bonis maliſqꝫ: tum demū opus ſuū ꝑagit ſapiētia: equidē bonuꝫappetit ad utilitatē: malū reiicit ad ſalutē. Ergo ſicut bona innūerabilia data ſūt hōi ꝗbꝰ frui poſſet: ſic & mala q̄ caueret. Nam ſimalū nullū ſit ꝑiculū: nihil deniqꝫ qd̓ lędere hoīem poſſit: tollit̉oīs maͣ ſapiētię: nec erit hōi neceſſaria. Poſitis enī tātūmō in conſpectu bonis: ꝗd opus ē cogitatōe: ītellectu: ſcīa: rōe? Quocunqꝫporrexerit manum: id naturę aptū & cōmodū ſit: ut ſi ꝗs uelitapparatiſſimam coenam infantibus: ꝗ nōdum ſapiāt apponere:utiqꝫ id appetent ſinguli: quo unūquenqꝫ aut impetus: aut famesaut etiam caſus attraxerit: & quicquid ſūpſerint: id illis erit utileac ſalubre. Quid igitur nocebit eos ſicuti ſūt permanere: & ſemper infantes: ac neſcios eſſe rerum? Si autem admiſceas uel amarauel Inutilia: uel etiam uenenata: decipiuntur utiqꝫ per ignorantiaꝫboni ac mali: niſi accedat his ſapientia: per quam habeāt malorūreiectionem bonorumque delectum. Vides ergo magis propt̓mala opus bonis eſſe ſapientia: quę niſi fuiſſent propoſita: rationale animal nō eſſemus. Quod ſi hęc ratio uera eſt: quam ſtoycipoſuerunt: diſſoluitur etiam argumentum illud Epicuri. Deusinquit aut uult tollere mala & non poteſt: aut poteſt et non uult:aut neqꝫ uult neqꝫ poteſt: aut & uult & poteſt. Si uult & nō pōt:imbecillil eſt: quod in deum non cadit. Si poteſt & non uult in-uidus: quod ęque alienum eſt a deo. Si neqꝫ uult neque poteſt: &inuidus & imbecillis eſt: ideoque neqꝫ deus. Si & uult & pōt: qd̓ſolum deo cōuenit. Vnde ergo ſunt mala: Aut cur illa nō tollit:Scio pleroſqꝫ philoſophoꝝ: qui ꝓuidentiam defendunt: hoc argumento perturbari ſolere: & inuitos pene adigi: ut deum nihilcurare fateant̉: quod maxime quęrit Epicurus: ſed nos ratione ꝑſpecta: formidoloſum hoc argumentum facile diſſoluimus. Deus enim poteſt quicquid uult: & imbecillitas uel inuidia in deonulla eſt. Poteſt igitur mala tollere: ſed non uult: nec ideo tameninuidus. Iccirco enim non tollit: quia & ſapientiam ſicut & do-cui ſimul tribuit: & plus boni ac iocūditatis ī ſapiētia ē: qͣ ī malismoleſtię. Sapiētia etiā fecit: ut etiā deū cognoſcamus: & ꝑ eā co-gnitionē īmortalitatē aſſequamur: quod ē ſūmum bonū. Itaqꝫniſi prius malū cognouerimꝰ: nec bonū poterimꝰ agnoſcere. Sꝫhoc non uidit Epicurus: nec aliꝰ quiſꝗͣ: ſi tollātur mala: tolli pa-riter ſapientiam: nec ulla in homine uirtutis remane̓ ueſtigia: cuiꝰ