inſectent̉: Cur nec imbres: nec frigora ꝑtimeſcāt: laborē ſuſcipiant: periculū nō recuſent? Quid aliud reſpōdebūt: niſi ſummūbonū eſſe corporis uoluptatē: eā ſe appetere: ut afficiant̉ ſuauiſſimis ſenſibꝰ eoſqꝫ eſſe tanti: ut aſſequendorū cauſa: nec laboreꝫſibi ullū: nec uulnera: nec mortē ip̄am recuſandā putent? Ab hisne igit̉ pręcępta uiuēdi petemꝰ: ꝗ hoc idē ſentiunt: qd̓ aīę ratōisexꝑtes. Aiūt cyrenaici uirtutē ipſam ex eo ip̄o eſſe laudandā: ꝙſit effigies uoluptatis. Veꝝ ergo inꝗt obſcoenus canis: aut ſus ille lutulētus. Nā ideo cū aduerſario ſumma uiriū cōtētōe depugno: ut uirtus mea pariat mihi uoluptatē: cuiꝰ expers ſim: neceſſe eſt ſi uictus abſceſſero. Ab his ergo ſapere diſcemꝰ: quos a pecudibꝰ ac beluis nō ſnīa ſed lingua diſcernit. Priuatōeꝫ dolorisſummū bonū putare: nō plane ꝑipatheticoꝝ ac ſtoicoꝝ: ſed cynicoꝝ phōꝝ eſt. Quis enī nō intelligat ab ęgrotis: & in aliquo doIore poſitis: eſſe hoc diſputatū: Quid tā ridiculū: ꝗͣ id habereꝓ ſummo bono: qd̓ medicꝰ poſſit dare. Dolēdū eſt ergo ut fruamur bono: & ꝗdē gͣuit̉ ac ſępe: ut ſit poſtea n̄ dolore iucūdiꝰMiſerrimus eſt igit̉ ꝗ nunꝗͣ doluit: q bono caret: queꝫ nos foeliciſſimū putabamꝰ: q malo caruit. Ab hac uanitate n̄ lōge abfuitꝗ ōnino nihil dolere ſummū bonū dixit. Naꝫ pręter qd̓ omneanimal doloris eſt fugiēs: ꝗs pōt ſibi hoc bonū pręſtare: qd̓ nobis ut eueniat nihl aliud poſſumus ꝗͣ optare. Sūmum aūt bonūnō pōt efficere quenꝗͣ beatū: niſi ſemꝑ fuerit in ipſiꝰ ptāte. Hocaūt nō uirtꝰ homini: nō doctrina: nō labor: ſꝫ natura cūctis animantibus pręſtat. Qui uoluptatē cū honeſtate iūxerūt: cōionēhāc effugere uoluerūt: ſed effecerūt repugnās bonū: qm̄ ꝗ uoluptati deditus eſt: honeſtate careat neceſſe eſt: ꝗ̄ honeſtati ſtudetuoluptate. Peripatheticorū bonum nimium multiplex exceptisanimi bonis: quę ipſa quę ſint: magna cōtentio eſt cōe cū beluispoteſt uideri. Nam corporis ideſt incolumitas: indolentia: ualitudo: nō minus ſunt mutis: ꝗͣ homini neceſſaria: ac neſcio an etiam magis ꝙꝛ homo & medelis & miniſterijs ſubleuari pōt: muta nō poſſunt. Itē quę appellāt fortunę bona: nā ſicut hoī opibꝰad uitā tuendā: ita illis pręda & pabulis eſt opus: ita inducēdobonū: qd̓ nō ſit in hominis ptāte totū hominē alienę ditioni ſb̓iugauerūt. Audiamꝰ etiā Zenonē (nā is īterdū uirtutē ſomniat)Sūmū inquit eſt bonū: cū natura cōſentanee uiuere. Beluarumg 4