atqꝫ docuiſſet: a quo: & qūo: & ꝗbus: & quę obfacta: & quo tē-pore immortalitas tribuat̉: nec Theobritu impegiſſet in mortēuolūtariā: nec Catonē: ſed eos ad uitam & ad iuſticiā potiꝰ eru-diſſet. Nam Cato uidet̉ mihi cām quęſiſſe moriēdi: nō ut tā ceſarem fugeret: qͣ ut ſtoicoꝝ decretis obtēperaret quos ſectabat̉:nomēqꝫ ſuū grandi aliquo facinore clarificaret: cui ꝗd mali acci-dere potuerit: ſi uiuerit nō inuenio. C. eniꝫ Cęſar ūt clęmēs erat:nihil aliud efficere uolebat: etiā in ip̄o belli ciuilis ardore: qͣ ut bene mereri de repub. uideret̉: duobꝰ optimis ciuibꝰ Cicerone &Catōne ſeruatus. Sed redeamꝰ ad eos ꝗ mortē pro bono laudātDe uita quereris qͣſi uixeris: aut unꝗͣ tibi ratio cōſtiterit: cur om-nino ſis natus. Nōne igitur tibi uerus ille & cōis omnium paterterētianū illud iure increpauerit? Prius diſce ꝗd ſit uiuere: ſi di-ſplicebit uita: tum iſtoc utitor: indignaris te malis eſſe ſubigctūqͣſi ꝗcꝗͣ merearis boni: ꝗ pr̄eꝫ: ꝗ dominū: ꝗ regē tuū neſcis: ꝗ quāuis clariſſimā lucē intuearis oculis: mente tamen cęcus es: & in ꝓfundis ignorantię tenebris iaces. Quę ignorātia efficit: ut quoſdā dicere nō puderet: iccirco nos eſſe natos: ut ſcelerū poenas lueremꝰ: quo ꝗd delirius dici poſſit nō inuenio. Vbi eniꝫ uel quęſcelera potuimꝰ admittere: ꝗ omnino nō fuimus? Niſi forte cre-demꝰ inepto illi ſeni: ꝗ ſe in priori uita Euforbiū fuiſſe mētituseſt. Hic credo ꝙ erat ignobili genere natus: familiam ſibi ex Homeri carminibꝰ adoptauit. O mirā & ſingularē Pythagorę me-moriā. Et o miſerā obliuionē noſtrū omniū: ꝗ neſciamꝰ ꝙ antefuerimꝰ. Sꝫ fortaſſe uel errore aliquo uel gr̄a ſit effectū: ut ille ſolus lethęū gurgitē nō attigerit: nec obliuiōis aquā guſtauerit: ui-delicet ſenex uanus (ſicut ocioſę aniculę ſolēt) fabulas tanqͣ infantibus credulis finxit. Quod ſi bene ſenſiſſet de his ꝗbus hęc lo-cutus eſt: ſi hoīes eos exiſtimaſſet: nunꝗͣ ſibi tam petulanter mentiēdi licētiā uēdicaſſet: ſꝫ deridēda hoīs leuiſſimi uanitas. QuidCiceroni faciemꝰ: ꝗ cū in principio cōſolatōis ſuę dixiſſet Iuen-dorū ſcelerū cā naſci homīes. Iterauit idipſum poſtea: quaſi obiurgās eū: ꝗ uitā nō eſſe malis poenā putet. Recte ergo ꝓfatꝰ eſterrore ac miſerabili ueritatis ignorātia ſe teneri.Capi. xix. Quod Cicero & alij ſapiētiſſimi immortalitateꝫanimarum ſe infideliter docent. Et ꝙ mala uel bona mors ſitponderāda ex anteacta uita & gratia dei.