I¶ Secunde partis¶ Capitulum. xii.
cet ſunt boni. tamen libenter ꝯuerſant̉ cū malis quibus poteſt dici illud. Sine vt mortui ſepeliant mortuos ſuos. Et ſubiungit. Non eſt hic .ſ. in ſepulcropn̄tia corꝑis qui tn̄ nuſqͣꝫ deeſt pn̄tia d̓itatis. ſꝫ ſurrexit inde .ſ. ꝓpria virtute Et addunt dicti ſui confirmationeꝫ dicentes Recordamini qualiter locutuseſt vobis qꝛ verax eſt ⁊ non fallit cū adhuc in galileaeſſet dicēs qꝛ oꝫ filium hominis tradi in manus peccatoꝝ ⁊ crucifigi. ⁊ tercia die reſurgere. q. d. diu an̄predixit hec omnia. ⁊ ideo non miremini ſi mō auditis eſſe facta. Iubent̉ verboꝝ recordari. vt p̄dictiōeeuentus futuri ꝯfirment̉ in fide iam facti Quia ꝟovt dictū eſt mulieres viſis angelis timentes declinauerunt vultus in terrā. miſtice cum celeſtibꝰ miſteriis appropinquamus. exemplo mulierum haꝝ vultūin terrā declinare debemus. nos terram ⁊ pulueremeſſe recolentes. Un̄ beda. Et nos ergo exemplo deuotaꝝ deo feminaꝝ. quotiēs eccīam intramus ⁊ miſterijs celeſtibꝰ appropinquamus. ſiue ꝓpter angelice pn̄tiam virtutis. ſiue ꝓpter reuerentiā ſacre oblationis cū oī humilitate ⁊ timore ingredi debemus.Ad ꝯſpectū quippe angeloꝝ vultū declinamus in terram. cū ſuꝑnorum ciuiū que ſint gaudia eterna contemplantes nos cinerem eſſe terramqꝫ recolimus ſicut beatus abrahā. loquar inquit ad dn̄m meum cūſim puluis ⁊ cinis Et notandū ꝙ ſancte mulieresaſtantibꝰ ſibi angelis non in terram cecidiſſe. ſꝫ vultum dicunt̉ in terram declinaſſe. Unde mos obtinuit eccleſiaſticus vt in memoriam dominice vel innoſtre ſpem reſurrectiōis. ⁊ omnibꝰ diebꝰ dn̄icis ⁊toto quinquageſime tꝑe non flexis genibꝰ ſed declinatis in terram vultibꝰ oremus. Hec beda. Ille aūtmulieres nec tūc attenderunt ad verba angeloꝝ necaliquā ꝯſolationē receperūt de viſione eoꝝ. qꝛ nonquerebant angelos ſed dn̄m angeloꝝ. imo ille duemarie .ſ. iacobi ⁊ ſalome conterrite ⁊ quaſi abſorpte exeuntes fugerunt de monumento ⁊ elongauerūtſe inde aliquantulum ⁊ ſedebant dolentes. quia tremor ⁊ pauor id eſt ſtupor eas inuaſerat propter viſionem angelorumū ⁊ cuſtodum. ⁊ nemini ſcilicet decuſtodibꝰ quicqͣꝫ dixerunt. nec etiam angelis loqn̄tibꝰ rn̄derunt. Un̄ augu. Intelligamus de ipſis angelis nemini auſas fuiſſe aliquid dicere .i. reſpondere ad ea que ab illis audierant. aut certe cuſtodibꝰquos iacentes viderunt.¶ OratioDn̄e iheſu xp̄e vnica ꝓles ſummi dei. qui dilectis tuis defiderium te querendi indidiſtiſed vt magis accenderent̉ affectu effectuminueniēdi diſtuliſti. eoſqꝫ ī galilea te viſuros ꝑ angelum certificare voluiſti. da mihi miſero ardenter tequerere ⁊ gaudenter te inuenire vt de vicijs ad virtutes ⁊ de amore mūdi ad amorem tuum tranſmigrāſmerear poſt hanc vitam ex iſto ſeculo in illam eternitatem tranſmigrare. teqꝫ deum deoꝝ in ſyon ⁊ in galilea vera cum electis tuis. gratia tua largiente tuncvidere. Amen.Quo dominus apparuitmarie magdalene.¶ Capitulū LXXII.
Agdalena vero amaritudine plena. eſtuans amore. ⁊ neſciens quid aliud deberetfacere qꝛ ſine mgr̄o nō poterat viuere. necibi eū inueniebat. ⁊ vbi eū q̄reret ignorabat. ſtabat ex ſeruore ⁊ ꝯſtantia. qꝛ vis amoris nec ſedere nec iacere ſinebat. ad monumentuꝫ foris ⁊ abextra .ſ. in orto ⁊ an̄ domunculā in qͣ erat ſepuſcrumplorans ⁊ lamentās dn̄m ſuū Tanto em̄ cordis vrebat̉ incēdio. tanta pietatis afficiebat̉ dulcedīe. tamvalidis trahebat̉ vinculis caritatis vt feminee infirmitatis oblita. nec tenebraꝝ caligine. nec ꝑſecutoꝝimmanitate retraheret̉ a ſepulcri viſitatōe. quin potius foris ſtans ⁊ lacrimis monumentū irrigās. recedentibꝰ diſcipulis nō recedebat. ꝓ eo ꝙ d̓ine dilcōnis igne ſuccenſa ⁊ tā inualeſcente vrebat̉ deſiderio⁊ impatiente vulnerabat̉ amore vt nihil ei ſaꝑet niſiflere. poſſetqꝫ illud ꝓpheticū veraciter eructare. Fuerunt mihi lacrime mee panes die ac nocte dū d̓r mihi quotidie vbi eſt d̓s tuus Scd̓m aug. feruentior ⁊deuotior erat ad xp̄m alijs mulieribꝰ ⁊ nimius ardoramoris eā ſolicitabat. maria em̄ quicqͥd voluit flēdoobtinuit. Flendo obtinuit veniā pctōꝝ. Flendo obtinuit frīs reſuſcitatōem de faucibꝰ infernoꝝ. Flendoobtinuit ꝯſolatōem de reſurrōne. Lacrimas ergo fudit ꝯpunctōis ꝯpaſſionis ⁊ deuotōis Un̄ gre. Quain re penſandū eſt. hꝰ mulieris mentē qͣnta vis amoris aecenderat. q̄ a monumento dn̄i etiā diſcipulisrecedētibꝰ nō recedebat. vn̄ ꝯtigit vt eū ſola tunc videret q̄ remanſit vt q̄reret. qꝛ virtus boni oꝑis per ſeuerantia eſt. Ubi ⁊ aug. Uiris em̄ redeuntibꝰ infirmiorē ſexuꝫ in eodē loco fortior figebat affectus. ⁊oculi qui dn̄m queſierant ⁊ nō inuenerant. lacrimisiā vacabāt amplius dolētes ꝙ fuerat ablatus de monumento qͣꝫ ꝙ fuerat occiſus in ligno. qm̄ maijſtri tāti cuius ei vita ſubtracta fuerat. nec memoria remanebat. Tenebat itaqꝫ ad monumentū iam dolor iſtemulierem. Un̄ ⁊ orig. Audiuimus fratres mariā admonumentū foris ſtantem. audiuimus mariam plorantē. Amor faciebat ſtare. dolor cogebat eā plorareStabat ⁊ circūſpiciebat ſi forte videret que querebat. Dolor renouatus erat ei. qꝛ quē prius dolueratdefunctuꝫ. nunc dolebat ablatū. Et iſte dolor maiorerat. qꝛ nullam ꝯſolatiōem amplius habebat. Prīaergo fuit cauſa doloris qꝛ viuum ꝑdiderat. ſꝫ de hocdolore aliquantulam ꝯſolationem habebat. qꝛ mortuum remanere videbat. Iunc autem de iſto doloreconſolari non poterat. quia nec corpus defuncti inueniebat. Metuebat autem ne amor mauſtri ſui inpectore ſuo refrigeſceret. quo viſo recaleſceret. Plorabat itaqꝫ maria vehementer. quoniam dolor additus erat ſibi ſuꝑ dolorem. Duos itaqꝫ dolores eximios vno geſtabat corde. quos mitigare lacrimis volebat. ſed non valebat ac ideo tota poſita in dolore mēte ⁊ corpore deficiebat ⁊ quid ageret neſciebat. Petrus quidem ⁊ iohannes timuerunt. ⁊ ideo non ſteterunt. maria non timebat. quia nihil ſuſpicabat̉ ſibi ſupereſſe ꝓ quo timere deberet. Perdiderat enimmaijſtꝝ ſuum quem ita ſingulariter diligebat vt preter ipſum nihil poſſet diligere vel ſperare. Perdiderat vitam anime ſue ⁊ iam melius arbitrabat̉ fore ſis. iij.