operibus ante ſtet. Ita quantum inter opera diuina & humana intereſt: tantum diſtare inter dei hominiſqꝫ ſapientiam eſt neceſſe.Nam quia deus incorruptus atqꝫ immortalis eſt: & ideo ꝑfectꝰquia ſempiternus eſt: ſapientia quoqꝫ eius perinde: ut ipſe perfe-cta eſt: nec obſtare illi quicꝗͣ poteſt: quia nulli rei deus ipſe ſubisctus eſt. Homo autem quia ſubięctus eſt paſſioni: ſubięcta eſt etſapientia eius errori: et ſicut hominis uitam multę res impediūtquo minus poſſit eſſe perpetua: ita ſapientiam quoque eius mul-tis rebus impediri neceſſe eſt: quo minus in perſpicienda penitꝰueritate perfecta ſit. Ergo nulla eſt humana ſapientia: ſi per ſe adnotionem ueri ſcientiamqꝫ nitatur: quoniam mens hominis cumfragili corpore illigata: & in tenebroſo domicilio incluſa: neqꝫ liberiꝰ euagari: neqꝫ clarius perſpicere ueritatem poteſt: cuius notitio diuinę conditōnis eſt. Deo enim ſoli opera ſua nota ſunt: homo autem nō cogitando aut diſputando aſſequi eam poteſt: ſeddiſcendo & audiendo ab eo qui ſcire ſolꝰ poteſt & docere. IdeoMarcus Tullius ſententiam Socratis de Platone tranſferens dicētis: ueniſſe tempus ut ip̄e migraret e uita: illos autem apud quoscauſam ſuam perorabat agere uitam: utrum melius ſit inquit dijimmortales ſciunt: hominem autem arbitror ſcire neminē. Quare neceſſe eſt omnes philoſophię ſectas alienas eſſe a ueritate: ꝗahomines erant qui eas conſtituerunt: nec ullum fundamentū: autfirmitatē poſſūt habere: q̄ nullis diuinaꝝ uocū fulciūt̉ oraculis.Ca. iii. Quātū errauerūt Stoici de rōe mundi: & auctore oīum deo: & hoīe ꝑ quē factꝰ mūdus. Et ꝗͣ manifeſte cōtra Epicuꝝrationibus doceatur mundum: & omnia quę in eo ſunt: dei prouidentia gubernari.T quoniā de philoſophorum erroribus loquimur: Stoicinaturā in duas diuidunt partes: unam quę efficiat: alteramquę ſe ad faciendū tractabilem p̄beat. In illa prima eſſe uim ſentiendi: in hac materiaꝫ: nec alteꝝ ſine altero poſſe. Quomodo idēeſſe poteſt: quod tractat & quod tractatur? Si quis dicat idem eēfigulum quod lutum: aut lutum idem eſſe quod figulum: nonneaperte inſanire uideat̉. At iſti uno naturę nomine duas res diuerſiſſimas comprehendūt: deū & mūdū: artificē & opus: dicūtqꝫ