4¶ Capitulum. . iij.et octo beatitudinibus
Initiū aūt ſapīe timor dn̄i. qm̄ ⁊ a ꝯtrario initiū oīspctī ſuꝑbia ſcribit̉ Un̄ criſo. Sicut cetera vitia deponūt ad inferos. ſꝫ maxīe ſuꝑbia. ſic vehūt ꝟtutes adcelū. maxīe aūt hūilitas Hec criſo. Cupidi gͦ ⁊ ſuꝑbiappetāt ⁊ diligāt regna terraꝝ. btī aūt pauꝑes ſpū. i.ſpūalia volūtate vel ſui reputatōe qm̄ ip̄oꝝ eſt regnūceloꝝ. nūc in ſpe ⁊ in futuro erit in re Et bn̄ pͥmiū merito rn̄det. vt indigentie ⁊ humiliatōi copioſitas ⁊ exaltatio ſuccedat. In regno em̄ intelligit̉ oīmode ſufficientia ⁊ excellētia. q̄ bn̄ ꝓmittit̉ in celis qui talia cōtempſerūt in terris ¶ Deind̓ ſequit̉ ſcd̓a. Btī mitesqm̄ ipſi poſſidebūt terrā. Poſt pauꝑtatem ſequit̉ mititas. qͥ em̄ pauꝑ ē multis laceſcit̉ imurijs. ⁊ iō nccārium eſt ꝙ ſit mitis vel māſuetus. qd̓ idem eſt ẜm reꝫſꝫ drn̄t noīe Mitis em̄ eſt qui aliū nō offendit. māſuetus qui ſe offendentes tolerat. Un̄ manſuetus d̓r qͣimanu aſſuetus. cui facile eſt ſuſtinere. nō malū ꝓ malo reddere. mitis ꝟo qui nulla aīmi accenſio turbat̉ſed iugiter in aīmi bonitate ꝑſeuerat. Et ſcd̓m hoc mitis d̓r in affectu. māſuetus in effectu. Mites gͦ ſcd̓mreꝫ ſunt hoīes māſueti. modeſti. ⁊ hūiles. in fide ſimplices. ⁊ ad oēm iniuriā patientes. qui nullā amaritudinē aīmi ſentiūt. ⁊ cū irritati fuerint. nec cogitātfacere malū nec faciūt. cedūt īprobitatibꝰ ⁊ non reſiſtūt malo ſꝫ vincūt malū in bono Et ꝟe btī mites qm̄ip̄i poſſidebūt terrā .ſ. duplicē .i. corꝑis ꝓprij quā gerūt⁊ ꝑadiſi quā q̄rūt Terrā inquā corꝑis ꝓprij qꝛ miteshn̄t dn̄ium ſui. ſꝫ nō iracūdi. qꝛ nō ſubijciūt ſenſualitatē rōi Itē terrā ꝑadifi. mites eī pacifice ⁊ qͥete poſfidet dn̄s in terra morientiū. ⁊ iō lege viciſſitudinismites poſſidebūt dn̄m in terrā viuētiū. Et ẜm gloſaqm̄ ſeip̄os in pn̄ti poſſidēt. hereditatē pr̄is in futuropoſſidebūt Un̄ aug. Tūc ꝟe poſſidebis terrā qn̄ inheſeris ei qͥ fecit celū ⁊ terrā Hoc eſt em̄ eē mitē nō reſiſtere d̓o tuo Ut in eo qd̓ bn̄ facias. ip̄e tibi placeat.nō tu tibi. In eo āt qd̓ mala iuſte pateris. ip̄e tibi nōdiſpliceat. ſꝫ tu tibi Neqꝫ em̄ paꝝ ē qꝛ placebis ei diſplicēs tibi Diſplicebis em̄ ei placēs tibi Hec augu.Rixent̉ gͦ īmites ⁊ dimicēt ꝓ terrenis ⁊ tꝑalibꝰ rebꝰbtī aūt mites. qm̄ ip̄i hereditate ac immobiliter ⁊ ſolide poſſidebūt terrā eterne btītudinis. Ad hoc enimhoīes feroces mouēt guerras ⁊ lites. ſeqn̄tes motusiraſcibil̓. vt qͣi ſecuri poſſideāt terrā deuictiſ mimicis⁊ ideo illis qͥ ſunt totaliter qͥetati a motibꝰ iraſcibilisbn̄ ꝓmittit̉ poſſeſſio pacifica terre viuentiū. de qͣ pelli nō pn̄t ab aduerſarijs Significat enim terra ẜm auguſti. quandā ſoliditatē ⁊ ſtabilitatē hereditatis ꝑpetue. vbi aīa ꝑ bonū affectū tanqͣꝫ in loco ſuo reqͥe ſcit.ſicut corpus in terra. ⁊ inde cibo ſuo alitur ſicut corpus a terra Ipſa eſt reqͥes ⁊ vita ſcōꝝ. Si ergo vt d̓tBeda. celoꝝ regnum pauꝑibꝰ ⁊ terra mitibꝰ ꝓmittit̉.qͥd ſuꝑbis ⁊ ꝯtētioſis niſi infernus xelinquet̉ ¶ Deinde ſequit̉ tercia Beati qui lugēt. qm̄ ipſi ꝯſolabunt̉Hec tercia beatitudo recte primā ſequit̉ ⁊ ſcd̓am. pꝰꝯtemptum nāqꝫ mūdi per pauꝑtateꝫ. poſt quietē mētis per manſuetudinē. vacans homo ſibi ⁊ ꝯſiderāsſtatū ſuum. nihil inuenit nec in ſe nec in alijs niſi miſeriam luctus ⁊ flebile. ⁊ ideo incipit lugere. Eſt aūtlugendum non ꝓpter tꝑalia damna. ſed ꝓpter ſpiritualia detrimenta Et vere beati qui lugent. quoniam
deus eos ꝯſolando oēm lacrimā ab oculis eoꝝ abſterget. Un̄ ber. Felix lacrima q̄ manu pij dn̄i meret̉ abſtergi. Ut d̓t maximus. lacrime veniā nō poſtulant ⁊tn̄ merent̉. cām nō dicūt ⁊ tn̄ mīam ꝯſequunt̉. qꝛ ſermo interdū nō totū ꝓfert negociū. lacrima vero totuꝫꝓdit affectū. Conſolabunt̉ aūt lugētes ⁊ hic ⁊ in futuro. In pn̄ti em̄ ꝯſolatōnes ſpūales ꝯſolante ſpūſancto qui ꝑaclitus .i. ꝯſolator d̓r recipiunt penitentes.Conſolabunt̉ ⁊ in futuro cū ad gl̓am perducent̉ vbigaudiū ⁊ leticiā obtinebūt. qꝛ ẜm criẜ. hmōi luctumdn̄s ꝑpetui gaudij ꝯſolatōe ꝯpenſat. Vt aūt d̓t idemcriẜ. Lugendū eſt ⁊ vere lugendū pn̄tis vite tꝑus. inquo tantā maloꝝ labē tantaqꝫ quotidie videmus flagicia cumulari. q̄ ſi velis ꝯſiderare ꝑ ſingula. nunqͣꝫ tepoteris a lacrimis tꝑare. Etem̄ ſi quis extrinſecus vndecunqꝫ adeſſet ⁊ p̄ceptoꝝ xp̄i ac nr̄e ꝯuerſatōem ⁊ ꝑturbatōem videret. immicos nos eſſe ⁊ ꝯtrarios p̄ceptoꝝ xp̄i iudicaret. ⁊ qͣſi qui ſtudiū qd̓dam habuerimus ꝯtraria in oībꝰ gerere qͣꝫ ille mandauit. hec criſo. Et ſciendū ꝙ quinqꝫ ſunt cāe luctus. quaꝝ due reſpiciunt culpā .ſ. ꝓpriā ⁊ alienā. due penā .ſ. pn̄tem ⁊eternā. quinta gl̓am celeſtē. Lugendū eſt gͦ in hac vita. primo ꝓ pctīs ⁊ miſerijs ꝓprijs. ſcd̓o ꝓ pctīs ⁊ miferijs alienis. tercio ꝓ incolatu pn̄tis miſerie. qͣrto ꝓꝑiculo ⁊ dubio pene eterne. quinto ꝓ dilatōe gl̓ie. Etiō beati qͥ lugēt .ſ. in pn̄ti. qm̄ ipſi ꝯſolabunt̉ plenariein futuro ꝯtra quinqꝫ luctus predcōs. ꝯtra primū depctōꝝ remiſſione. ꝯtra ſecundū de ꝓximoꝝ bonoꝝ ſalute ⁊ maloꝝ ꝯdēmnatōe. ꝯtra terciū de hꝰ exilij liberatōe. ꝯtra quartū de euaſione pene future. ꝯtra quintū in gl̓e adoptōe. ⁊ tunc poterūt dicere cū p̄s. Scd̓mmultitudinē doloꝝ meoꝝ in cor. men. ꝯſo. tu. le. aīammeā. Huic ſnīe ꝯcor. greg. qui d̓t. Quatuor ſunt qͣlitates quibꝰ iuſti viri aīa in ꝯpunctōe vehementer afficit̉. cū aūt maloꝝ ſuoꝝ reminiſcit̉ ꝯſiderans vbi fuit.aut iudicioꝝ dei ſnīam metuens ⁊ ſecū q̄rens cogitatvbi erit. aut cū mala hꝰ vite pn̄tis ſolerter attendēsmerēs ꝯſiderat vbi eſt. aut cū bona ſuꝑne pr̄ie ꝯtēplatur. q̄ qꝛ nondū adipiſcit̉ lugens ꝯſpicit vbi nō ē. hecgre. Gaudeant gͦ vam in hoc md̓o. beati aūt qͥ lugentqm̄ ꝯſolabunt̉ in celo Congrue aūt lugentibꝰ ꝓmittitur ⁊ preꝑat̉ eterna ꝯſolatio. vt q̄ triſtati ſunt in pn̄tigaudeāt in futuro. ⁊ tꝑalē amittentes leticiā ꝑfruāt̉eterna. Deinde ſequit̉ quarta. Btī qͥ eſuriunt ⁊ ſitiunt iuſticiā. qm̄ ipſi ſaturabunt̉. Hec qͣrta beatitudorcē ſequit̉ tres predcās. qui em̄ mundana ꝯtempſit.ac mores māſuetudine rexit ⁊ defectus luxit. iam p̄teſurire ⁊ ſitire iuſticiā. qd̓ nō prius potuit. qꝛ ẜm ambro. eger cū in graui morbo eſt nō eſurit. Prime ꝟotres a ſcl̓o neqͣꝫ eripiunt. pauꝑtas em̄ d̓itias abijcit.māſuetu do imurias nō ſentit. luctus ꝯmiſſa diluit. q̄vero ſequunt̉ ad celū erigunt. quaꝝ prima eſt non tāiuſticia qͣꝫ eſuries ſiue deſideriū iuſticie qꝛ in pn̄ti ꝑfectā iuſticiā non poſſumus hr̄e. ſed poſſumus eſurire.Unde d̓t. Beati qͥ eſu. ⁊ fiti. iuſticiā .i. cū oī deſiderio⁊ vehemēter ad modū eſurientis ⁊ fitientis appetunteā. Scd̓m bedā nos inſtruēs nūqͣꝫ nos ſatis iuſtoseſtimare debere. ſed quotidiano iuſticie ſꝑ ardere ꝓfectu. Un̄ hiero. Non ſufficit nobis velle iuſticiam. niſiiuſticie patiamur famē. vt nunqͣꝫ nos ſatis iuſtos ſꝫD. iiij.