atqꝫ ignoto eſtimabit non eſſe mentiri ſuū: nec aliquādo cōmittet ut lingua interpres animi a ſenſu & cogitatione diſcordet: pecuniā ſi quā crediderit non accipiat uſuram: ut & beneficium īcolume ſit: quod ſuccurrit neceſſitati: & abſtineat ſe prorſus alienoIn hoc enim genere officii debet ſuo eſſe contētus: quē oporteatalias: ne proprio quidē parcere ut bonum faciat: plus autē accipereꝗͣ dederit iniuſtū eſt. Quod qui facit inſidiatur quodāmodo: utex alterius neceſſitate prędet̉. Aut iuſtus nunꝗͣ prętermittet: quominus aliquid miſericorditer faciat: nec inquinabit ſe huiuſmodiquęſtu: ſed efficiet ut ſine ullo ſuo damno idipſum quod cōmodat inter bona oꝑa numeretur. Munus nō accipiet a paupere: ut ſiquid ipſe pręſtiterit: eo bonum ſit: quo fuerit gratuitum: maledicenti benedicto reſpondeat: nunꝗͣ ipſe maledicat ne uerbum maIum procedat ex ore hominis: qui colit uerbum bonum. Quinetiam caueat diligenter: ne quando inimicum ſua culpa faciat: &Ii quis extiterit tam proteruus qui bono & iuſto faciat iniuriam:clęmēter ac moderate ferat: & ultionem ſuam non ſibi aſſumat:ſed dei iudicio reſeruet: innocētiā ſemꝑ & ubiqꝫ cuſtodiat. Qd̓preceptum non ad hoc tantum ualet: ut ipſe iniuriam non inferat:ſed ut illa tam ſibi non uindicet: ſed ei qui maximus & ęquiſſimus iudex ſpeculator ac teſtis eſt omnium: hūc homini pręferat:hunc malit de ſua cauſa ꝓnunciare: cuius ſententiam nemo effugere poteſt: nec defenſione cuiuſꝗͣ: nec gratia. Ita fit ut homo iuſtꝰcontēptui ſit omnibus: & quia putabitur ſemetipſum defenderenon poſſe habebitur pro ſegni & inerti. Qui autem fuerit ultꝰ inimicū hic fortis: hic ſtrenuus iudicat̉: hunc colunt: hunc omnes uerentur. Bonus uero ille tametſi prodeſſe omnibus uel pluribꝰ poſſit: illum tamē ſuſcipiūt qui nocere ꝗͣ qui prodeſſe poſſit: ſed iuſtum prauitas hominū deprauare non poterit: quo minus deo ſtudeat obtemperare: malitqꝫ contēni dummodo ſemper bono fungatur officio: mali nunꝗͣ. Cicero in iiſdeꝫ illis officialibus. At uero ſīquis uoluerit inquit ſui animi complicatam notionem euoluere: iam ſeipſe doceat eum uiruꝫ bonū eſſe: qui ꝓſit quibus poſſit: noceat nemini: niſi laceſſitus iniuria. O ꝗͣ ſimplicem ueramqꝫſententiam duorū uerborum adiectione corrupit. Quid .n. opusfuerat adiūgere: niſi laceſſitꝰ iniuria: ut uiciū bono uiro qͣſi cauſāturpiſſimam apponeret: patientięqꝫ quę omniū uirtutū maxima