L

ramentū nō eſt ſemꝑ ſufficiens ꝓbatio ad excuſandum cōtumaciā ſeu ad ꝓbandū impedimentū adcōtumaciā excuſandā. ⁊ neſcio alibi ita bonū tex.qd̓ limita vt. jͣ. dicā. ¶ Itē no. ꝙ nō ſolū minor veleccleſia audit̉ iure ſpeciali ꝑ beneficiū reſtitutionisſed etiam maior dūmodo habeat iuſtam cām petēdi reſtitutionē illā. ⁊ iuſta cā ſubeſt ſi fuit ꝑ aliū circūuentus. eccleſia vero audit̉ etiā ſi non habeat iuſtam cām petendi illā reſtitutionē. puta qꝛ fuit ī negligentia. vt in. c. auditis. ⁊. c. cū veniſſent. sͣ. e. ⁊ inhͦ differunt iſte reſtitutiones q̄ indulgent̉ maiori ⁊minori. qꝛ reſpectu minoris vl̓ eccleſie ſufficit enormis leſio. ſed reſpectu maioris requirit̉ ꝙ ſubſit iuſta cā. ⁊ ꝙ illa etiā ꝓbet̉ h̓. ⁊. ff. ex qui. cau. ma. qͣſi ꝑtotū. ¶ No. ibi ordine iudiciario. ꝙ in cā matrimoniali debet ſeruari ordo iudiciarius. ⁊ hodie dic vthabet̉ in cle. diſpendioſam. de iudi. ¶ Ultimo nota ⁊ tene mēti ꝙ ī cā ſupplicatōis ꝓcedit̉ ad cōfirmādū vl̓ īfirmādū ſnīaꝫ ſic̄ ī cā appellatōis. vt aꝑte colligit̉ h̓ ex fine lr̄e. nam reſtituit̉ ꝑ ſupplicationē ac ſiappellaſſet. equipollet em̄ in hͦ ſupplicatio appellatōni. Et inſtat h̓ Inno. in diffiniendo ſeu deſcribendo ſupplicationē. dicit em̄ ꝙ ſupplicatō late ſumptaidem eſt qd̓ p̄cum porrectio. vn̄ in curia ī qualibetſupplicatione dicit̉ ſupplicat̉. S. veſtre ⁊cͣ. nam capitur ibi ſupplicatio latiſſime ꝓ qualibet p̄cum porrectiōe. ſed ſtricte ſūpta ꝓut ſumit̉ ī ꝓpoſito nr̄o dic̄ꝙ ſupplicatio ē quedā benignitas ſuꝑioris ꝑ quamretractat oīa que credit male acta. ⁊ equipollet appellationi. hͨ nō eſt ꝓprie diffinitio ſed potius quedam deſcriptio. qꝛ nō euacuat ꝓrſus naturā diffiniti. nec eſt conuertibilis cuꝫ ſuo diffinito. ſicut debet eſſe quelibet diffinitio bona. vt in. l. j. ff. d̓ doloet no. glo. ſuꝑ vica de ſum. tri. ⁊ glo. iuris ciuilis.inſti. de obli. in prin. ideo ſumendo ſtricte ſupplicationē ꝓut ſumit̉ h̓. ⁊ in aut̓. que ſupplicatio. C. de p̄ci. impe. offe. diffinirē ſic ꝙ ſupplicatio ē q̄dā p̄cumporrectio facta principi ꝑ quā ex quadā benignitate ſuꝑior reſtituit ſupplicantē aduerſus ſnīam ꝯtraquā nō cōpetit remediū ordinariū. hͨ diffinitio probatur h̓. ⁊ melius in. l. vnica. C. de ſen. p̄fec. p̄to.In glo. iij. ibi iure cōi audiret̉. nō intelligas gl.ꝙ fuiſſet audita qꝛ ſnīa eſſet nulla. qm̄ p̄ſuppoſitoꝙ vere interueniſſet iſta fraus ſnīa tn̄ mero iure teneret exqͦ iudex ignorabat iſtā fraudē ſꝫ debuiſſetſubueniri mulieri iure cōi ꝑ bn̄ficiū .ſ. reſtitutōisintegrū. vt in. c. cū bertoldus. de re iudi. vbi ꝓbat̉le. ⁊ no. in. c. querelā. de ꝓcu. vbi dixi no. Bar. ī. l.queſitū. ff. de re iudi. ſed quia mulier non ꝓbauitplene fraudem allegatā de iure cōi nō debebat audiri ſed fauore matrimonij papa indulſit beneficium reſtitutōis. An aūt idē dicendū ſit in qualibetcauſa fauorabili. doc. inſtant ſed ſatis poteſt teneriꝙ ſic dūmodo iuſta cā aliqualiter ꝓbet̉ vt h̓. ⁊ in hͦreputo iſtū tex. valde notabilē. ⁊ adducerē in ar. ꝙin cauſa fauorabili concedenda eſt reſtitutio in integrū maiori allegata iuſta cauſa licet plene nō ꝓbetur ſed ſemiplene. puta ꝑ iuramentū vel vnumteſtem. Et hͦ no. ſingulariter qꝛ n̄ credo ꝙ alibi itabene ꝓbet̉. iſte tamen tex. loquitur in principe. ſꝫ

idem credo in inferiore in caſu in quo poteſt reſtituere. ar. in. c. in cauſis. de re iudi. ⁊ hͦ puto ꝓcedere de iure canonico non aūt de iure ciuili per tex.ibi de benignitate canonica. nam mitius proceditur de iure canonico qͣꝫ ciuili. vt in. c. j. de dolo etcontu. ¶ In glo. in verbo ſupplicauit. h̓ glo. principaliter facit duo. Primo querit an remota appellatione poſſit cōtra ſententiā ſupplicari. ⁊ rn̄det ꝙq̄ntūcunqꝫ ſit appellatio remota nihilominus ſuꝑplicari poteſt. ⁊ no. hoc principium glo. ſingularꝭnam infero ex ea ꝙ ſiue in inſtrumento. ſiue in reſcripto. ſiue in aliqua iuris parte ſit remota appellatio poteſt nihilominus aduerſus ſententiaꝫ ſuꝑplicari. nam iſta ſunt duo remedia ſeꝑata. quoruꝫvnū eſt ordinarium. aliud extraordinarium. ideoad remotionem vnius non ſequitur remotio alterius. quia ex ſeꝑatis nō ſit illatio. vt in. c. ij. de trāſla. prelato. Dicit tamen h̓ Inn. ꝙ ſolius principiseſt admittere ſupplicationem contra ſententiā cumper ſupplicationem retractet̉ ſententia ⁊ preiudicetur iuri alteriꝰ quod inferior a principe facere nōpoteſt. vt in. l. ij. ⁊. iij. C. ſen. reſcin. non poſ. ⁊ in. l.moris. ff. de penis. ⁊ in. c. in litteris. ⁊ quod ibi no.de offi. dele. ⁊ no. hoc dictuꝫ. quia quotidie allegatur ⁊ confirmat Io. an. in. c. romana. d̓ appel. li. vj.Sed contra hoc dictum Inno. ego op. de. c. cumbertoldus. de re iudi. ⁊ in. l. in cauſe. in fi. iuncta. i.prefecti etiam p̄torio. ff. de mino. vbi ꝓbat̉ ꝙ nonſoluꝫ princeps īmo magiſtratus inferior poteſt reſcindere ſententiā etiam ꝓpriam ꝑ beneficiuꝫ reſtitutōis ī integrū. So. dico ꝙ ſupplicatio ⁊ reſtitutōſtricte ſumpte differunt. licet em̄ largo modo reſtitutio poſſit dici ſupplicatio. quia ꝑ ſupplicationē indulgetur cum nulla actio competat ad iſtam obtinendam. vt in. c. ij. de offi. iudi. ⁊ in. l. ꝙ ſi minor infi. ff. de mino. tamen ſupplicatio ꝓprie ſumpta ē cūad preces alterius retractatur ſententia cōtra quanon competebat aliquod remediū reſciſſoriū. ſedprinceps ex benignitate ſua dumtaxat mādat cauſam iterū tractari. Exemplū quando ſupplicat̉ contra ſententiā principis. vt in aut̓. que ſupplicatio. p̄allegata. reſtitutio vero in integrum cōcedit̉ qn̄qꝫminori ſeu eccleſie. qn̄qꝫ maiori. ⁊ ſi conceditur minori ſeu eccleſie tunc pro cauſa ſufficit ſola leſio. vn̄dependet magis ab officio iudicis qͣꝫ ab inſtantiapetentis. illa vero que conceditur maiori depēdetmagis a iure cōmuni ⁊ ab inſtantia partis qͣꝫ ab officio iudicis. vnde requiritur vltra leſionem ꝙ ſubſit iuſta cauſa petendi reſtitutionem. vt. ff. ex qui.cau. ma. l. j. vn̄ iſte tex. potius poteſt adaptari adreſtitutionem ſtricte ſumptam que conceditur maiori ex cauſa qͣꝫ ad ſupplicationē. qꝛ licet ſupplicatiopoſſit fieri quādo ſubeſt cā petendi retractatōnemſententie vt ꝓbatur h̓. tamen ſumendo ſupplicationem ſtricte prout ſumit Inno. illa conceditur etiācauſa non extrinſeca ſubſiſtente. vt quia ſupplicat̉vt reſcindatur ſententia principis vel cauſa bis iudicet̉. Iſtā aūt ſupplicatōem admittit ſolus pͥncepsqꝛ ſolius pͥncipis ē tollere ius alterius vel diſpoſitionem legis ſine cauſa extrinſeca apparentē. ſꝫ qͥa