Druckschrift 
Decretum : Mit Kommentar von Johannes Teutonicus und Bartholomaeus Brixiensis
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio

tenere: infidelitatis tn̄ ꝑditioni ſubijci. vⁱ Un̄ btūs ambro. in. i. li. de pnīa ad nouacianū ſcribēs ait. Simoniaci fidei inteeEtrus: cū ſymon ma­ gritatē n̄ hr̄gice artis ꝯſuetudineº deprauatꝰ pu taſſet ꝙ gr̄am xp̄i ꝑͤ impoſitōeꝫ manus ⁊ infuſiōeꝫ ſpūſſcī pecunia ꝯꝑaret: aitNon ē tibi ſors aliqͣ neqꝫ pars ī hac fide. qꝛcor tuū nō eſt rectū apd̓ deū Uides ꝙ hūcmagica arte blaſphemātē in ſpūſctō aucͣteapl̓ica cōdēnat. et eo magꝭ ꝙ purā ꝯſcīamfidei nō hēbat. Itē greg. in regiſtro.moniacusdelis eſſe ꝓbat̉Um oīs auaricia ydoloꝝ ſit ẜuitꝰ qͥſquis hāc maxīe ī dādis eccl̓iaſti cishonoribꝰ vigilāter n̄ p̄cauet. infidelitatꝭˣ ꝑditioni ſb̓ijcitur. etiā ſi tenere fidē quaꝫ negligit videat̉. It̓ ex epl̓a tharaſij ꝯſtātinopolitani ep̄i: miſſa pape adriano.Simōiacoꝝ hereẜ ceterꝭ dānabiliorbaiOs qͥ ꝑ pecūias manꝰ impoſuer̄t vl̓imponūt. petrꝰ diuinꝰ apl̓us cuiꝰ cathedrā ſortita ē ſctītas vr̄a. tanqͣꝫ ſymonē magū depōit Tolerabilior eī eſt macedonij ⁊ eoꝝ qͥ circa ip̄m ſunt ſctīſpūs impugnatoꝝ hereſis impia. Illi enī creaturāet ſeruū dei prīs et filij ſpm̄ſcm̄ delirandofatent̉. iſti vero ſui eundē ſpm̄ ſctm̄ efficiūtſuum ſeruū. Omnis enī dn̄s qd̓ hꝫᶜ ſi vultvendit. ſiue ẜuū ſiue aliqͥd aliud eoꝝ q̄ poſſidet. Simil̓r ⁊ qͥ emit dn̄s eius volēs eſſeqd̓ emeritº ꝑ p̄ciū pecūie illd̓ acqͥrit. Ita etqui hāc iniquā actōem oꝑant̉: detrahūt ſpirituiſcōᶜ eqͣliter peccātes. his qͥ blaſphemauerūt dicētes xp̄m in beelzebub eijcere demoniū atꝫ (vt veriꝰ dicamꝰ) iude cōꝑant̉ ꝓditori qͥ iudeis dei occiſoribꝰ xp̄m vēdidit.Cum gͦ ſpūſſcūs ꝯſubſtantial̓ ſit xp̄o: eiuſdem ip̄i portiōis erūt ⁊ ꝓculdubio in eis n̄eſt gr̄a ſpūfſcī .i. ſacerdotij ſcītas. Nam qd̓nō acceper̄t n̄ hn̄t. Ait enī petrꝰ ſimoni. Nōeſt tibi ꝑs neqꝫ ſors ī ẜmōe iſto: qꝛ exiſtimaſti donū deipecūia poſſideri. Nam viceſimuſnonꝰ canon ſctōꝝ apl̓oꝝ ⁊ actus eorūdē; et tertiꝰᶜ ⁊ qͣrtꝰ liber regnoꝝ. alienū omīnoa ſacerdotō ꝓnūciant eū qui aliqn̄ dederitvel acceꝑit pecūiaꝫ in aliqͦ temꝑe ſiue antemanꝰ impoſitōem ſiue poſt impoſitionēᵇ accipere enī eſt qn̄cūqꝫᶜ acciꝑe. Itē ex ꝯcibracarenẜ. ij. Et qui dat ⁊ qͦ accipit vt ſacri ordines p̄ſtent̉ anathema ſit.Lacuit vt de ordīatiōe cl̓icoꝝ nullaep̄i mūera ſuſcipiāt. Sꝫ ſic̄ ſcriptūeſt. Qd̓ gͣtis donāte d̓o accipiūt gͣtis dentnō aliqͦ p̄cio dei gr̄a ⁊ impoſitio manuū venundet̉. qꝛ antiqͣ diffinitio patꝝ ita de eccleſiaſticis ordinatōibꝰ ſtatuit dicēs. Anathema ſit danti ⁊ accipiēti. Propterea qꝛʳ aliquanti multis ſceleribꝰ obruti ſctō altarioindigne mīſtrātes: nō hͦ teſtīonio bonorūopeꝝ ſꝫ ꝓ effuſiōe mūeꝝ obtinēt. oꝑtꝫ nō ꝑgrām mūeꝝ ſed ꝑ diligentē priꝰ diſcuſſionēdeindeˢ ꝑ multoꝝ teſtīoniū clericoſ ordīare Ex hac aucͣte btī ambro. ⁊ gregorij patꝫꝙ ſimoniaci ſic̄ ⁊ alij heretici a fide exorbi-

tant. et iō cōiter de illis ītelligit̉: qd̓ etiā dealijs decernit̉. Itēᵇ opponit̉ ꝙ ꝓphetiadonū ſpūſſctī ē. hͦ aūt in veteri teſtō a ſctīsꝓph̓is vendi ꝯſueu̓at. vn̄ ſaul ad ſamuelempro vaticinio expetēdo: nōniſi cuꝫ munereire p̄ſumpſit. vxor ēt hieroboā ad hoīeꝫ deinōniſi cū mūere acceſſit. Itemⁱ xp̄s a iudavenditꝰ auriculā ẜui ſanauit. Exēplo itaqꝫſaulis ⁊ vxorꝭ hieroboā ptꝫ ꝙ donū ſpūſſoemere vl̓ vēdere n̄ eſt pctm̄ Exēplo xp̄i liq̄tꝙ ſpūſſctūs ⁊ ſi iniuſte a ſimōiacꝭ venalisputet̉. virtut tn̄ ſue nō obliuiſcit̉: nec deſinit effectū ſue gr̄e ēt vēditꝰ p̄ſtare. Sꝫ deꝓphetia btūs hieron̄. in michea cōpetēterſoluit malos tm̄ accepiſſe ⁊ nō bonoſ denūcians. Mali ꝓph̓e n̄ bonꝓhetiā vendebāUdicesˣ inqͥtᶠ eius ī mūeribꝰ iudicabātſacerdotes eiꝰ in mercede tn̄debāt. ⁊ prophete eiꝰ in pecūia diuīabāt ⁊ ſuꝑ dn̄mrequieſcebāt dicētes: Nōne dn̄s eſt ī nob̓nō veniat ſuꝑ vosº malū idcirco ꝓpter vosſyon qͣſi ager ꝑabit̉. ⁊ hierl̓m vt cuſtodiapomerij erit. Nemo ambigat hierl̓m ꝓpterſcelera q̄ in hͦ capl̓o legūt̉ fuiſſe ſubuerſa.Et paulo pꝰ. Poterat petrꝰ ſimoni magovendere qd̓ petebat: īmo poterat ſimulatevendere. ſpūs enī ſctūs nec vendi nec emipoteſt. ſꝫ oblatā pecūiam cū offerēte dānauit. Nec moueat quēqͣꝫ illud qd̓ in prīo regnoꝝ libro legīꝰ ſaulē volentē ire ad ſamuelem dixiſſe puero ſuo ad eū ſe ire nō poſſe.qꝛ p̄cium nō eſt in manu mea. Et adiecit.Quarta ꝑs ſicli in māu mea ē. hāc dabo viro dei ⁊ annūciabit nob̓ viā nr̄am. Nō eniꝫſcriptū eſt ꝙ ſamuel acceꝑit aūt ꝙ illi obtulerint: qͥn potiꝰ paſcunt̉ a ꝓph̓a Sed fac eūaccepiſſe. Stipes magꝭ eſtimāde ſunt tal̓naculi qͣꝫ mūera ꝓph̓e. Siclus enī vigintiobolos habꝫ. qͣrta ꝑs gͦ ſicli qͥnqꝫ ſunt oboliNoſtri gͦ ſac̄dotes ſi volūt vendere pphetiā⁊ colūbā in cathedris ſuis ꝓponere qͣs dn̄sflagello ſubu̓tit. qͥnqꝫ tm̄ oboloꝝ ſint mercede ꝯtenti. qͥ vtinā nō p̄ciū villaꝝ ſed qͥnqꝫobolos acciꝑent. hocip̄m ſonat in tertio regnoꝝ libro de vxore hieroboā ad hoīeꝫ deiꝑgentē: q̄ nōniſi decē pāes obtulit ⁊ cruſtulam ⁊ vas mellis. Hec magꝭᵇ in ſumptꝰ ꝓphete qͣꝫ in mūera ꝓphetie īputāda ſūt: licꝫpotuerīt hi qͥ ad ariolos ire conſueuerāt exmala eoꝝ ꝯſuetudīe idip̄ꝫ exiſtimaſſe de ꝓphetis ⁊ noluiſſe ſctīs virꝭ offerre qḋ dinīsofferre ꝯſueuerāt. Un̄ in qͣrto li. regū legiꝙ helizeus vēit damaſcū et benadab rex ſirie egrotabat. nūciauer̄tqꝫ ei dicentes: Uenit vir dei huc. ait rex ad azaelem Tolle tecū mūera ⁊ vade ī occurſum viri dei ⁊ cōſule dn̄m ꝑ eū dicēs: ſi euadere de infirmitate hac potero. Iuit gͦ azael in occurſuꝫ eiushn̄s ſecū munera ⁊ oīaᶠ bōa damaſci oneraqͣdraginta cameloꝝ: ſꝫ nō eſt credēdū accepiſſe ſic̄ de eodē helizeo legitur ꝙ naamanmūdatꝰ a lepraʳ obtulit ei munera dicens:Obſecro vt accipias bn̄dictōdem a ſeruotuo. At ille reſpondit:ᵍ Uiuit dominꝰ ance queꝫ ſtoi quia nō accipiam. Cunqꝫ vim