Druckschrift 
Decretum : Mit Kommentar von Johannes Teutonicus und Bartholomaeus Brixiensis
Einzelbild herunterladen
 

DiſtinctioLXXXII

⁊ diu̓ſa ſnīa ē. naꝫ ſi ad aliqͦs forma eccl̓iaſtice vite ꝑit̓ ⁊ diſciplīe q̄ ab ep̄o ſyricio adoēsᵇ ꝓuīcias cōmeauit non ꝓbat̉ ꝑueniſſehisº igͦrātibꝰ venia n̄ᵉ negabit̉: ita vt de cētero penitꝰ īcipiāt abſtine̓. ⁊ ita gͣdꝰ ſuos in qͦbus fuerāt īuēti retētēt vt eis nō liceat adpotiora aſcēde̓. qͥbꝰ in bn̄ficio eē dꝫ ꝙ hūcipſū locū quē retinēt n̄ amittūt. ſi qͥ aūt ſciſſe formā viuēdi miſſā a ſyricioʳ detegūt̉ neqꝫ ſtatī cupiditatē libidīs abieciſſe. illi ſūtmodis oībꝰ ſb̓mouēdi. qͥ pꝰ āmonitionē cognitā p̄ponendā arbitrati ſūt voluptatem Item ſyritiꝰ pa. De eodem.Turimos ſacerdotes xp̄i atqꝫ leuitas pꝰ lōga ꝯſecͣtionis ſue tꝑa tā deꝯiugijs ꝓprijs qͣꝫ etiā de turpi coītu ſobolē didicimꝰ ꝓcreaſſe: ⁊ crimē ſuū hac p̄ſcriptiōe defende̓. qꝛ ī veteri teſtō ſac̄dotibꝰ acmīſtrꝭ generandi facultas legit̉ attributa.dicat nunc qͥſqͥs mͥ ille ē ſectator libidinū. p̄ceptorqꝫ vicioꝝ ſi exiſtmīat: ꝙ ī lege moyſipaſſim ſacrꝭ ordinibus a deo nr̄o relaxataſint frena luxurie. cur eos qͥbꝰ cōmittebāt̉ſctāſctōꝝ p̄monꝫ dicēs: Sctī eſtote: qꝛ egoſcūs ſū dn̄s deꝰ vr̄. Cur etiam ꝓcul a ſuisdomibꝰ anno vicis ſue in tēplo hītare iuſſiſunt ſacerdotes. Hac videlꝫ rōe ne vel cuꝫvxoribꝰ ſuis poſſent carnale exercere commerciū vt ꝯſcīe integritate fulgētes munꝰacceptabile deo offerēt. qͥbꝰ expleto deſeruitionis ſue tꝑe vxoris ſue vſꝰˢ ſoliꝰ ſucceſſiōis cā fu̓at relaxatus: qꝛ nō ex alia niſi extribu leui qͥſqꝫ ad dei mīſtꝝ p̄ceptꝰ fu̓at admitti. Itē. Quia aliqͣnti de qͥbꝰ loqͥmurvt tua ſctītas retulit igͦrantia lapſos ſe eēdeſſent. His hac ꝯditōeʳ miſcd̓iam dicimꝰnō negandā vt ſine vllo honoris augmētoin hͦ qͦª deiecti ſunt qͣꝫdiu vixerint officio ꝑſeuerēt. ſi tn̄ pꝰ hͦ ꝯtinētes ſe ſtuduerint exhibere. hi ꝟo qͥ illiciti priuilegij excuſatōenitūt̉. ⁊ ſibi aſſerūt veteri hͦ lege ꝯceſſū nouerint ſe ab oī ecc̄iaſtico honore qͦ indignevſi ſūt apl̓ice ſedis aucͣte deiectos: nec vnqͣꝫ poſſe venerāda attractare miniſteria aquibꝰ ſeipſos dū obſcenis cupiditatibꝰ in

hiant priuauerunt. ⁊ qꝛ exēpla pn̄tiaᶻ cauere nos p̄monēt in futurū. ſi qͥlibet ep̄s pb̓raut dyaconꝰ qd̓ nō optamꝰ fu̓it talis inuentus. iā nūc ſibi oēm ꝑ nos indulgentie aditū intelligat obſeratū. qꝛ ferro neceſſe ēᵇ vtabſcindant̉ vulnera q̄ fomentoꝝ nō ſentiunt medicinā. Qui aūt ꝓpt̓ pctā iubētur deponi pꝰ ꝯdignā pnīam ī ſuo ordīe poterūt reꝑari. Un̄ in gangrēſi ꝯci. legit̉.Que pnīa ſit imponēda ſacerdotibꝰ qͥ deReſbyterᵉ ſi fornicatiōe cōuincūt̉.fornicationē fecerit quāqͣꝫ ẜm canonesº apl̓oꝝ debeat deponi. tn̄ iuxtaᵉaucͣtē btī ſilueſtri pa. ſi in vicio non ꝑdurauerit ſi ſua ſpōte ꝯfeſſus ē adiecit: vt reſuigatʳ decē annis ī hūc modū peniteat. tribꝰſiqͥdē menſibꝰ a ceteris remotꝰ pane ⁊ aqͣ aveſꝑeʳ in veſperā vtat̉. diebꝰ āt dn̄icꝭ ⁊ p̄oipuis feſtis modico vino ⁊ piſcicul̓ atqꝫ legumībꝰ recreet̉ ſine carne etᵇ ſagimīe ouis⁊ caſeo ſacco indutꝰ humi adhereat die acnocte mīam dei oīpotētꝭ īploret. finitis tribus mēſibꝰ ꝯtinuis exeat carcerē. tn̄ in publicū ne ꝓcedat ne grex fidelis ī eo ſcādalūpatiat̉. nec enī dꝫ ſac̄dos publice pēite̓ ſilaicꝰ. poſtea aliqͣntiſꝑ viribꝰ reſūptis vnuꝫannū ⁊ dimidiū in pane ⁊ aqͣ expleat: exceptis dn̄icis diebꝰ ⁊ p̄cipuis feſtiuitatibꝰ inqͥbꝰ vinoᵏ ⁊ ſagimīe ouis ⁊ caſeo iuxta canonicā mēſurā vti pot̓it. finito prīo anno ⁊ dimidio corꝑis ⁊ ſāguīs dn̄i ne indureſcat ꝑticeps fiat ⁊ ad pacē veniat pſalmos cumfr̄ibꝰⁱ in choro vltimꝰ canat ⁊ ad cornu altaris nō accedat. iuxta btī clementisᵐ vocēmīora gerat officia. deīde ꝟo vſqꝫ ad expletionē ſeptimi āni oī qͥdē tꝑe exceptꝭ paſcalibꝰ diebꝰ tresⁿ ltīmas ferias in vnaquaqꝫhebdomāda in pāe ⁊ aqͣ ieiunetˢ expleto ſeptimi anni circl̓o ſi fr̄es apud qͦs penituiteiꝰ ꝯdignā pnīaꝫ laudauerīt ep̄s ī priſtinihonorē iuxta btī Calixti pape. aucͣtē eū reuocare pot̓it. Sane ſciēdū ꝙ ſcd̓am feriāvnū pſalteriū canendo aut vnūᵖ denariuꝫpauperibꝰ dādo ſi opus ē redimere poterit. Finitꝭ aūt ſeptē anis deīde vſqꝫ ad finē