ad illud ſine uirtute nō pōt. Vtrūqꝫ intellectū eſt facile. Quęroenī utꝝ ne ad pręclaꝝ illud bonū facile ꝑueniri putēt: an cū difficultate ac labore expediāt: accumē ſuū errorēqꝫ defendāt. Si facile ad illud: ac ſine ullo labore ꝑueniri pōt ſummū bonū nō eſt.Quid enī nos cruciemꝰ? Quid cōficiamꝰ enitēdo diebꝰ & noctibꝰ: Qn̄ꝗdē tā in prōptū id qd̓ quęrimꝰ iacet: ut illud ꝗlibet ſineulla cōtētōe animi dep̄hēdat: ſꝫ ſi cōe quoqꝫ ac mediocre quodibet bonū nō niſi labore aſſeꝗmur: qm̄ bonoꝝ natura ī arduo poſita ē: maloꝝ ī pręcipiti. Sūmo igit̉ labore ſūmū bonū aſſeꝗ neceſſe ē: qd̓ ſi ueriſſimū ē: ergo altera uirtute opꝰ ē ut ꝑueniamusad eā uirtutē: quę dicit̉ ſūmū bonū: qd̓ ē incōgruēs & abſurdūut uirtꝰ ꝑ ſeip̄aꝫ: ꝑueniat ad ſeip̄aꝫ. Si nō pōt ad ullū bonū niſi ꝑlaborē ꝑueniri: apparet uirtutē eē ꝑ quā ꝑueniat̉: qm̄ ī ſuſcipiendis ꝑferēdiſqꝫ laboribꝰ: officiūqꝫ uirtutis ē. Ergo ſūmū bonuꝫnō pōt eē id ꝑ qd̓ neceſſe ē ad aliud ꝑueniri. Sꝫ illi cū ignorarētꝗd efficeret uirtꝰ: aut quo tēderet: honeſtiꝰ aūt nihil reperirēt: ſb̓ſtiterūt in ipſiꝰ uirtutis noīe: quā nullo ꝓpoſito emolumēto: appetēdā eſſe dixerūt: ut bonū ſibi cōſtituerūt ꝙ bono indigerēt.Ariſtoteles ab his nō lōge receſſit: ꝗ uirtutē cū honeſtate ſūmuꝫbonū putauit: qͣſi ulla uirtus poſſit eſſe inhoneſta: ac nō ſi quidhabuerit turpitudīs uirtus eſſe deſinat: ſed uidit fieri poſſe: utde uirtute prauo iudicio ſentiat̉ male: & iō exiſtimatōi hōinūẜuiēdū putauit. Quod ꝗ facit: a recto bonoqꝫ diſcēdit: q nō eſtin nr̄a ptāte: ut uirtus ꝓ ſuis meritis honeſtet̉. Nam ꝗd eſt honeſtas: niſi honor ꝑpetuꝰ: ad aliquē ſecundo populi rumore dela-tus. Quid ergo fiet: ſi errore ac prauitate hōinū: mala exiſtīatioſb̓ſeqͣtur. Abijciemꝰ ne uirtutē: q flagitioſa & turpis ab īſipiētibus iudicet̉? Quę qm̄ inuidia p̄mi ac uexari pōt: ut ſit ip̄m ꝓprium ac ꝑpetuū bonum: nullo extrīſecus adiumēto īdigere debetquin ſuis ꝑ ſe uirtutibus nitat̉ & cōſtet. Itaqꝫ nec ullū eī ab hoīebonū ſperādum ē: nec ullum malum recuſandum. Venio nuncad uerę ſapiētię ſūmū bonū: cuiꝰ natura hoc mō det̓mināda eſt.Capi. ix. Quid ſit uerę ſapiētis ſummum bonum. Et ꝗͣ uicioſa fuerit ratio Anaxagorę ad ꝗd natꝰ ſit homo.Rimum ut ſoliꝰ hōis ſit: nec cadat in ullum aliud aīal. Deī-de ut ſoliꝰ animi nec cōicari poſſit cum corꝑe. Poſtremo