¶ Ieſus ſpirans al̓flatibusCiber. iii.¶ Ieſus ſpirans afilatibus

uerint ad me exaudiam eos. Ecce miſericordia tribulationes ſecundū multitudinē eaꝝ cōſolationeseius letificauerūt aīam tuā: dūmodo nō ad alia cōuertaris: dūmodo clames ad eū: dūmodo ſperes ineū. Nec hūile aliꝗd uel terrenū ſed altiſſimū ponasrefugiū tuū. Quis .n. ſperauit in eū & cōfuſus eſt.facilius eſt celū & terrā trāſire: ꝗͣ eius uerbū euacuari. Altiſſimū inquit poſuiſti refugiū tuū. Non accedet illuc tentator: non calūniator aſcendet: nō peſſimus ille accuſator fratrū attinget. Nēpe ei dicitur.Hic recolite pſalmi pͥmordia ei dicitur qui in ꝓtectione altiſſimi cōmorat̉. Illuc refugies a puſillanimitate ſpūs & tēpeſtate. Que ꝗdē duplex ē neceſſitas fugiēdi ꝙ. ſ. & ītuſ timores & foriſ pugne. Minus .n. fugere oportet: ſi uel īterior magnanimitasexteriorel tumultus uiril̓r ſuſtineret: ul̓ exteriori trāquillitate puſillanimitas ꝓpͥa foueret̉. Altiſſimū aitpoſuiſti refugiū tuū. Sepe illuc fugiamus frēs munitus eſt locus: nullus ibi timet̉ hoſtis. Vtinā magis ibi ſemper manere liceret: ſed non eſt hoc temporis huius. Quod modo refugiū ē: qn̄qꝫ erit habitaculū ſempiternū. Interim ſane & ſi ſemꝑ eē nōcōcedit: frequēter tn̄ eſt recurrēdū. Nēpe ad omnētentationē: ad omnē tribulationē: ad omnē deniqꝫcuiuſcunqꝫ modi neceſſitatē: aperta eſt nobis urbsrefugii. Sinus matris expanſus eſt: aperta ſunt formina petre: patent uiſcera miſericordie dei noſtri.Hoc refugiū qui declinant: nihil miꝝ ſi effugerenon merent̉. lam ꝗdē finis que dicta ſunt ad expoſitionē uerſus huius uidemur poſſe ſufficere: ſi dixiſſet ꝓph̓a: Quoniā ī te ſpaui: ſicut in p̄s ꝗbuſdāīuenitur. Ceteꝝ ꝙ dicit. Iu es domine ſpes meaforte amplius aliquid & ſublimius ſonat qd̓ uidelicet nō mō in eū ſperet eū. Conueniētius ſiꝗdemſpes noſtra dicit̉ qd̓ ſpamus: ꝗͣ in quo ſꝑamus. Sūaūt forte nōnulli ꝗ a dn̄o obtineri corꝑalia uel ſpritualia q̄libet cōcupiſcūt: ſed ꝑfecta charitas ſolumſitit quod ſummū eſt tota deſiderii uehemētia clamās Quid enim mihi eſt ī celo & a te. q. u. ſuper teram: deus cordis in eternū. Pulchre nobis utrunqꝫpaucis hodie uerbis hieremie lectio cōmendauit.Bonus es dn̄e ſꝑantibus in te aīe querēti te. Vbi ſane & ipſam numeri diſcretionē prudēter aduerte ꝙſperantes quidē in dn̄o pluraliter dixerit ꝙ hoc uideat̉ cōe multoꝝ. Querentē uero eū ſingulariterꝙ .ſ. modo nil ſperare niſi ab eo: ſed nil querere niſieū. Quod ſi bonus illis qͣto magis iſti ꝓuide querēti illu aīe reſpondet̉. Altiſſimū poſuiſti refugiumtuū. Neqꝫ enim ſic deū ſitiēs aīa aut cū petro ei ī terreno mōte facer̄ tabernaculū: aut cū Maria deīcepseū tāgere uult in terra. Sed plane clamat. Fuge dilecte mi: & aſſimiliare capree hīnuloqꝫ ceruoꝝ ſupermontes bethel. Audiuit enī dicentē. Si diligeretisme: gauderetis utiqꝫ ꝗꝛ uado ad patrē: qꝛ pater maīor me eſt. Audiuit dicentē. Noli me tangere &c.Et celeſtis iā nō ignara cōſilii clamat cū apoſtoloEt ſi cognouimuſ ſecundū carnē xp̄m: ſed nūc iamnō nouimus. Super mōtes inꝗd bethel ſuper oēm

inquit pͥncipatū & poteſtatē ſuper angelos & archagelos cherubin & ſeraphin. Neqꝫ enī ſunt alii montes dei bethel quod ſonat plane in dextera patris:ubi nō ſit pater maior eo in dextera altiſſimi coaltiſſimū apprehēdere cōcupiſcēs. Hec eſt enī uita eterna fratres: ut patrem cognoſcamus ueꝝ deū: ſed &quē miſit ieſum xp̄m ſuper oīa benedictū in ſeculaAmen. fucuſqꝫ Bernardus. Item idē in ſermōede ſeptē panibus. Tria inꝗt cōſidero: in ꝗbus totaſpes mea conſiſtitCharitatem adoptionisVeritatem promiſſionisPoteſtatem redēptionis.Hurmuret iā ꝗͣtu uoluerit inſcipiēs cogitatio meadicēs. Quis enim es tu: aut ꝗͣta eſt illa gl̓ia? quibusue meritis hāc obtinere ſperas? Et ego fiducialiterrn̄debo. Scio cui credidi &c.Quia in charitate ſua adoptauit meQuia uerax eſt in promiſſioneQuia potēs eſt ī exhibitione. Et licet ei facere qd̓uoluerit. Hic eſt funiculusⁱ triplex qui difficile rumpitur: quē nobis a patria noſtra in hūc carcerē uſqꝫdetruſum firmiter obſecro teneamus: ut ipſe nosſubleuet: ipſe. trahat & ꝑ̄trahat uſqꝫ ad conſpectumglorie magni dei: qui eſt benedictus in ſecula. Hecille. ¶ Ex his uerbis patet ꝙ ſancti ſpem amouerūtab omni ꝓpͥo merito: & totaliter ſpe ſuā ponebantin xp̄o: & in eius gratie dono. Quia uero quidā q̄runt quid facit gratia: & quid liberū arbitriū q̄ſtiouidetur inſipida quo ad multos uident̉ enī querere: ac ſi gr̄a & libeꝝ arbitriū ī opere meritorio eēntduo per ſe agentia: ſed non eſt hic. Non enī in noſtro bono opere iſta duo agētia ſeparata: ſicut duoedificātes. Sed ſunt unū ſicut ſubiectū: & aliud ſicutagēs: ita ꝙ oꝑatio eſt totius coniūcti .ſ. uoluntatisbone: que nō eſt bona niſi per gratiam. Et primbonitatē deus in nobis facit infundēdo gr̄am ſinenoſtro merito. Alioꝗn gratia iā nō eſſet gratia. Extūc uolūtas meretur per gr̄am quā accepit: ſpecialētamen difficultatē circa gr̄am & libeꝝ arbitriū faciunt diuerſi modi: ꝗbus gr̄a accipit̉: & ſpālis conditio libertatis. Sed ſubtiliter intuēti ualde bene diſſoluit iſtas difficultates Ber. in libro de gr̄a & liberoarbitrio in hec uerba. Deus tria hec bonū cogitareuelle & ꝑficere oꝑatur in nobisPrimū ſine nobisSecundum nobiſcumTertiū ꝓpter eos facitSiꝗdem mittēdo bonā cogitationē nos p̄uēit. Inſpirādo etiā bonā uolūtatē nos ſibi pet cōſenſumcōiungit: mīſtrādo etiā cū cōſenſu facultatē: uel facilitate foris per aꝑtū opus noſtrū īternus opifex īnoteſcit. Sane ip̄i nos p̄uenire nequaꝗͣ poſſumus.Qui aut bonū neminē īuenit: neminē ſaluat quenō p̄uēit. A deo ergo ſine dubio ſit nr̄e ſalutis exordiū: nō per nos utiqꝫ nec nobiſcū ueꝝ cōſenſus& opus: & ſi nō ex nobis: iam nō tn̄ ſine nobis: &infra. Cū ergo īuiſibil̓ r ītra nos ac nobiſcū actitati