SecundusDe appellationib

1 5 3

neutro proſequente ap. occurrerevt periculuꝫ euitetur: puta ſi a ſententia lata ſuper confirmatione alicuius electi fuerit ꝓuocatū: ⁊ vtraqꝫ ꝑs velit etiā ad ānū proſecutionem ap. differre poteſt vtiqꝫ: īmodebet ſuperior iudex ad quem fuerat appellatum terminum prouidemoderari: ne gregi dominico diudeſit cura paſtoris. ¶ Ex his igiturconſul. veſtre noueritis eſſe reſponſum ꝙ per poſteriores non derogatur prioribusª legitime impetratisper quas ad confirmandam ſentētiam vel infirmandam preuia poteſt ratione procedi. IDem.¶ Altera parte contumaciter abſente pōt index ap. etiaꝫ principalenegocium diffinire. ſi poſt lit. cont.fuerit appellatum.Er tua lr̄as requiſiſti: utrumſi poſtlatam ſnīam vel ſalteꝫpoſt depoſitiones teſtium publicatas fuerit ad ſe. ap. ap. hi qui ſuperhec delegantur a nobis: ſi altera ꝑtium eorum ſe noluerit̉ conſpectibus preſentare: cauſam ſibi delega

tam iudiciali poſſint calculo terminare. ¶ Nos igitur conſul. t. taliterreſpondemus: ꝙ cum lis ſit ſupereodem negocio coraꝫ primis iudicibus legitime conteſtata: poteruntiudices delegati eo qui conueniturſe per contumatiam abſentante: cūeis de meritis cauſe liquebitᵇ commiſſum ſibi negocium diffinire.¶Dem in concilio generali.¶ Appellans ante ſnīam teneturexprimere cauſam rōnabileꝫ coraꝫipſo iudice a quo. Nec admittiturexceptio: ꝙ prius miſerat nunciuꝫad ſe. ap. vel ꝙ lr̄as impetraueratq̄ nondū ſunt iudici preſentate.T debitus honor deferaturiudicibus: ⁊ litigatoribus cōſulatur ſuper laboribus ⁊ expēſis.¶ Statnimus vt ſi quis coram idoneo iudice conueneritᵇ aduerſariū:ille ante ſententiamᵉ ad ſuperioreꝫiudicem abſqꝫ rationabili cauſa nōprouocet. ſed coram illo ſuam iuſticiam proſequatur: non obſtāteſi dicatᶠ ꝙ ad ſuperiorem iudicemnuncium deſtinauerit: aut litteras

Prioribꝰ. hoc ītellige dū tamen priores lr̄e de alterius ꝑtis appellanone fecerint mentionē: al̓s nō valerent veritate tacita impetrate. jͣ. de confir. bone. ⁊ sͣ. de reſcrip. ex parte.uas. Cōis diuiſio. Secūda pars ibi: nos igitur. ab. ſi.Liquebit. noopiem eoſeſore. ſecaᵐᵏᵐbª ª nō liabet de cā iuſt debet eonſituerediretur aduerſarius niſi d̓proprietate: vt. C. qūo ⁊quando iu. conſentaneuꝫvel ſi liquet procedat addiffinitiuā ſnīam ⁊ hoc intellige in caſu altero iſtiudecre. cuꝫ fuit appellatuteſtibus publicatis an̄ ſena: vt. sͣ. de do. ⁊ ꝯtu.ut vbi de hac materiadicitur. Item ſi poſeſſor ē pn̄s ⁊ actor abſitunc ſiue lis ſit conteſtaſiue non pōt dari difftiua ſnīa ſi cōſtet de metis cauſe: ⁊ ſic intellig.sͣ. de do. ⁊ contu. cām.ſic pōt ēt intelligi. sͣ. d̓ reſtitu. ſpon. audita. ⁊. C.quō ⁊ qn̄ iu. autem. qui ſenō liquet ei demelcā abſoluet. reū ab obuatione iudicij ⁊ in expenſis cōdēnabit ſibi actoreꝫ.C. de iudi. properandū.§. ſiꝗdem nec obſtat qd̓dicit̉ actore non probante reus ⁊ ſi nihil p̄ſtiteritobtinebit. vj. q. vl̓. actor⁊ jͣ. vt eccle. be. vt nr̄m ⁊.sͣ. de cā poſ. ⁊ proprie. cūeccleſia: illa regula locuꝫhabet cum ambo ſunt pͥſentes. ſꝫ in alio caſu iſtidecre. cum appellatur a ſnīa dꝫ illā ꝯfirmare vel īfirmare. ij. q. vj. ī fi. Sꝫpone ꝙ iudices pͥores ꝗ tulerunt ſnīam ꝯdēnationis crediderunt actorē bene probaſſe intentionē ſuā cū in veritate nō probaſſet: in cā appellationisaltera pars q̄ appellauit ē abſens ꝑ cōtumaciā vt ibi dicit: ⁊ ille ꝓ quo ſataē ſnīa eſt pn̄s. iudicibꝰ ꝯſtat ꝙ pn̄s nō probauit vnde ſnīam cōfirmare nōpoſſunt. credo ꝙ caſſanda ſit ſnīa: ⁊ qꝛ ille reus ē ꝯtumar adiudicabunt preſenti poſſeſſionem reſeruata queſtione proprietatis abſenti ſicut facerēt ante ſnīam. vl̓ dic ꝙ ſufficit tantum infirmare ſnīam ꝯdēnando abſentem inexpenſis. ij. q. vj. in. §. appellatore. Ber.s. Notabile ⁊ famoſum ca. hn̄s multa noua dicta vtrūLqꝫius limitatia ⁊. h. d. in ſumma vt in rubro ſimpliciter īherēdo verbis lr̄e: na hec v̓ba vario modo ītelligunt̉ vt īfra dicet̉: diuidit̉ principal̓rin tres ꝑtes. In prima ponit̉ duplex cōſtitutionis cā. In ſcd̓a ꝯſtitutio ibi:ſtatuimus. In tertia q̄dā proteſtatio ibi? Saluis. ab. fi.t ¶ Deferat̉. ſi. C. qn̄ prouo. non eſt neceſ. oēm honorē: ⁊ ſic ē arg. ꝙ iudices honorandi ſunt propter ſuam dignitatem.d ¶ Corā idoneo. hoc iō dicit qꝛ ſi cōueniat̉ corā non ſuo iudice non obſtetei qꝛ debet allegare priuilegiū fori nec pͥiudicat̉ ei ꝙ facit corā eo. sͣ. d̓ iudi.at ſi clerici. ⁊ sͣ. de fo. cōpe. ſi diligēti. ⁊. c. ſignificaſti. ⁊ eſt arg. ad qōnemvtrū interruptio facta ſit ꝑ li. ꝯteſta. corā non ſuo iudice ꝙ non ſit interruptio facta: pꝫ. C. ne de ſta. defun. ſi pater.e ¶ Ante ſnīam. no. ꝙ dicit ante ſnīam. ergo de appellatione poſt ſnīamnihil ſtatuit: qꝛ qd̓ de vno dr̄ de alio negat̉. xxv. diſt. qͣlis. ⁊ sͣ. de p̄ſump.nōne: qd̓ verū credo. ⁊ idē dr̄ ī decre. noua. e. ti. cordi. nobis. li. vj. Et itapꝫ ꝙ hodie idē iuris ē ī oībꝰ iudicibꝰ delegatis ⁊ ſubdelegatis ⁊ ordinarijsa ꝗbus non poteſt appellari niſi cā rationali allegata ſcripta vel n̄ ſcriptaꝗa dicit corā idoneo iudice: ⁊ ſic non hꝫ locū hodie d̓cre. illa ſuꝑ queſtionū.§. ſi v̓o duo. vbi dicit ꝙ ſi delegatꝰ alij cōmittat vices ſuas ab illo poteritappellari lꝫ cā ſit appellatione remota cōmiſſa: ſꝫ quātū ad alia bn̄ tꝫ. Cuꝫergo remota ſit appellatio ante ſnīam ipſo iure vt hic probat̉: quid operat̉remotio appellationis cum papa ſemꝑ ſcribat appellatione remota? Ioā.dixit ꝙ remotio appellationis hoc hodie operat̉ vt poſt ſnīam appellari nōpoſſii ꝗn iudex poſſit mandare ſnīam executioni non obſtāte appellatōe niſi hēat cām ꝓbabilem appellādi: ſed ſi nō ē remota appellatio tunc pōt appellari poſt ſnīam ẜm ꝙ appellabat̉ ante ꝯſtōnem iſtā. sͣ. d̓ off. dele. ſupereo: ſꝫ hoc n̄ ē veꝝ: ꝗa d̓ appellatōe poſt ſnīam nihil ſtatuit̉ ꝑ iſtā ꝯſtōnemvt dixi. ⁊ Io. et nō ꝑſiſtit ī hoc. īmo dicit ꝙ ſi remota ē appellatio non poteſt appellari niſi in caſibꝰ exp̄ſſis a iure. sͣ. e. paſtoral̓. ⁊ ſi n̄ ē remota tuncappellat̉ quotiēs hꝫ probabilem cām appellādi talē: que ſi eēt probaia ⁊c.vnde poteſt dici ꝙ illud idē oꝑat̉ hodie remotio appellationis cū apponit̉ī lr̄is qd̓ olim oꝑabat̉ ꝗa poteſt appellare in cāis tm̄ exp̄ſſis a iurelꝫ ſit re

mota appellatio in nō exp̄ſſis nō poterit appellari: vt. sͣ. e. paſtoralis. vbi notantur ꝗdam de illis caſibus ⁊ ita ꝑ remotionē appellationis nō poſſet hodie appellari ī taſibꝰ nō exp̄ſſis: ſꝫ ī alijs poſſet. Ex vi huius ꝯſtitutiōis pōt appellari vbicūqꝫ ꝗs grauat̉ lꝫ grauamē nō ſit expreſſum ī iure: ⁊ qꝛ iniquū erat ꝙ aliꝗs euidēter grauatꝰ nō poſſet appellare ꝗ habebat ꝓbabilē cām appellādi cū caſus illenō eſſet expreſſus in iure. emanauit iſta ꝯſtitutio qua cauet̉ ꝙꝗcūqꝫ habet probabilē cām appellādi taleꝫ: que ſi eſſet ꝓbata⁊c. licet illud grauamen non ſitexp̄ſſum in iure poſſit appellat̉⁊ ita hec cōſtitutio ad alia extēdit̉ ꝙͣ illa decre. paſtoralis. quotiens enī noua lex conſtituit̉ adeas ſpecies ꝑtinere nō videt̉ ꝙbus ſpāliter ipſa lege pena addita ē. ff. de pe. ſanctio legum ⁊ita cōſtitutio iſta ꝑmittit appellare vbi remotio appell. prohibebat ergo ſiue ſit remota appellatio ī litteris ſiue nō idē iuris eſt. Si enī nō ē remota ap.pōt appellare vbicūqꝫ ꝑmittitappellatio ꝑ iura ſpālia: vt. sͣ.eo. poſtremo. ⁊. c. ex ꝑte. ⁊. c. ſignificātibꝰ. ⁊ non in oībus conſimilibꝰ vbi exprimit̉ ī d̓cre. ꝙpoſſit ap. ⁊ beneficio iſtius cōſtitutionis pōt ap. in oībus alijscaſibꝰ nō exp̄ſſis vbi expͥmit̉ talis cā: que ſi foret probata legitima eēt: lꝫ illa nō ſit ſcripta iniur̓: ⁊ ita pꝫ ꝙ remotio ap. quoad veritatē nihil oꝑatur: ſꝫ potius apponitur ad cautelam qꝛplus timeri ſolet qd̓ ſpecialiterprohibet̉ ꝙͣ qd̓ generaliter imꝑatur. xxiij. di. ꝙͣꝙͣ. ⁊ cōſueiudo ē eccleſie ⁊ tam in prīcipalibꝰ queſtionibꝰ ꝙͣ in incidentibꝰremota eſt ap. ꝑ iſtam ꝯſtitutionē ⁊ corā quocunqꝫ iudice niſi cū quis grauatur īcaſibus exp̄ſſis vel nō exp̄ſſis: ⁊ ſic papa remouet id qd̓ iam remotuꝫ eſt de iureſic concedit papa quod de iure cōi conceſſum eſt. sͣ. de iureiu. ⁊ ſi xp̄s in fi.f ¶ Si dicat. ⁊ ſi propterea appellauerit eius appellatio nō eſt admittenda. ij.vj. eius qui. ff. de ap. reci. eius qui. ⁊ ſic correcta ſunt iura illa. sͣ. e. meminimi⁊. c. ad hoc. ſicut. ⁊ sͣ. de offi. dele. cum cā: qꝛ non prodeſt nunciū p̄miſſiſſe ad ſuperiorē nec prodeſt etiā habere lr̄as quod plus eſt que nondum ſunt iudici pͥſentate: vt hic dicit. Ratio huius ꝯſtitutionis fuit ne quis ſine cā declinet examē ordinarij iudicis vt propriꝰ honor debitus iudicibꝰ deferatur. C. quādo ꝓuo. noneſt ne. oēm honorē. vnde ſicut non pōt declinari iudiciū eiꝰ ꝑ appellationeꝫ fruſtatoriā ſic nec ꝑ miſſionē nuncij. qꝛ ꝑ miſſionem nuncij nō ītelligit̉ prouocaſſefacto vel v̓bo cū cā nondum eſſet mota nec comminata nec ad iudicē aliquo mōinſinuata. Vnde licitum eſt aduerſario ad iudicium prouocare ⁊ ius ſuū ꝓſequicoram ordinario: ⁊ ita preuenire aduerſarium nec prodeſt illi litteras allegare ſinondum ſint iudici p̄ſentate: ⁊ ita quaſi preuentus oportet eum coram ordinarioreſpondere quia iudices illius non prius dicuntur iuriſditionem recepiſſe cuꝫ eſfectu niſi cum eis lr̄e preſententur. sͣ. eo. ſuꝑ eo. ij. in fi. ſic cum quis citatur ſi poſtea pendente citatione mutauerit domicilium quaſi pͥuentus oportebit eū reſpōdere. sͣ. de fo. compe. c. pe. ſic ⁊ iſte qui iam habebat lr̄as ī archa ſua preuētus ē.Preterea ꝑ ſcd̓m reſcriptum nō tollatur iuriſdictio delegata niſi de ea fiat mentio: multo fortius videtur ꝙ non tollatur ordinaria niſi de ipſa fiat mentio. facilius enim tollitur extraordinaria ꝙͣ ordinaria. iij. q. iij. §. ei autem. Suꝑ hoc dicas ꝙ ſi iuriſditio ordinaria iam cepta ē ꝑ ſolā citationeꝫ āmodo non poteſt tolliquātum ad cām illā ꝑ lr̄as pape niſi de hoc fiat mentio in reſcripto ſicut ⁊ in delegata. Sꝫ ſi ordinaria iuriſditio nō eſt cepta ꝑ citationē. pͥuenit̉ bn̄ ꝑ reſcriptumprout quotidie ſit: nec eſt neceſſe fieri mentionem in reſcripto de ordinaria. ⁊ hocideo vt dixit. Io. qꝛ ordinaria iuriſditio generalis eſt. vn̄ tollit̉ ꝑ ſpālem quantūad illam ſpēm que delegatur. sͣ. de reſcri. paſtoralis. ar. eo. titu. c. i. ⁊ eo ipſo qpapa ſcienter committit cām eam tranſfert a ptāte ordinarij. sͣ. de offic. dele. p.ſtoralis. §. pͥterea Et tu dicas aliā rationē meliorem: cum enim dn̄s papa ſit iudex ordinarius omniū hominū: vt. ix. q. iij. cūcta. poteſt quilibet ipſum audire ꝑſimplicem querelam re integra. ēt ipſe pōt cognoſcere vel delegare: nec ē neceſſeꝙ faciat mentionē de iuriſditione minoris: ⁊ ꝑ ap. itur ad ip̄m ſicut in legato cōtingit de quo minus videtur. sͣ. de offi. lega. c. i. Item ⁊ h̓ corrigitur iſtud. sͣ. dereſcrip. plerūqꝫ vt ſtatim quis poſſit alium pͥuenir̄ habētē pͥores lr̄as que nō ſūtiudici p̄ſentate. de hoc tamen dixi. sͣ. de reſcrip. c. i. ⁊ ita pꝫ ꝙ ille qui pͥmo ſuaslr̄as exhibet iudici ſiue pͥuenit aliū ī citatione facienda ꝑ ordinarium vel ꝑ delegatum ille obtinebit. ad hoc facit. sͣ. de reſcri. capitulum ſancte crucis. ⁊ ita nonrefert que ſint prime vel ſecunde ⁊ integra exiſtēte. ⁊ ſic ītelligitur cōſtitutio iſta:re non integra exiſtente locū habent alia iura: in quibus cauetur ꝙ nō valet ſcd̓ꝫreſcriptum niſi faciat mentionem de primo. b.

v