īter ſe fuiſſe nec loquēdi rationē reperturos: niſi eos beſtię comediſſent. Hęc alijs delira uiſa ſunt: ut fuerunt: dixeruntqꝫ non ferarum laniatus cauſam fuiſſe coeundi: ſed ipſā potiꝰ humanitateꝫ.Itaqꝫ inter ſe congregatos: ꝙ natura hominū ſolitudinē fugiens:& cōmunionis ac ſocietatis appetēs eſſet: non magna inter eos diſceptatio eſt: ſiquidem cauſę diſpares ſunt: res eadem eſt. Potuitutrūqꝫ igitur: ꝗa nō repugnat: ſed tamē utrūqꝫ nullo mō uerum ē:ꝗa nō per oēm terrā nati ſunt hoīes e terra: tanqͣ ex draconis alicuius dentibus ꝑſeminati: ut poetę ferunt: ſed unus homo a deo fictus eſt: ab eoqꝫ uno oīs terra humano genere cōpleta eſt: eadē ſciIicet rōe qua rurſus poſt diluuiū: qd̓ certe negare nō poſſunt. Nulla igitur in prīcipio facta eſt eiuſmodi cōgregatio: nec unꝗͣ fuiſſehoīes in terra: ꝗ ꝓpter īfantiā nō loquerēt̉: intelligit cui ratio nondeeſt. Fingamus tamē illa uera eſſe: quę ocioſi & inepti hoīes ſenes fabulant̉: ut eos potiſſimū ſenſibus & ſuis rationibus refellamus. Si hac de cauſa ſunt homines congregati: ut mutuis auxiliisimbecillitatē ſuam tuerētur. Succurrendū eſt igitur homini: quiegeat auxilio. Cum. n. pręſidii cauſa homines ſocietatē cū hominibus inierint & ſanxerīt: foedus illud a principio ſui ortus interhomines initum: aut uiolare: aut nō conſeruare: ſummum nefasputandum eſt. Nam qui ſe a pręſtādo auxilio remouet: etiā ab accipiendo ſe remoueat neceſſe eſt: ꝗa nullius ope indigere ſe putat:qui alteri ſuaꝫ denegat. Huic uero qui ſe ipſe diſſociat: ac ſecernita corpore: non ritu homīs: ſed feraꝝ more uiuēdum eſt. Quodſi fieri non pōt: retinēdum eſt igit̉ omni modo uinculum ſocietatis humanę: ꝗa homo ſine homine nullo modo pōt uiuere. Retētio autem ſocietatis eſt cōmunitas: ideſt auxilium pręſtare ut poſſimus accipere. Sin uero ut illi alii diſputāt: humanitatis ipſiꝰ cauſa facta eſt hominū cōgregatio. Homo certe hominē debet agnoſcere. Quod ſi fecerūt illi rudes: & adhuc feri homīes: & fecerūtnondū conſtituta loquēdi rōe: quid putemus homībꝰ expolitisIermone reꝝ oīumqꝫ cōmercio inter ſe copulatis eſſe faciendum:qui aſſueti homībus ſolitudinē ferre non poſſunt:Capi. xi. In quos pręcipue ſit humanitas exercenda: & īquibus liberalitatibus imaginariis pereant opera: & quę impenſa pręſtantis.P 7.