¶ Capitulum xxv.Secunde partis
re ⁊ intendere pauꝑibꝰ dando elemoſinas. ⁊ pedespaupeꝝ lauando. qꝛ in cena dn̄i ꝓpter officij magnitudine ad hoc non vacat intendere ⁊ mandatū celebrare. pauꝑes em̄ ſunt pedes dn̄i ſedētis in celo adhucdeambulantes in terra. Cuius rei occupatōne eadēdie ſtatōem ad miſſam celebrandā nō facit ſicut ceteris diebꝰ quadrageſime facere ꝯſueuit. ⁊ ideo vacat hoc ſabbatū a ꝓprio miſſe officio. Indignabaturaūt ⁊ murmurabat de hoc facto marie iudas ſcariothis dicens Ut quid ꝑditio hec vnguenti facta eſt.putabat em̄ vnguentū perditū ꝓpter hoc ꝙ nō hēbatapud ſe preciū. in quo ꝟbo nō ſolū increꝑabat mulierē quare hoc faciebat. ſed ⁊ xp̄m qui hoc fieri ꝑmittebat. Ecce qd̓ in obſequiū xp̄i ponebat̉ ꝑditū reputabat̉ Sil̓e aliqͥ faciunt qui oē qd̓ ex deuotōe deo inorōne vel meditatōe impendit̉ ꝑditū eſſe dicunt. qꝛnos vtilitati ꝓximoꝝ intendere nō cernunt. Sil̓r ſialiqͥs religionē intrat talē multi fatuū reputāt. ſi ātactibꝰ ſecularibꝰ ſe implicet talē prudentē eē dicūtUn̄ cōiter d̓r de perſona cū debilis eſt ⁊ infirma ꝙ nihil valet niſi ad dandū ꝓ deo Res etiā ſepe pro deonon dant̉ donec deteriorari vident̉ Un̄ d̓r Panē tēpeſtas vinū tonitrua. veſtem tinea pauꝑibꝰ dat poſtea muſca ſcutellā. Poterat em̄ vnguentū iſtud venūdari pluſqͣꝫ trecētis denarijs. In hoc inſinuat̉ occaſiovenditōis xp̄i ab ip̄o iuda ꝓ trigīta denarijs vēditi Nā ẜm quoſdā. ꝯſuetudo xp̄i erat ꝙ decimā ꝑtem eoꝝ qͥ ſibi dabant̉ pauꝑibꝰ erogabat. vel cū iudas ꝓcurator dn̄i eēt credebat ẜm ꝯſuetud inē ſuaꝫacciꝑe ſibi decimā datoꝝ dn̄o. ⁊ iō voluit vendi iſtd̓vnguētū vt hēret trigīta denarios qͥ ſunt decima ꝑstrecētoꝝ. ꝓpter qd̓ iude viſum ē ꝙ in vnguento ſuꝑxp̄m effuſo trigīta denarios ꝑderet. vn̄ ab illa horacogitauit vt xp̄m trigīta denarijs vēderet. ⁊ ſic p̄dāſuā recuꝑaret Uel ẜm alios. ibi trigīta argēteī ꝓ qͦbus dn̄m vendidit valebāt trecentos denarios vſuales ⁊ ſic recuꝑauit totū p̄ciū vnguenti Et dari pauribꝰ Ecce ſub pretextu pietatis zelat affectum nōpietatis ſꝫ cupiditatis. Hoc em̄ dixit ſimulās pietatē ad oꝑiendā ſuā cupiditatē. Per hūc deſignāt̉tractores bonoꝝ oꝑm ſub ſpecie pietatis denigrātes. Quidā etiā alij diſcipuli indigne ferebāt. ⁊ qͣſi de ꝑdito vnguento murmurabant. Iſti quidē moti pietate propter pauꝑes indignabant̉. nō intēdētes ꝑ̨̄ditum eſſe ſimpliciter. ſed in cōꝑatiōe ad ſubleuationē pauperū. audierant em̄ a dn̄o miſcd̓iā velo ⁊ nō ſacrificiū. ⁊ iō forte credebāt ꝙ dare pauꝑibus eſſet maius bonū. Iudas ꝟo motus cupiditatepropter lucra ſua. qͣꝫuis etiā ſub pretextu .i. velamēto ſeu ſpecie pietatis indignabat̉. Dicebat em̄ hocnō qꝛ de egens ꝑtineret ad eū .i. nō qꝛ ꝯpateret̉ pauꝑibus vl̓ cucaret de eis. ſed qꝛ dolebat ꝙ vngētū nōfuerat ſibi traditū. vt eius preciū furādo ſibi retineret. Un̄ theo. Diſcipuli plures mulierē arguerūt eoꝙ ſepe xp̄m audierāt de elemoſina dicentē. Iudasꝟo nō eadē intentiōe indigne tulit. ſꝫ propter amorē pecunie ⁊ turpe lucrū. Un̄ ⁊ iohēs ip̄m ſolū cōmemorat tanqͣꝫ fraudulēta intentōe mulierē arguentēcuius ex hac occaſione furandi conſuetudinē credidit intimandam. hec theofi. Licet enim portabat ea
que dabant̉ pro xp̄o ad dandū pauꝑibus. nō tamēhoc faciebat ſed ſibi retinebat. vnde muſitatio eiuscū crimine ponit̉ ꝙ nō curā pauꝑꝫ habuerit ſed ſuofurto prouidere voluit. qꝛ fur erat. ⁊ loculos .i. burſas dn̄i hn̄s ⁊ cuſtos eorū exiſtens. ea que mittebantur in loculis donata ī elemoſinā a fidelibꝰ ad vſum⁊ neceſſitatē diſcipuloruꝫ ⁊ pauperū furto aſpobat. portabat quide miniſterio. ſed aſportabat furtoHabebat loculos dn̄icos ad ea que dabant̉ mittenda. ⁊ loculos proprios ad ea que furabat̉ reponēdaEt ẜm aug. ea que furabat̉ dabat vxori ⁊ filijs ſuis.Sic multi hn̄tes loculos ⁊ facultates eccīe ea qued̓ino cultui ⁊ pauꝑibꝰ erogare deberēt ſubtrahūt ⁊ſibi retinēt. ac inde ditari ⁊ incliti fieri ſtudēt. Multi etiā bona eccīe q̄ ſunt pauꝑm dāt filijs ⁊ meretricibꝰ. ac ſacrilega crudelitate ſubripiūt pauꝑibꝰ ⁊ expendūt in illicitis. Un̄ de ſacerdotibꝰ belis legiturqūo filij ⁊ vxores eorū ꝯmedebāt illa q̄ ſuꝑ altare ponebant̉. ⁊ rex credebat ꝙ bel ea comediſſet. Multietiā cuſtodes loculorum monaſterij exn̄tes bona advſum fratrū deputata largiunt̉ quibꝰ non dn̄t ⁊ magis in ſuis ſuꝑfluitatibꝰ qͣꝫ aliorū neceſſitatibus expendūt ac alias illicite ⁊ male ꝯſumūt. Et qꝛ om̄espredicti loculos xp̄i cū iuda fure portāt ⁊ eū in ſcelere ſequunt̉. iō etiā poſt eū in tenebras demergunt̉.Dn̄s cui angeli mīſtrant ꝯdeſcendēs infirmis loculos habebat in quibꝰ oblata fideliū ſeruabant̉ ſuorū⁊ indigentiū neceſſitatibꝰ pro futura in ſignū ꝙ eccleſia loculos erat hītura ⁊ in hoc dat̉ forma eccīeſeruandi nccāria. Sane cū doceret viā pauꝑtatis n̄habebat loculos propter propriā vtilitatē ſꝫ ad pauperū ſuorū ſumptus ⁊ neceſſitatē. Un̄ aug. Hēbatdn̄s loculos ⁊ a fidelibꝰ oblata ꝯſeruās ſuoꝝ neceſſitatibꝰ ⁊ alijs īdigētibꝰ tribuebat. Tūc primū eccīaſtice pecune forma eſt inſtituta vt intelligeremus ꝙprecepit nō cogitādū eſſe de craſtino. nō ad hoc fuiſſe preceptū vt nihil pecunie ſeruaret̉ a ſanctis. ſꝫ nedeo propter iſta ſeruiat̉ ⁊ propter inopīe timorē iuſticia deſerat̉. Un̄ ⁊ nicolaus tercius in declarandoregulā fratrū minorū. Dicimus ꝙ abdicatio ꝓprietatis oīm rerū tam in ſpēali qͣꝫ in cōmum meritoriaeſt ⁊ ſancta. quā xp̄s viā ꝑfectiōis on̄dens ⁊ ꝟbo docuit ⁊ exēplo firmauit. Nec his q̄ſqͣꝫ putet obſiſtereꝙ interdu d̓r xp̄m loculos habuiſſe. Nam ſic̄ xp̄uscuius ꝑfecta ſunt oꝑa in ſuis actibꝰ viam ꝑfectiōisexercuit ꝙ interdū infirmorū imꝑfectiōibꝰ ꝯdeſcēdens ⁊ viā ꝑfectiōis extolleret. ⁊ imꝑfectorū infirmas ſemitas nō dānaret Sic infirmorū ꝑſonā xp̄sſuſcepit in loculis. ſic ⁊ in nōnullus alijs nō tm̄ carne ſꝫ ⁊ mente ꝯdeſcēdit infirmis Egit ergo xp̄us ⁊docuit ꝑfectōis oꝑa. egit etiā ⁊ infirma ſicut īterdūin fuga patuit ⁊ loculis. Sed vtrūqꝫ ꝑfecte ꝑfectuſexiſtens vt ꝑfectis ⁊ imꝑfectis viā ſalutis on̄derethec nicolaus. ¶ Sꝫ quare dn̄s furi loculos ꝯmiſit.⁊ auarū ſuū diſpēſatorē fecit. videt̉ em̄ ꝙ ei occaſionē peccādi dederit. Dicēdū ꝙ iudas primo fuit bonus qn̄ vocatus fuit ad apl̓atū ⁊ officiū diſpēſatiōisſibi traditū ſꝫ poſtea lapſus eſt in pctm̄. Et qͣꝫuis criſtus ſciret eū futurū furē ⁊ malū. tn̄ pluribꝰ de cāistradidit ſibi illud officiū. Primo vt eius exemplo