicos nec ꝓteſtatio repugnabat ſꝫ ueniebat ad tollendū ius ꝯſecutiuū ad factū geſtū. nā canonici debētde iure habere p̄bendā ſaltem ex redditibꝰ ſuꝑexcreſcētibus. ut. c. relatū de preben. ad hoc ius ꝯſecutiuūtollendū tenebat iſta ꝓteſtatio. un̄ colligit ꝙ ꝓteſtatio tendēs ad tollendū ius qd̓ uenit cōſecutiue ad factū ex iuris diſpoſitione nō ualet ſeu tollit̉ ꝑ explicationē actus. ¶ Contra hoc oppo. de. l. ꝑ ſeruū. ff. d̓uſu ⁊ habi. §. j. ubi tex. nō. ur̄ innuere ꝯͣriuꝫ ſi enī teſtator legat uſufructū alicuius rei ſine uſu nō ualet ſegatū. qꝛ uſufructus nō eſt ſine uſu. ita receptio debebat hic inualidari ex quo tollebat̉ ſubā negocij. So.hec maͣ ꝓteſtationis ē multū ꝓlixa ⁊ ꝑiculoſa. ⁊ ſi uisplene īſtrui ⁊ fundamētalit̓ uide ꝑ Io. an. poſt Io.mo. ī regula in generali de regu. iur̄. ī mer. ⁊ ꝑ Bar.in. l. nō ſolū. §. morte. ff. de ope. no. nū. Do. anto.tractat aliqua hic ſed nō ita plene ut tāgā ī p̄dictis locis. Attingaꝫ ſuccīcte nō ad euacuādū materiaꝫ ſꝫ ꝓaliqua gnaͣli inſtructione ſaltē quoad declarandū articulū huius. c. un̄ dicēdū ꝙ aliqn̄ ꝓteſtatio uenit adtollendū id qd̓ uenit ꝯſecutiue ad factū. pone exēpliut. sͣ. qn̄qꝫ ꝓteſtatio ē cōtraria facto. ⁊ dicit̉ ꝯͣria qn̄factū ⁊ ꝓteſtatio ſe nō ꝯpatiunt̉ ſꝫ ſunt oīo ꝯͣria exēplū ſi ꝓteſter ꝙ nō ītendo ꝯͣhere matrimoniū cū berta ⁊ tn̄ poſtca de facto ꝯtraho cū illa. qn̄qꝫ ꝓteſtatiouenit ad declarandū factū multipl̓r intelligibile ⁊ addandū intellectū ꝯtra cōem intelligentiā. ¶ Circa p̄mū diſtinguit hic do. Anto. qꝛ aūt ꝓteſtatio fit ſuꝑ d̓pēdentibus a mera facultate ꝓteſtatis ⁊ ualet ꝓteſtatio. ut. d. l. ꝑ ẜuū. ⁊ pone exēplū ut. sͣ. Aut ꝓteſtatiofit ſuꝑ dependētibꝰ a ꝯſenſu ⁊ ptāte duoꝝ .ſ. ꝓteſtantis ⁊ alterius tūc ſi fit ſine ꝯſenſu ꝑtis tollit̉ ꝓteſtatōꝑ explicationē alteriꝰ actus. qꝛ qui uult an̄cedēs uult⁊ ꝯn̄s. nec poſſuꝫ ego ꝓteſtari in p̄iudiciū alteriꝰ ſineꝯſenſu illius. ad hoc qd̓ noͣ. in. c. fi. de ꝯdi. app. Authētur ꝯſenſus ꝑtis ⁊ ualet ꝓteſtatio ut ibi noͣ. all̓at ētc. diaconi. xxviij. di. ubi tex. dicit ꝙ ſi ordināduſ ī diaconū ꝓteſtetur ep̄o ꝙ nō uult ꝯtinere ſꝫ uxorē ducere ⁊ ep̄s ꝯſenſit ſi ordinatus poſtea ducat uxorem remanet ī mīſterio ⁊ excuſatur ꝓpter ep̄i lnīam. ⁊ ſicur̄ innue̓. do. Anto. ꝙ teneat mr̄imoniū qd̓ nō putoueꝝ ⁊ Archi. ibi expreſſe tꝫ ꝯriū. ſꝫ ponderat̉ ibi ep̄lnīa quoad hoc. ut diaconus nō deponat̉ ꝑꝑ delictūun nō dicit ibi tex. ꝙ remaneat ī mr̄imonio ſꝫ ī miſterio. ¶ Itē tenēdo ꝯriū ſequeret̉ abſurdū ꝙ ep̄s poſſet dare lnīam ꝯſtitutis ī ſacris ꝯͣhendi mr̄imoniū. ⁊dic ꝙ ſolū ibi ualet ꝓteſtatio reſpectu pene depoſitionis euitande. pone exēplū ī. c. cumana. de elec. ubi ſihn̄s uocē admittit̉ ad electione cū ꝓteſtatiōe ꝙ uoxſua nō ꝯputet̉ ī numero. ſi ꝯſentit ꝓteſtationi fit etp̄iudiciū. ¶ Qn̄qꝫ fit ꝓteſtatio ī nō dependētibus aptāte partiū ſꝫ ex iuris diſpoſitione ⁊ nō ualet ꝓteſtatio: ⁊ iſto caſu intellige iſtū tex. nā nō depēdet a ptāte canonicoꝝ ut qͦs ſit canonicus ſine p̄benda uel nōꝓuideat̉ receptis ex ſuꝑexcreſcentibꝰ redditibꝰ ſꝫ ꝓuenit ex iuris diſpōne. iō ꝓteſtatio in ꝯͣrium nō ualꝫhoc dictū uidet̉ ipſa v̓itas prīa frōte. ſꝫ bn̄ pōderādomultipliciter pōt īpugnari. naꝫ ius nō īpugnat ut qͣsſit canonicus ſine prebēda ſi al̓s pōt ſuſtentari īmolaudabit̉. hoc uult Inno. aꝑte ī. c. fi. de cleri. nō reſi.⁊ ad idē tex. c. ſcōꝝ. lxx. di. ubi dicit̉ ꝙ nō dꝫ quis eēcanonicꝰ prebēdatꝰ in diuerſis eccl̓ijs. quaſi īnuat ꝙī diuerſis eccleſijs poſſit plures canonicatꝰ hr̄e. qꝛ utile ē eccl̓ijs hr̄e plures ꝯſiliarios ⁊ d̓fēſoreſ. ar. lxiij. di.obeūtibꝰ. un̄ pōt qͣs bona mēte retinere prebēdam ⁊