De dlericis peregrinis.SecundusDe confir. vtili vel inutili.

5 6

te pōt ſuper hoc lite nō ꝯteſt.ª ꝓcedi: lꝫ nondū litis ꝯteſtatio facta fuerit ī ipſo appella. articulo vel negocio principali: qꝛ cū in hoc caſu iniquitas principaliter prioris iudicisarguitur nō eſt rigorᵇ iuris: ex quoſequi poſſet cauſe perplexitas: reꝗrendus.TDem.¶ Clauſula appellatione remotain medio lr̄aruꝫ poſita reſpicit premiſſa quibꝰ annectitur nō ſequētianiſi repetatur in fine litterruiNquiſitioni. T. T. reſpondemus: ꝙ quotiēs clauſula perquam tollitur appellationis remedium: in medio litterarum ponit̉:ſi ſunt plura negocia ſe minime cōtingentia: tantum premiſſaᶜ cōplectuntur: niſi forte in fine litterarū pͥdicta clauſula iteretur.IDem.¶ Appellatio vnius ꝓdeſt altericōi iure iuuentur ⁊ idē ſit negociū ⁊eadem defenſionis cā ⁊ ſint eademſententia condemnati. alias ſecus.Na fnīaᵇ pluribus condēnatis ſi vnus ſolus ad appella.beneficiū cōuolauerit: illius victoria iure cōmuni ceteris ſuffragat̉.ſi cōmuni iure iuuent̉: idēqꝫ negocium: ⁊ eadeꝫᵉ cauſa defenſionis exiſtat.¶Dem.¶ Iuſtus metus excuſat adeo ꝙnon appellās habetur ꝓ appellante ſi fuerit proteſtatus ⁊ appellationis cauſas duxerit exprimendas.II iuſtus metus quominus appellaueris te excuſatᶠ: ad ap.reputaris beneficium cōuolaſſe dūmodo infra tempus quo licite pro-

uocatur: coraꝫᵍ iudice a quo appellaſſe volueras: vel ſi hr̄e ipſius copiam nequiuiſti in preſentia bonorum viroruꝫ ꝯteſtatione ſuper hocpropoſita: cauſas appella. duxerisexprimendas.zrinantibꝰ.Rubrica De clerici¶Eleſtinus. iij. abien̄. ep̄o.¶ Cōtra ꝑegrināteꝫ ſeu ꝓficiſcentem ad ſedem apoſtolicam non eſtaliquid innouandum.Onquerēte. I. pͥſbyteroītelleximus: ⁊ infra. Licet p̄ſbyter idē res ſuas ⁊eccleſie ſue ī ꝓtectione noſtra nō poſueritᶠ quādo ad nos acceſſit: tamē cum hi qui accedūt adpre .n. cum rebus eorum debeanteſſe ſub apoſtolica protectione ſecuri: mandamus quatenus quicquideidem p̄ſbytero poſt iter arreptumad nos veniendi ſubtractum eſt vl̓ablatum ſibi reſtitui faciatisˡ.Rubrica De cōfirmatione vtili velXLex. iiij. exon̄. epiſcopo.¶ De re ſciēter cōfirmata ꝑ papāinferior iudex cognoſcere non poteſt niſi confirmatio non tenueritvt quia ſurrepticia vel de re litigioſ3I quis rei litigioſeᵐ confirmationemⁿ impetrauit ab apoſtolica. ſe. nonminus poteſt iudex decauſa cognoſcere: ⁊ ēaꝫfine debito terminare. y Sed ſirem tunc pacifice poſſidebat: cuminde confirmationem obtinuerit:non eſt licitum iudici de queſtione

¶Articulus appellationis interpoſite a grauamine diſcutiturper iuditem ad quem parte abſente ꝑ contumatiam etiam lit. non conte. īppel. vel principali. h. d. Ab. ſi.¶ ¶ Lite non ꝯte. h̓ habes nouū caſum in quo pōt procedi lite non conteſ.aliū hēs. sͣ. de offi. iudi. c. ij. alij notant̉. sͣ. vt lit. non ꝯte. qm̄ frequenter.rō redditur in lr̄a: qꝛ agit̉de iniꝗtate iudicis non d̓negocio principali vel defacto aduerſarij. vnde equuꝫ fuit vt de hoc cognoſcatur nō obſtante abſentia aduerſarij: ⁊ ita colligitur ex hac littera a contrario ſenſu ſi eſſet p̓ſensꝙ ſuꝑ exceptione deberetlis conteſtari qd̓ verumcredo vt no. sͣ. de offi. dele. prudentiā. §. ſexta.h ¶ Rigor iuris. rigor eſtvt non ꝓcedatur lite nonꝯte. talis rigor in hoc caſu non eſt ẜuandus cū pͥncipaliter agatur de iniquitate iudicis: ſꝫ in alijs cauſis vbi agitur principaliter de iniquitate aduerſarij ꝑꝑ ipſius contumaciponēdus ē actorſione cā rei ẜuande vel excōicandus. hoc nō dꝫ fierin hoc caſu: qꝛ de iniquitate iudiciszit̉: ſꝫ ꝑꝑ hocꝑs puniri nō dꝫ. vn̄ ſi nōgnoſci de h̓ grauamine li. nō ꝯteſ. eēt qͣſiquedam perplexitas: quiacū non ꝯſtet adhuc vtruꝫappellatō ſit legitima nōpoteſt ſe intromittere depͥncipali qōne. in quo caſu tm̄ ⁊ non ante habet iuriſditionē ſuper principaliqͣre non pōt procedere inprincipali nec penam īponere aduerſario cum ipſenō peccauerit. ⁊ ſi puniretillum: faceret ꝯͣ ꝯſcientiaꝫſed propter cōtumaciamvr̄ puniendus. Et ideovt hec ꝑplexitas euiteturpōt iudex cognoſcere dehoc grauamine lite nonꝯteſt .ſ. de iniquitate iudcis. probato vero grauamine reuocabitur grauamen ⁊ poſtea iudex citabit abſentem: ⁊ ſi citatus nō venerit ꝑꝑ ipſius contumaciam proceditur ꝯͣ ipſum. ⁊ ſic nulla perplexitas eſt. Si vero appellatio non valuit remittitur ad illum a quo appellauit.Trara. don diuiditur. Ab. ſi.iſitioni. Summatur: vt in rubro ⁊ hoc ſi negocia ſunt ſepac ¶ Premiſſa. arg. ꝯͣ. sͣ. e. ſecundo requiris .i. rn̄. vbi dr̄ ꝙ nō refert an ponatur in medio principio vel fine remotio appellationis quia ad omnia refertur. So. eſt ibi: qꝛ hic ſunt diuerſa negocia non ſe tangentia ibi vnū negocium. lꝫ habeat plures articulos. Item eſt arg. ꝙ determinationes recipiunt tm̄ precedentia ⁊ non ſequentia. ar. ꝯͣ. ff. de leg. i. l. ſi ẜuus plurium§. vlt. ⁊. xxxij. q. vij. apoſtolus. Ber.Lbro. Abbas ſiculus.tentia. Breue eſt. ſed per alia verba ſūmatur ſicut in rud ¶ Una ſnīa. huiꝰ decre. hēs. ij. q. vj. q. ſunt quoꝝ. ⁊. §. qn̄qꝫ. ⁊. C. ſi vnꝰex pluribus app. l. i. ⁊. ij. Unde vt intelligas qd̓ hic dr̄ not. ꝙ ſi res cōis ſitpluribꝰ ⁊ corꝑalis. nec diuerſitas facti ſeꝑationē recipit vt in duobus correis debendi ſi oēs ꝯdēnati ſint: ⁊ vnus appellauit: victoria vnius omnibꝰprodeſt: vt h̓ dicit. ⁊. ij. q. vj. §. qn̄qꝫ. ⁊. C. ſi vnꝰ ex pluribꝰ app. l. ij. ⁊ ſinttales qui non iuuentur beneficio reſtōnis. Si vero vnus fauore minorisetatis īpetraret contra ſnīam beneficium reſtōnis: hoc nō ꝓdeſt alijs: vt ī.l. predicta. C. ſi vnus ex pluribus. l. ij. ⁊. iij. q. vj. §. quod ⁊ ſi etatis: ⁊ ideodicit h̓ ſi iure cōi iuuentur. Si vero res ſit incorporalis ⁊ cōis ⁊ indiuiduatunc victoria minoris prodeſt maiori. ff. quēadmodū. ſer. amittitur. ſi cōeꝫ.i. rn̄. vt ſeruitus indiuidua ſit: tamen vſufructus lꝫ ſeruitus ſit diuidi poteſt. ff. ad. l. fal. l. i. §. ſi vſufructus.e ¶ Eadē cāne exēplū: tres erant tutores habētes adminiſtrationemiuiſarati ſunt: vnus aellauit ⁊ obtinuit ceterisleſt

1qꝛ idē eſt negocium cōe ⁊ eadē cā defenſionis. Si aūt vnꝰ ēt geſſit ⁊ alter non nille qui nō geſſit appellauit iniquū eēt vt eiꝰ appellatio ꝓdeſſet ei ꝗ geſſit: vt. ff. d̓app. ſi qui. §. pe. ex quo. §. ſumit̉ ver. iſte. ⁊. C. ſi vnus ex plu. ap. l. i. ⁊. ij. q. vij..§. quandoqꝫ. ⁊ idem eſt ſi habent diuerſas adminiſtrationes. tunc non prodeſtvnius appellatio alteri. arg. ad hoc. C. de diuer. reſcrip. l. i.Primo poniSeit themā. Secundo deciſio ibi: ad appellationis. Tertio moderatio ibi: dummodo.Abbas ſiculus.¶ Excuſat. arg. ꝙ ea q̄ ꝑ metū fiūt nō obligant: de hoc dixi.sͣ. ꝙ me. cā. abbas. Et ita proappellāte habet̉: ſꝫ illd̓ nō ſufficit niſi ⁊ illd̓ ꝓteſtet̉. C. d̓ his ꝗꝑ me. iudi. non app. l. ij. ff. deapp. cū ꝗdā. d̓ ꝗbꝰ legibꝰ ſūptaeſt h̓ decre. ⁊ ita currit tp̄s ei ꝙagere nō pōt niſi iſtud ꝓteſteſi. sͣ. d̓ offi. ordi. paſtoralis ī fi.⁊ .xvi. q. iij. §. pe. ver. is autē. ⁊.sͣ. de elec. c. vl. ſi. C. de ana. excep. vt ꝑfectius. ⁊. C. d̓ epiſ. audi. l. vl. ⁊ ita interrumpit̉ p̄ſcriptio ꝑ ꝓteſtationē.Corā iudice a quo. No. ꝙſi pōt hr̄e copiaꝫ iudicis a quodꝫ ꝓuocare nō dꝫ corā alio ꝓteſtari: ſꝫ tūc demū ſi iudicē illuꝫhr̄e nō pōt vt h̓ dicit. ⁊ ſic ex ordine v̓boꝝ argumentandū eſarg. xliij. di. ſit rector. in fi.h ¶ Exprimēdas. ſꝫ qͣre ꝯpellitur expͥmere cās appel. cū ſufficiat dicere appello. ij. q. vj. §.forma. hoc intelligo qn̄ appellatur ante ſnīam ab aliquo gr̄auamine qꝛ tūc cā appellatiōisdꝫ exprimi. sͣ. e. vt debitꝰ. ⁊. c.cū cām. vbi dr̄ qn̄ ſit exprimenda cā appellationis ⁊ qn̄ non.vel dic ꝙ idē ē ī diffinitiua. C.de his ꝗ ꝑ me. iudi. nō appel..l. ij. ⁊ ſupple maxīe. qꝛ nō ē neceſſe cās appellatiōis expͥmereniſi velit. ff. de ap. ſcio q̄ſitum.vel ꝙ dicit cās: ītellige in genere: ſic hoc mō iniqͣ ſnīa lata ē ꝯͣme: nec audeo appellare: ⁊ hocproteſtor coram vobis. B.Stp̄i RlitſeSa ppeiiaidibꝰ.ſed quia peregrinantes in multis gaudent priuilegio appellātium merito ſubijcitur hec rubrica de clericis peregrinantibus. Abbas ſiculus.Hoc dicit in ſumma. Peregrinātes ad papaꝫmaxime clerici cū oībus rebus ſuia debent eſſe ſub ꝓrectione apl̓icaſecuri. vel ſic ⁊ melius cōprehendendo vtrūqꝫ ītellectū vt in rubro.Primo ponitur querela. Secundo ꝓuiſio ibi: lꝫ. Ab. ſi.i ¶ Non poſuerit. exp̄ſſa voce ſꝫ expreſſit ipſo facto qd̓ plus eſt. sͣ. ti. prox. dilecti:⁊. c. vt noſtrum. ⁊. c. ad audientiam. ij.k ¶ Ad p̄ſentiā nr̄am. cā ꝑegrinationis ſupple vt faciat ad hūc titulū qui iteruꝫſub̓ apoſtolica ꝓtectione cōſiſtūt. xxiiij. q. iij. ſi ꝗs romipetas pr̄naꝝ. illi canonesqui ad hunc titulū ꝑtinent. C. ſi ꝑ vim vel alio mō abſentis poſſeſ. turbata ē. l. i.⁊. C. de emāci. liber. l. iubemus. ff. de tuto. ⁊ cura. da. ab his. l. vlti.l ¶ Faciatis. ī hoc caſu qn̄ poſſeſſio abſentis taliter turbatur ẜus amicus ꝓximꝰcolonus petere pn̄t vt poſſeſſio reſtituat̉ vt ī. l. p̄dicta. C. ſi ꝑ vim vl̓ alio mō. l. i.tione iudicis q̄ ſit remedio appel. ſeu ꝑegrinatiōis. Sꝫ qꝛ ſnīa ſeu ꝓceſſus iudiintili sͣ. viſum ē de ſuſpenſione ſnīe ſeu iuriſdicialis qn̄qꝫ confirmat̉ per ſuꝑiorē ⁊ poſſet dubitari de validitate vel inualiditate ꝯfirmationis: merito ſubijcit̉ hec Rubrica de confirmatione vtili. Ab. ſi.ibl̓: &d iſ. æibbas ſiculus.Summatur hoc. c. cū ſequenti vt in rubro. ſecunda pars¶ Litigioſe. res litigioſa ē de cuiꝰ dn̄io cā mouetur inter petitorem⁊ poſſeſſorē iudiciaria ꝯuentione: vt tradit̉. C. de litig. auc. litigioſares. ⁊ ſic ꝯtrouerſia ſuꝑ poſſeſſiōe orta nō facit rē litigioſam: qd̓ veꝝ ē. ⁊ ſuꝑ reslitigioſas nouū p̓uilegiū īpetrari nō pōt. sͣ. de teſti. cām q̄. ⁊ sͣ. vt li. pe. c. i. ⁊ vl.⁊ .jͣ. e. bone nec ad aliā poteſt trāſferri ꝑſonaꝫ. xi. qͦ. i. qꝛ res. ⁊ sͣ. vt li. pē. eccleſiaſancte. ⁊ in auc. in medio lit. ſacras iuſſio. nō fieri. §. ſi v̓o. oſtēdēdum. colla. viij.⁊ non obſtante priuilegio tali ſiue indulgentia iudex procedere dꝫ.n ¶ Confirmationem. no. ꝙ ꝯfirmatio impetrata ſub forma cōi ſiue ēt īnouatio

v iiij