¶ De increpatione
veritatem. extendēs manus in diſcipulos ſuos qͥ incircuitu eius ſedebant dixit Ecce mater mea .ſ. hi q̄me in ſuo corde ꝯcipiunt. ⁊ me ꝑ predicationem incordibus auditoꝝ pariunt. ⁊ fratres mei qui operapr̄is mei faciūt. ⁊ mihi in cleo coheredes erūt Quaſi diceret. in tantum eſt mihi aliqͥs ꝓpinquus inquātum eſt ſpūalibus actibus intentus. Et ille eſt mihimagis ꝓpinquus qui ſpūalibus operibus eſt magisintentus. Spūales ꝓximos prefero carnalibus. ⁊vtiliora oꝑa minus vtilibus. adeo vt ſpūali oꝑi vacans. omnino carnales poſtponam affectus Dn̄s ſenoſſe matrem diſſimulat. ⁊ per cognatōem ꝓximosdicens ſibi ꝓximos eſſe per ſpūmꝯiunctos. Quo exemplo nobis monſtrauit quod verbo docuit. ſcꝫ ꝙ qͥamat patrem aut matrem plus qͣꝫ me. non eſt me dignus. id eſt qui operi ſpūali carnales preponit affectus. Qui ergo in ꝯferendis beneficijs ⁊ dignitatibus eccleſiaſticis perſonas accipit. preferens carneꝫſpiritui. ⁊ opus minus vtile vtiliori. formam a domino preſcriptā relinqͥt ⁊ maxime deū offendit Un̄hiero. Non mr̄em negauit. ne natus de fantaſmateputaret̉. ſed apl̓os cognationi pretulit. vt ⁊ nos inꝯꝑatione dilectionis. carni ſpūm p̄feramus. Un̄ ⁊ambro. Nec tn̄ iniurioſe refutant̉ parentes ſꝫ religioſiores copule mentiū docent̉ eſſe qͣꝫ corpoꝝ. nec putet eē aliquis offendiculū pietatis vbi mandatū legis implet̉ Unde etiā criẜ. Non ſpernens generationē carnalē. neqꝫ erubeſcens humanam ꝯceptiōemtale dedit rn̄ſum. ſed volens oſtendere qꝛ preponēdaeſt cognatio ſpiritualis carnali. Deinde dn̄s ieſusquaſi rationē dicti ſui reddit qͣſi dicendo. nec ſoluꝫdiſcipuli ſpecialiter. ſꝫ etiam quicūqꝫ fideles ⁊ iuſtieternaliter. ſunt mater mea ⁊ fratres mei. Quicūqꝫem̄ fecerit corde. ore ⁊ oꝑe. voluntatē in preceptisac ꝯſilijs ⁊ exemplis pr̄is mei. qui in celis ē. ip̄e meus frater ⁊ ſoror ⁊ mater eſt. frater ⁊ ſoror credendoquia filius dei eſt. dedit enim eis poteſtatem filiosdei fieri his qui credūt in nomine eius Frater quippe ⁊ ſoror dicitur propter vtrumqꝫ ſexum. qui ad fidem colligit̉ Qui aūt xp̄i frater ⁊ ſoror eſt credendomater eius fit predicando. ⁊ in cordibꝰ ꝓximoꝝ dicto vel exemplo eū generādo. Igit̉ qui filij ⁊ filie ac heredes dei ſunt per gr̄am. fratres ⁊ ſorores ⁊ mr̄es acheredes xp̄i ſunt. qui eſt dei filius ꝑ naturā. Hinc etiam eos ⁊ fratres ⁊ ſorores ac matres vocat. qm̄ qͣſifratres ⁊ ſorores ac matres diligit. Et his quidē verbis aꝑtiſſime monſtrat̉. ꝙ carnali amore ſpūalis amor dꝫ preferri. ⁊ ꝓpinquitas caritatis ꝓpinquitatiꝯſanguinitatis. Eo em̄ amore ⁊ matrē ⁊ fratres oēſqꝫ ꝓpinquos nr̄os diligere debemus. quo xp̄s matrē⁊ frēs ſuos dilexit. Diligebat em̄ eos. nō qꝛ magisẜm carnē ꝓpinqui erāt. ſed qꝛ volūtatē patris eiꝰ magis faciebāt. Ille gͦ magis xp̄o eſt ꝓpinquior. qui eſtmelior. qꝛ vt dicit hiero. nō in ſexibus. ſed in factisdiſcernt. Et vt ait greg. apud dn̄ꝫ nō gradus elegātior. ſed vite melioris actio ꝯprobat̉. Hanc aūt ſententiam ẜm criẜ. dn̄s induxit. vt nullus de generisnobilitate aūt ſctōꝝ propagine ſine ꝟtute ꝯfidat. docens nos in nulla cognatione ꝯfidentes virtutē negligere. Si eniꝫ maxie nihil prodeſſet matrem eſſe
phariſeorum et legisniſi virtus adeſſet quis vtiqꝫ alius ꝑ cognationē ſaluabitur. Una em̄ nobilitas ſola eſt voluntatē dei facere. ⁊ hic nobilitatis modus eſt illo melior ⁊ principalior.¶ Oratio.Omine ieſu xp̄e da mihi vt verbū tuū audiam fide credendo. ⁊ cuſtodiā oꝑe adimplēdo. fac me ſpūaliter ꝑ auditū portare. ⁊ ꝑ cuſtodiā nutriri idip̄m dei verbū. Da mihi dn̄e deꝰ meus. vt occupationē ſpūalem omni affectioni carnali. ⁊ opus dei negocijs humanis. ac vniuerſaliter vtiliora. minus vtilibus. te rectore. te duce preferamſemꝑ ⁊ preponā. Fac me corde ore ⁊ oꝑe. tuā in preceptis. ꝯſilijs ⁊ exēplis facere voluntatē. vt merearẜuitor tibi gratus fieri ⁊ tandē inter dei filios ⁊ heredes ꝑ tuam gratiā computari Amen.De increpatione phariſeoꝝ ⁊ legis doctorumCapitulum.LXXVI.MUM autē dominusiam premiſſa loqueretur. rogauit eū quidam phariſeus vt pranderet cum illo.Inuitabant phariſei dominum. non vt reficeretur.ſed vt comprehenderent. accuſarent ac perderent.Unde ad domum phariſeorū non intrabat niſi rogatus. ſed ad cōuiuium publicanorū bene ibat etiā nōinuitatus. Supponendū eſt ꝙ dn̄s poſt ſermonemexiens de domo in qua hoſpitatus fuerat ⁊ docuit.locutus eſt matri decentem honorem exhibens ei. etdeinde iuit ad domum phariſei magis intendēs reficere qͣꝫ refici. Unde cirillus. Sed xp̄us qui phariſeorū nequiciā nouerat diſpenſatiue cōdeſcendit. ſatagens ꝯmonere eos ad ſimilitudinē optimorū medicorū qui grauiꝰ infirmātibus afferūt remedia ſueinduſtrie. Et ingreſſus domū recubuit ⁊ quieuit .i.ad ꝯmedendū ſe poſuit. Obmiſit aūt lauare manusvt illorū errorē corrigeret. qui credebāt ꝙ illa lotioad ſalutē neceſſaria eſſet. ⁊ vt ꝑ eam interior mūdatio a pctīs fieret. ⁊ vt demōſtraret ꝙ nō lotis manibus māducare hoīem non coinquinat. Unde phariſeus intra ſe murmurauit ⁊ reputauit magnā eē culpā. ꝙ ẜm traditiōes iudeoꝝ nō eēt lotus an̄ prādiūMira ſtulticia filiū dei arguit. qꝛ precepta hoīm nōſeruat. qui traditionibus hoīm ſubiectus non erat.Dn̄s aūt cogitationi illius rn̄dit. on̄dens ꝑ hoc ſe eſſe deū. cui nuda ⁊ aꝑta ſunt ſecreta cordiuꝫ. ⁊ arguitipſos phariſeos. qui qd̓ foris erat a ſordibus exterioribus mūdabāt. ⁊ qd̓ intus erat a macula rapine ⁊iniquitatis ⁊ fraudis nō mūdabāt. qꝛ de mūdicia exteriori in vaſis ⁊ corꝑibus ſuis erāt ml̓ti ſoliciti ⁊ diligētes. ⁊ de mūdicia interiori ip̄ius mētis negligētes ⁊ nō curātes. cū tn̄ merito deberet eſſe ecōuerſo.qꝛ interior mūdicia eſt neceſſitatis. exterior autē ſolūmodo honeſtatis. vn̄ nō interior. ſed exterior ſinepctō obmitti poteſt. Et iō xp̄us exteriorē lotionemomiſit. vt haberet occaſionē arguēdi phariſeos. deexteriori mūdicia tm̄ curātes. ⁊ interiorē negligentes exterius ſimulātes iuſticiā ⁊ ſcītatē. intus retinētes nequitiā ⁊ iniquitatē. Sed o phariſee mūda prius qd̓ ītus ē .ſ. cor ⁊ aīaꝫ a fraude ⁊ malis deſiderijsvt mūdū fiat quod eſt deforis. vt foris ꝑ oꝑa veraci