ut & bonū emicaret: qd̓ alteꝝ ſine altero (ſicut ſępe docui) intelligimꝰ cōſtare nō poſſe. Deniqꝫ ip̄m mūdū ex duobꝰ elemētis repugnātibꝰ: & īuicē copulatis eē cōcretū: igneo & hūido: nec po-tuiſſe lucē fieri: niſi & tenebrę fuiſſēt: ꝙ nec ſupeꝝ pōt eē ſine īfe-ro: nec oriēs ſine occidēte: nec calidū ſine frigido: nec molle ſineduro. Sic & nos ex duobꝰ ęque repugnātibꝰ cōpacti ſumus: aīa& corpore: quoꝝ alteꝝ cęlo aſcribit̉: qꝛ tenue ē & ītractabile: alterū terrę: qꝛ cōp̄hēſibile ē. Alteꝝ ſolidū & ęternū eſt: alteꝝ fragileatqꝫ mortale. Ergo alteri bonū adhęret: alteri malū. Alteri lux.uita: iuſticia: alteri tenebrę: mors: īiuſticia. Hīc extitit ī hōibus naturę ſuę deprauatio: ut eēt neceſſe conſtitui legē: qua poſſent &uicia ꝓhiberi: et uirtutis officia īperari. Cū igit̉ ſint ī rebꝰ hūanisbona & mala: quoꝝ rōem declaraui: neceſſe eſt ad utrāqꝫ partemmoueri deū: & ad gr̄am: cum iuſta fieri uidet: & ad irā cū cernitiniuſta. Sed occurrit nobis Epicurus ac dicit. Si eſt in deo lęticięaffectus ad gr̄am: & odii ad iram: neceſſe ē habeat & timoreꝫ &libidinē & cupiditatē: cęteroſqꝫ affectus ꝗ ſunt ībecillitatis hūa-nę. Non eſt neceſſe ut timeat qui iraſcit̉: aut męreat qui gaudet.Deniqꝫ iracūdi minus timidi ſunt: & natura lęti minus merent.Quid opus eſt de humanis affectibꝰ dicere: quibꝰ fragilitas nr̄aſuccunbit? Conſideremꝰ diuinā neceſſitatē: nolo enī naturā dice̓:qꝛ deus nunꝗͣ creditur natus. Timoris affectus habet in hominemateriam: in deo nō habet. Homo ꝗa multis caſibus periculiſqꝫſubięctus eſt: metuit ne qua uis maior exiſtat: quę illum uerberetſpoliet: laceret: afiligat: interimat. Deus aūt in quē nec egeſtas: neciniuria: nec dolor nec mors cadit: timere nullo pacto poteſt: quianihil eſt quod ei uim poſſit inferre. Item libidinis rō in hominemanifeſta eſt. Nam quia fragilis & mortalis eſt affectus: neceſſefuit alterum ſexum: diuerſumqꝫ cōſtitui: cuiꝰ ꝑmixtione ſoboleseffici poſſet: ad cōtinēdā generiſ ꝑpetuitatem. Hęc aūt libido indeo locum nō habet: q & fragilitas: & interitus ab eo alienus ē:nec ulla eſt apud eū foemīa: cuiꝰ poſſit cōpulatione gaudere: necſucceſſione indiget: qui ſemper futurus eſt. Eadem de inuidia &cupiditate dici poſſunt: q̄ certis manifeſtiſqꝫ de cauſis ī homineꝫcadunt: in deū nullo mō. At uero & gr̄a: & ira & miſeratio ha-bent in deo materiam: recteqꝫ illis utitur ſumma illa & ſingularis poteſtas ad rerum conſeruationem.