eſt facere expertem: Nociturum eſſe dixit bonum uirum: ſi fueritlaceſſitus. Iam hoc ex ipſo boni uiri nomē amittat neceſſe eſt: ſinocebit. Non minus .n. mali eſt referre iniuriam qͣ īferre. Nā undecertamina inter homines: unde pugnę contentioneſqꝫ naſcunt̉?niſi ꝙ improbitati appoſita impatientia: magnas ſępe concitat tēpeſtates. Quod ſi patientiā qua uirtute nihil uerius: nihil homīe.dignius inueniri pōt: improbitati oppoſueris extinguetur protinus tanꝗͣ igni aquā ſuperfuderis. Sinaūt ꝓuocatrix illa improbitas impatientiam ſibi comparem nacta eſt: tanqͣ perfuſa oleo tantum excitabit incendium: ut id non flumen aliquod: ſed effuſiocruoris extinguat: magna itaqꝫ patientię ratio eſt: quā ſapiens homo ademit bono uiro: ut enim nihil malorū fiat: hęc ſola effecit:quę ſi detur omnibus: nullum ſcelus: nulla fraus in rebus hūaniserit. Quid ergo bono uiro poteſt eſſe tam calamitoſuꝫ: tamqꝫ cōtrariū: ꝗͣ irę frena permittere: quę illum non modo boni: ſed etiaꝫhominis appellatione deſpoliet? Siquidem nocere alteri: ut ipſeait ueriſſime: non eſt ſecundum homīs naturam: nam & pecudesſi laceſſas: aut calce: aut cornu repugnāt. Et ſerpētes ac ferę: niſi perſequaris: ut occidas: negociū non exhibent. Et ut ad hominū exēpla redeamus: īperiti quoqꝫ & inſipiētes ſi quando accipiūt iniurias: cęco & irrationabili furore ducuntur: & his qui ſibi nocēt uicem tribuere conant̉. In quo igitur ſapiens ac bonus uir a malis &inſipientibus differt: niſi ꝙ habet inuictā patientiam: qua ſtulticarent: niſiqꝫ regere ſe ac mitigare iram ſuam nouit: quam illi: ꝗauirtute indigent frenare non poſſunt: ſed uidelicet hęc ipſum resfefellit: quia cum de uirtute quęrit̉ in quacunqꝫ conditione uincere: putauit eſſe nirtutis. Nec uidere ullo modo potuit hominemdolori & irę ſuccūbentem: & his affectibus indulgentem: quibꝰdebet potius reluctari. Et ruētē quacunqꝫ in parte ꝓuocarit improbitas uirtutis officium nō tenere. Qui eniꝫ referre iniuriam nititurcum ipſum a quo lęſus eſt geſtit imitari: ita qui malum imitatur:bonus eſſe nullo pacto poteſt. Duobꝰ igitur uerbis duas uirtutesmaximas: bono & ſapieti uiro: īnocentiā patiētiāqꝫ detraxit: ſedꝗa ipſe caninam illā facūdiā ſicut Saluſtius ab Appio dictum refert exercuit: uoluitqꝫ hominē canino modo uiuere: ut remordeatlaceſſitus: quę retributio contumelię ꝗͣ pernicioſa ſit: & quas edere ſoleat ſtrages: unde oportunius petetur exemplum: qͣ ex ipſiusq 2º