PrimusDe reſcriptis.

gnificatum eſt nobis quoſdam inꝓuincie tue partibus tales vt aſſerunt de cancellaria noſtra litterasrecepiſſe per quas eoruꝫ omnia negociaª vnius iudicis vel pluriumquos ſibi elegerintᵇ arbitrio cōmittuntur: ſicqꝫ ſit vt ſi aliquem pulſare voluerint examen ordinarij iudicis non requirant: ſed ad vnumiudicem vel plures delegatos ſibipropicios ⁊ ꝑti aduerſe ſuſpectosſuꝑ examināda queſtiōe decurrāt:⁊ īfra. Nos igit̉ huic morbo celeriᵇ volētes obuiare remedio: mādamus quatenus ſi lr̄as tales in ꝓuincia tua inueneris eas carere viribus nr̄a auctoritate d̓cernas.TDem.¶ Falſa latinitas vitiat reſcriptū¶ D audiētiā nr̄am te ſignificāte ꝑuenit ꝙ. H. de ſancto ſtephano ſuꝑ abſolutione ſua lr̄as tibi vt pͥma facie videbatur apoſtolicas preſētauit. ¶ Quibus qm̄ manifeſtumᵉ continent in conſtructiōepeccatū fidē te nolumus adhibere.CLemens. iij.¶ Cōtra ſcd̓ꝫ reſcriptū nō pōt opponi de taciturnitate primi impetrati ꝑ appellantem de ſua appellatione non habita mentione.Xparte .ſ. ꝑſone eccleſie de taA rēto nobis īnotuit ꝙ cū capella de empton̄. ad predicta eccleſiaꝫde iure ꝑtineat. O. diaconus ꝗ iaꝫdictā capellam detinet: capellanuꝫ

ipſius eccleſie nomīe ipſius .ſ. in eamīſtrantē poſt ap.ʸ a ſe factāᵍ amouit. ¶ Quam cum eſſet ſcilicet proſecutusᵖ ⁊ ad iudices litteras impetraſſet: ipſe. O. app. ſuaꝫ proſequinon curauit. Cunqꝫ auctoritate iudicum in ius eſſet vocatus: dixit ſelitterasⁱ priores habere de quibusnullaᵏ mentio in poſterioribus habebatur: quas vſqꝫ ad tertiam citationem ſuppreſſit eiſdem dolovel negligentiaⁱ vti poſtpoſuit qd̓ex diuturnitate temporis videbatur: in quibus nulla mentio de ap.ab ipſo facta fiebat: cum biēniuꝫⁿa tempore app. iam fuiſſet elapſū.¶ Ideoqꝫ mandamus quatenusſi ita eſſe cōſtiterit: reuocatis in ſtatum priſtinum omnibus: quepoſt app. ipſius. O. inueneritis attentata: preſcriptam capellam matrici eccleſie reſtituere procuretis:predictum. O. ſi eum appellationem ſuam non fuiſſe proſecutumconſtiterit memorato .s. in expenſisʰ neceſſarijs condemnantes.G Eleſtinus. iij.¶ Reſcriptum quo ſcribitur pluribꝰ cum clauſula: ꝙ ſi non omnes ⁊c. intelligitur tam de impocentia facti qͣꝫ iuris.Ciſcitatus es a nobis petitorioᵖ deſtinato de qua impotentiaq illud intelligatur quod inlitteris noſtris ſepe conſueuit apponi: ut ſi duo vel tres: quibus littere diriguntur ipſis exequendis

a ¶ Omnia negocia. nimia generalitas hic reprobat̉. jͣ. de do. ⁊ ꝯtu. exlr̄is. ⁊. jͣ. de ap. c. ij. ⁊. c. ſignificātibꝰ. ⁊. jͣ. e. ſedes. ⁊. jͣ. e. ti. ī d̓cre. Inno.iiij. c. cū ī multis. ⁊. ff. de iure fiſ. ita fidei. ⁊. ff. de eden. l. i. §. edere. ⁊. ff.de īterro. ac. de etate. §. nihil ar. ꝯtra. ff. de rei ven. q̄ de tota. §. īcerta⁊. ff. cō. diui. ⁊ ſi nō oēs. §. ſi incertū. prima pars vera ⁊ vltima in ſpiritualibus caſibꝰ loꝗtur.b ¶ Elegerint. Tan. ⁊Un. ſic exponunt h̓ verbū elegerint .i. elegerūtin curia exn̄tes vt ſint pͥteriti ꝯiunctiui modi. ꝗdā tn̄ voluerunt dicereꝙ lr̄e iſte ad incertos iudices dirigebant̉ quosīpetrator duceret exprimēdos dicētes hic generalē cōmiſſionē cārū poſſe fieri dūmō iudices certi eēnt. jͣ. e. ſedes ⁊. c. paſtoral̓. ſꝫ qꝛ iudices erātīcerti h̓ lr̄e nō valebantſed dic ꝙ iudices electierāt certi ⁊ cōmiſſio generalis erat oīum negocioꝝ qd̓ eē n̄ dꝫ: qꝛ ꝑ eamabſorberet̉ iuriſditio ordinarij. qd̓ fieri n̄ dꝫ ar.xi. q. i. ꝑuenit ⁊. ix. q. iij.nūc vero. C. d̓ pre. imp.of. l. ij. ⁊. iij. jͣ. d̓ of. le. c.i. ⁊. jͣ. de ma. ⁊ obe. ꝑ tuas. ſic̄ generalis appellatio n̄ admittic. ij. ſꝫ ſuꝑ grababili ⁊ exp̄ſſo eſt appellandū. jͣ. de ap. vt debitus ⁊. c. cū cām. quar̄ lr̄etales nō valebant. lau.dixit ⁊ melius cui ꝯſentio ꝙ hic iudices erant īcerti quos vellet eligereīpetrator qd̓ eſſe non debet ſicut procurator īcertus non eſſe dꝫ. ff. de ꝓcu. l. ij. nec tutor īcertusdari debet. ff. de teſt. tu.tutor incertus. ⁊ īſti. deleg. §. tutor ⁊ arbiter ſimiliter incertus eſſe nōdebet. jͣ. de arbi. īnotuit⁊ cōmiſſio generalis fuit oīuꝫ negocioꝝ. qd̓ ē ꝯͣꝯſuetudinē romane curie cuiꝰ ſtilꝰ dꝫ attēdi. jͣ. d̓ cri. fal. quam graui. ꝙoēs cāe vni ꝯmittant̉ niſi ſub illa forma q̄ tradit̉. jͣ. e. paſtoral̓: ⁊ illa generalitas reſtrīgit̉ vt tradit̉. jͣ. e. ſedes ⁊ ī. c. cū ī multis. ⁊ ē ī d̓cre. Inn.iiij. tn̄ vniuerſitas cāꝝ bn̄ cōmittit̉. ff. de iud. l. cū pͥtor: ⁊. ff. ꝗs ⁊ a quoap. l. i. §. i. ⁊ illa fuit potior cā qͣre lr̄e n̄ valebāt. qꝛ iudices erāt īcerti qd̓lr̄a vr̄ īnuere ꝙ ille eligeret quos vellet quā cōmiſſio generalis oīumnegocioꝝ ⁊ ſic intellexit la. ⁊ cla. ſicut ex p̄dictis colligit̉. B. Satis tn̄credo ꝙ ſi papa ex certa ſcīa tales lr̄as ꝯcederet valerēt cū habeant plenitudinē poteſtatis ſaluo iure recuſationis. jͣ. de off. dele. ſuſpitionis.t ¶ Suſpectos. vn̄ poſſent recuſari d̓ recuſatiōe hēs. jͣ. de ap. cū ſpāli: ⁊jͣ. de offi. dele. ſuſpitōis. d ¶ Celeri. viij. di. mala ꝯſuetudo. ⁊ reſecāde ſunt putride carnes. xxiiij. q. iij. reſecāde. vn̄ verſus. Prīcipijsobſta: ſero medicina parat̉. Cum mala ꝑ longas conualuere moras. b.D audientiam. Diuiditur. qꝛ primo ponitur dubitatio. ſecunAdo ſolutio ibi: quibus. ab. ſi.e ¶ Manifeſtū. ſic patet ꝙ vitiū latinitatis vitiat: ſic ēt ſi papa loquat̉vni in plurali aut ſi patriarchas vel ep̄os filios appellauerit tales littere falſe ſunt. jͣ. de cri. falſi. quā graui. ar. ꝯͣ ꝙ ꝑꝑ malā latinitatē nō vitiant̉ reſcripta. ff. de ſta. ho. īperator pius. ibi .n. dr̄ ꝙ ꝑꝑ malā latinitatē nō vitiant̉. ⁊. ff. de manu. te. ꝗ hēbat. C. de leg. in legatis: ⁊. jͣ. de fi. īſtru. ex ꝑte. ſo. vitiū ſcribētis ī teſtamētis ⁊ īſtrumētis nō nocet cū al̓s d̓veritate ſeu volūtate teſtatoris ꝯſtet. C. de teſt. errore: ⁊. l. ābiguitates:⁊ idē eſſet de voluntate pape dicendū ſi ꝯſtaret de hoc: ſꝫ verius vr̄ alid̓eſſe in teſtamentis ⁊ aliud in litteris pape. Teſtamentū enim cōmittit̉tabellionibus cuius ſcriptura ſiue latinū nullus corrigit. vn̄ falſa latinitas nō vitiat teſtm̄ dūmō ꝯſtet ꝑ ip̄m de intentione teſtātis: vt dicūtp̄dicte leges ⁊ propter fauorem teſtamentoꝝ. qꝛ nihil ē qd̓ magis debebat̉ hoībus ⁊c. C. de ſacroſan. eccl. l. i. Reſcriptuꝫ dn̄i pape per multasmanus tranſit ⁊ magna maturitate decoquitur. xxxv. q. ix. apoſtolicej. e. cum adeo: ⁊ ita nullum vitium ꝯtinere dꝫ. sͣ. eo. ad hoc. vnde cōtra

ſum latinum non vitiantur. ar. de conſe. di. iiij. ſi non ſanctificantur ⁊. c. detulerunt ⁊. ff. de manu. teſta. qui habebat. de inſtrumentis tabellionum ſatis crederem illud: de priuilegijs romane curie non eſt veruꝫ. Bernardus.X parte. In prima parC te narrat ſcm̄ diffinitionē ⁊ ſpoliationē. In ſcd̓a vniꝰpartis ꝓſecutione ⁊ alteriusnegligentiā ibi quā cū eſſet.In tertia finalem determinationē ibi: ideoqꝫ. Abbas ſi.f ¶ Appellationē. n̄ dr̄ hic ſuꝑ quo fuerit appellatuꝫ: fortepoſſꝫ dici ꝙ ſnīa lata fuit ꝯͣ. o.diaconū a qͣ ipſe appellauit:vl̓ ſuꝑ alio articl̓o vl̓ forte circa aliꝙͣ ſnīam ſic̄ olim fiebat.g ¶ A ſe ſcāꝫ .ſ. o. ⁊ ita n̄ detulit ſue ꝓprie appellatōi qd̓ eēnō debuit cū ⁊ appellatōi aduerſarij deferre d̓buiſſet. jͣ. d̓ap. an ſit ⁊. c. ꝯſtitutꝰ. ⁊. jͣ. deelec. bone: appellauerat forteab ordīato corā quo trahebatcapellanū ⁊ ſuꝑ ꝑſonā mr̄iciseccl̓ie. Raro īuenies alibi vtcredo ꝙ aliꝗs n̄ detulit ſue ꝓprie appell̓oni: vn̄ iudex poterat ꝓcede̓ ī cā: qꝛ vr̄ appell̓onirenūciaſſe: qꝛ pē. ap. nihil eſt īnouandū. ff. nil īno. ap. pē. l.vna. ⁊. jͣ. de ap. an ſit.h ¶ Proſecutꝰ. lr̄as īpetrādoſuꝑ reſtōne eccl̓ie qͣ fuerat ſpōliatꝰ pꝰ appell̓onē a ſpoliatore factā vt ī cā ꝓcederet̉ n̄ obſtante appell̓one fruſtratoriaqd̓ ex eo apꝑet. qꝛ dictꝰ. o. eaꝫꝓſeꝗ n̄ curauit noīe eccl̓ie d̓ tarento qꝛ erat matrix eccl̓ia.i ¶ Lr̄as: forte ſignificauit pape ⁊ r̄ctor mr̄icis eccl̓ie īiuriabat̉ ei ſuꝑ illa capella. ⁊ ſic obtinuit lr̄as in forma cōi nullamētiōe hīta d̓ appell̓one qͥ ētlr̄e īpedirēt reſtōnē. jͣ. de reſt.ſpo. ex ꝯqōne cuꝫ ſuis ſil̓ibus.k ¶ Nulla mētio. ⁊ iō nō valebāt. jͣ. de ap. ſepe: ī fi. ar. qꝛ ꝗappellat dꝫ facere mētionē deſua appellatiōe: ⁊ aduerſartꝰuodāmodo qui ſuaꝫ ap. ꝓſequitur. vt hic dr̄. ⁊. jͣ. de ꝯfir. vti. vel īuti. bone.l ¶ Negligētia: ſic. sͣ. eo. ſi an̄t. ⁊. jͣ. e. plerūqꝫ.m ¶ Cū biēniū. ꝗ enī n̄ ꝓſeꝗt̉ appellationē īfra ānū aūt ex iuſta cā īfra biēniūrata ma̓et ſnīa ⁊ fingit̉ n̄ appellaſſe. jͣ. d̓ ap. cū ſit romana: ⁊ iō iſte. o. audirin̄ debuit p̄textu ſue appellatōis: ſꝫ vr̄ ꝙ rector iſte .ſ. rōe ꝯſil̓i audiri n̄ debuitad ꝓſecutionē appellatōis: cū actor ⁊ reus circa appellationē eodē iur̄ vtant̉jͣ. d̓ mutuis pe. c. vl. ⁊ h̓ dr̄ ꝯͣriū .ſ. ꝙ ille ꝯͣ quē appellatū ē: audit̉ pꝰ biēniū ⁊n̄ ille ꝗ appellauit: qͣliter gͦ hoc ītelligit̉: dicas ꝙ iſte rector auditꝰ fuit n̄ rōneſue appellatōis ſꝫ potiꝰ rōe ſpoliatōis ſuꝑ qͣ lr̄as īpetrauit n̄ obſtante ap. vtno. sͣ. ī v̓bo ꝓſecutꝰ. īterdicta enī ꝑpetua ſūt ꝙͣtū ad rei ꝑſecutionē n̄ ꝙͣtū adpenā. ff. d̓ vi ⁊ vi ar. l. i. ī pͥn. ⁊ ſi de ap. nihil dixit: nihilominus audit̉ petensreſtōnē eccl̓ie ⁊ multo fortiꝰ: qꝛ pꝰ appellationē ſpoliauit aduerſariū ꝗ d̓buitdeferre ſue appellatōi. p̄terea fauore appellātis dat̉ ānꝰ aut biēnium ad ꝓſequēdā appellationē ⁊ nō fauore appellati. vnde appellans ſtatim pōt ꝓſeꝗppellationē ſi terminus ei p̄fixus eſt: ſed ap. non ſtatim. jͣ. de ap. oblate.n ¶ Que poſt appellationem: ⁊ ita quicquid ſit poſt appellationem a ſe velab aduerſario ſuo factum debet irritari. jͣ. de of. dele. ſuper queſtionuꝫ in fi.⁊ .jͣ. de ap. bone. cum ſuis concor. ⁊ in hoc illa corrigit iſtam.o ¶ In expēſis. ꝗ ꝑ appellationē ſuā nō ꝓſeꝗt̉: altero ꝓſequēte ꝯdēnari dꝫ inexpeſis: vt h̓: ⁊ .jͣ. de ap. nicolao: ⁊. c. rep̄hēſibilis vel ꝗ ꝓſequit̉ ipſam an̄ tpͥsſtatutū. jͣ. de ap. ſepe. ſꝫ n̄ vr̄ ꝙ iſte. o. debuerit ī expēſis ꝯdēnari cū appellatꝰap. nō fuerit ꝓſecutꝰ. jͣ. biēniū cū hoc idē ius ſeruādū ſit appellāti ⁊ ap. vt dr̄ī notula. ꝗ .n. ⁊ nō oportebit ip̄m ꝓſeꝗ appellationē: qꝛ ipſo iure rata manetſnīa lata ꝯͣ ip̄m. o. ſi qͣ lata fuerit pōt dici ꝙ ideo ꝯdēnatur: qꝛ p̄textu ap. iudex nō ꝓceſſit: ⁊ ille. o. poſt ap. ſpoliauit ap. ⁊ ſic intererat rectoris vt. o. ꝯdēnaret̉ aduerſario ī expenſis ēt poſt biēnium ꝑꝑ dolum ⁊ malitiam ipſius. o.Ciſcitatus. Primo ponit̉ ꝯſultatio. ſcd̓o rn̄ſio ibi: nos v̓o. tertio q̄daꝫdeterminatio ibi: dūmō. quarto tacite qōnis ſolutio ibi: nec enī. Ab. ſi.Petitorio .i. nuncio legitime ordinato: vel dic petitorio .i. procuratore.q ¶ Impotētia. aliꝗs dr̄ aliꝗd poſſe ꝗnqꝫ modis. vn̄ verſus. poſſe ꝗdē rebus