igitur nobis more uidendū eſt. Nā quę abeſſe debent ab homīein his oībꝰ deprehēdunt̉: uoluptates appetūt: metuūt: fallūt: inſidiant̉: occidūt. Et qd̓ ad rē maxīe attinet: deū neſciūt. Quid ergo me docet: ut uiuā ſecūdū naturā: q ipſa in deteriꝰ ꝓna eſt: &ꝗbuſdā blādimētis lenioribꝰ in uicia pręcipitat: uel ſi aliā mutorū: aliā hoīs dicit eſſe naturā: ꝙ homo ad uirtutē ſit genitꝰ: nonnihil dicit: ſꝫ tn̄ nō erit diffinitio ſūmi boni: q nullū eſt aīal: ꝗdnō ſecūdū naturā uiuat. Qui ſciētiā ſūmū bonū fecit: aliꝗd hōiꝓpͥum dedit: ſꝫ ſciētiā alteriꝰ rei gr̄a hōies appetūt nō ꝓpter ip̄aQuis enī ſcire cōtētꝰ eſt: nō expetēs aliquē fructū ſciētię. Artesiō diſcunt̉: ut exerceant̉. Exercēt̉ aūt uel ad ſb̓ſidia uitę: ul̓ ad uoIuptatē: uel ad gloriā. Nō ē igit̉ ſummū bonū qd̓ nō ꝓpter ſe expetit̉. Quid int̓eſt: utrū ſciētiā ſūmū bonū putemꝰ: an illa ipſaquę ſciētia ex ſe parit: ideſt uictū: gloriā: uoluptatē: quę nō hōiſunt ꝓpria: & iō ne ſumma ꝗdē bona: Nā uoluptatis & uictusappetētia nō hōi ſolū: ſꝫ etiā mutis ineſt. Quid cupiditatis glorię: Nōne in equis dep̄hēdit̉: cū uictores exultēt: uicti dolēt? Tātus amor laudū: tātę uictoria curę. Nec īmerito ſummus poetaexꝑiēdū eē ait. Et ꝗs cui ꝗ dolor uicto quę gloria palmę. Quidſi ea quę parit ſciētia cōia ſūt cū alijs aīalibꝰ: nō ē ergo ſūmū bonū ſciētia. Pręterea nō mediocre huiꝰ diffinitōis ē uiciū: ꝙ ſciētia nuda ponit̉. Incipiēt enī beatiores uideri: ꝗ artē aliquā ſcierītimmo uero ꝗ & res malas ſcierīt: & tā beatꝰ ſit ꝗ uenena didicerit tꝑare: ꝗͣ ꝗ mederi. Quęro igit̉ ad quā rē ſcientia referēda ſit:Si ad cauſas reꝝ naturalium: quę beatitudo erit mihi ꝓpoſita: ſiſciero unde nilꝰ oriat̉: uel ꝗcꝗd de cęlophyſici delirāt: ꝗd ꝙ eaꝝrerū nō eſt ſcīa: ſꝫ opinatio quę ꝓ ingenijs uaria eſt: Reſtat ut ſcientia bonoꝝ ac maloꝝ ſūmū bonū ſit. Cur ergo ſcīaꝫ maluit: qͣip̄aꝫ ſapiētiā ſummū bonū dicere: cū ſit utriuſqꝫ ſignificatio &uis eadē? Nemo tn̄ uſqꝫ ad ſummū bonū dixit eē ſapiētiam: qd̓meliꝰ dici potuit. Nā ſcīa paꝝ eſt ad bonū ſuſcipiendū: malūqꝫfugiēdū: niſi accedat & uirtus. Multi enī phōꝝ cū de bonis maliſqꝫ diſſererēt: aliter tn̄ qͣ loquebant̉ natura cogēte uixerūt: quiauirtute caruerūt. Virtꝰ aūt cū ſcīa cōiūcta: ſapiētia ē. Suꝑeſt uteos etiā refellamꝰ: ꝗ uirtutē ip̄aꝫ ſūmū bonū putauerūt: in qͣ opinione etiā. M. Tul. fuit in quo ml̓tū īcōſiderati fuerūt. Nō eniꝫuirtꝰ ip̄a ē ſūmū bonū: ſꝫ effectrix & mr̄ ē ſūmi boni: qm̄ ꝑuēiri