Liber

ſimul intereſſeª nequerint: vnꝰ autplures: ꝗbꝰ ſcribitur: nihilominusexequat̉. ¶ Nos vero ita ſentimꝰꝙ taꝫ de iure qͣꝫ de facto illa īpotētia ſentiat̉ de iure ſi aliquem illorūẜuūᵇ vel īfamēᵉ aūt alio legitimo īpedimētoᵈ detētū eē cōſtiterit de facto: ſi cōſtiterit eū caſu mortis occūbere: aut īeuitabilis neceſſitatis articulo īpediri: quominus valeat ītereē. ¶ Dūmō is ꝗ pro neceſſitate pn̄s eē nō pōt: collegis ſuis cāonice excuſatōnē ſuā curet ſi poteritdeſtinareᵉ: vt alij cōiudices vel executores nihilominus ad ꝯſumatōnēᶠ iniūcti mādati ꝓcedātᵍ. Nec.n. ille ꝗ tātūmō non vult intereſſehac īpoſſibilitatis īterpͥtatōe valeat aliquatenꝰ excuſariʰ niſi forte ſicin reſcripto hēatur exp̄ſſum: ſi nōoēs īterfuerint vel ſimul nequiuerint: aut noluerint intereſſeⁱ.Nno. iij. elien̄. ep̄o.¶ In qōe reuocatiōis reſcriptoꝝrecurrit̉ ad arbitros ſi iudices īcognitiōe ſibi nō deferāt nec inuicemcōcordant. h. d. vſqꝫ ad. §. quoniāubi ꝑ generalē clauſulā poſitā in reſcripto delegatꝰ an̄ exp̄ſſiōeꝫ ꝑſōarū vel rerū iuriſditionē hꝫ ī hītu ⁊

nō ī actu: ſpāles lr̄e d̓rogāt litterisgeneralibus ſuper non ſpecificatisin eis qͣꝫqͣꝫ de illis nullam faciantmentionem. h. d.Aſtoralis officij: ⁊ infra.Preterea queſiuiſti: qn̄ der̄uocatōe lr̄aꝝ ābigit̉ᵏ vtrū iudicespͥores an poſteriores cognoſceredebeāt. ⁊ vtꝝ ꝑ ſcd̓as ſint pͥme lr̄er̄uocate. ¶ Ad quod. T. R. ꝙ niſipoſteriores pͥoribus vel ecōuerſoduxerit deferēdūˡ ſimul vtriqꝫ cōgnoſcāt: ⁊ ſi forte nequerīt ſimul īvnaꝫ ſnīaꝫ ꝯcordare qͣꝫuis pl̓esⁿſint ex vna ꝑte qͣꝫ ex altera per arbitros cōiter electos a ꝑtibus huiuſmodi ꝯcertatio ſopiat̉ⁿ ¶ Qm̄āt ſub hmōi forma videlicet: cāmquā talis aduerſus talē ⁊ quoſdaꝫalios ſuꝑ hoc ⁊ ꝗbuſdā alijs ſe habere ꝓponit: tibi duximus ꝯmittēdā: a nobis multotiēs lr̄e īpetrant̉ſollicite q̄ſiuiſti: an index ex d̓legation hmōi an̄ ꝑſonaꝝ vel reꝝ expͥſſionē ſuꝑ ꝑſonis vel rebus expͥmēdis hēat ptātē: adijciēs vtrū ſi an̄quā ꝑſoneº vel res exp̄ſſe fuerīt nominatī ſuꝑ nō exp̄ſſis in cōmiſſiōepͥori: ſꝫ gn̓aliter cōphēſis ſpālesᵖlr̄e: q̄ de pͥori ꝯmiſſiōe nullā faciāt

dāt ius natura ptās. Officij meritū ſexū diuīa volūtas. d̓ potētia iuris hēsxxij. q. ij. facit hō. xxvij. q. ij. agathoſa ī fi. d̓ potētia natur̄ hēt̉. jͣ. d̓ d̓ſpō. impu. pubes. ⁊. c. a nobis. d̓ ptāte officij hēs. jͣ. de ꝯſan. ⁊ affi. c. i. in fi. ⁊. xxi. di..§. i. ar. v̓. fi. vbi dr̄ ꝙ petrus pre oībus claues regni celoꝝ accepit. de potētia officij legit̉. xxi. di. īferior. ⁊. jͣ. d̓ ma. ⁊ obe. cū inferior. d̓ potētia meriti legit̉. iij. q. vij. §. tria. idē teſtat̉ibi: cuiꝰ vita ⁊c̄. d̓ potētia diuīe volūtatis habet̉. d̓ pe. di..ij. §. charitas. ſꝫ h̓ potētia adduo tm̄ facti ⁊ iuris refertur.a ¶ Intereſſe nequiuerīt: ꝙ ſimul intereſſe debeāt: hēs. jͣ. d̓offi. dele. prudētiam.b ¶ Seruū. qꝛ talis iudex eē n̄p̄t: niſi cōi opiniōe ꝓ libero ſegerat ⁊ hēat̉ quo cāu tꝫ eiꝰ ſētētia ēt ſi poſt eā latā detegat̉eū tꝑe ſnīe fuiſſe ẜuū. iij. q. vi.§. verū. ⁊. ff. de offi. preto. barbarius. ⁊. C. de teſta. l. i.c ¶ Infamē. ſi pēdēte iudicioefficiat̉ īfamis vl̓ ſuſpectꝰ poſſet repelli. jͣ. d̓ teſti. co. p̄terea⁊ .jͣ. d̓ of. dele. īſinuāte: qꝛ q̄ d̓nouo emergūt īdigauxilioff. d̓ īterro. ac. d̓ etate. §. ex cāItē ſi medio tꝑe excōicet̉: ſꝫ eoabſoluto reſumit iuriſditionē.jͣ. d̓ of. dele. prudētiā. §. ſextaidē credo ſi reſtituat̉ priſtīe fame ꝑ pͥncipē: qꝛ reſumit iuriſditōeꝫ. ij. q. iij. §. notādū. ī fi.⁊. C. d̓ cura. fur. l. pe. ſecꝰ ſi lata ſnīa detegat̉ iudicē fuiſſe īfamē. iij. q. vij. §. tria. v̓. verū⁊. ff. d̓ of. p̄to. barbariꝰ: ⁊. C.de teſta. l. i. ſecꝰ ī excōicatiōe:qꝛ ſnīa publice excōicati null̓aē. jͣ. de re iud. ad ꝓbādū. ⁊. jͣ.de excep. exceptionem.¶ Impedimēto. puta qꝛ ē excōicatꝰ vl̓ illr̄atꝰ nec hꝫ ꝯſuetudinē cāꝝ: qꝛ peritꝰ dꝫ eē iudexnec dꝫ q̄rere ab alijs ꝗd eū loꝗ oporteat ī auc̄. d̓ iu. ī pͥn. col. vi. ⁊. jͣ. de ꝯfan. ⁊affi. ex lr̄is ī fi. tn̄ ſi illr̄atꝰ ſit ⁊ hēat ꝯſuetudinē cāꝝ ſiue peritiā iudicādi pōtei cā cōmitti. C. de iudi. l. certi iuris. ar. C. de ep̄i. ⁊ cle. parabolani ⁊ q̄dā īpedimēta ponūt̉. iij. q. vij. §. tria. Itē ſi īpedimētū ſit ꝑpetuū nō pōt cognoſcer̄qd̓ pōt eē multis modis: vt infirmitas ⁊ ſurditas ⁊ cōſimilia.¶ Deſtinare ꝑ lr̄as vel ꝑ certū nūciū lr̄atorie d̓ſtinatū. lxiiij. di. c. iij. ⁊ pe.⁊ .jͣ. d̓ of. d̓le. prudētiā. .i. rn̄. ff. d̓ rebꝰ eoꝝ ꝗ ſub tutel. vel cura. magis. §. illudēt q̄ri pōt: ⁊ hec canonica deſtinatio: ſed nūꝗd ille ꝗ intereſſe non pōt: valetalijs delegare vices ſuas: de hoc dr̄. jͣ. de of. dele. corā.f ¶ Ad ꝯſumatōeꝫ. vt. jͣ. cū dilecta. g ¶ Procedāt. qd̓ ꝗdē face̓ pn̄t ſi ī lr̄isꝯmiſſiōis ſit cl̓a illa: ꝙ ſi nō oēs: al̓s nō pn̄t ꝓcedere. ar. jͣ. de of. dele. cāꝫ mr̄imonij ⁊ ē exp̄ſſū. jͣ. d̓ of. d̓le. vno delegatoꝝ: ⁊. e. ti. prudētiā ⁊. ff. d̓arbi. itē ſivnus. §. pe. ⁊. l. ſe. h ¶ Excuſari īmo potiꝰ dꝫ puniri. jͣ. de of. dele. prudētiā. §. adijcimꝰ. ⁊ h̓ cāu alij pn̄t ꝓcede̓ ꝙͣuis nō videat̉ īpleta ꝯditio ꝙ ſi nonoēs ⁊c̄. vt ī. c. p̄dicto prudētiā. §. adijcimꝰ. ⁊ hoc veꝝ eſt poſtꝙͣ ꝯſtiterit ꝙ nonvult intereē ⁊ in hͦ illa corrigit iſtā. i ¶ Intereſſe. hodie ēt ſi addat̉ h̓: ſi tn̄nō vult alij ꝓcedant lꝫ ſit arguēdus ꝗ mādatū apl̓icū exeꝗ ꝯtēnit.Aſtoralis Diuidit̉ ī duas ꝑtes vſqꝫ ad. §. qm̄. Prīo pōit̉ cōſultatio.ſcd̓o rn̄ſio ibi: ad qd̓. In. §. qm̄ ēt. pͥmo pōit̉ ꝯſultatio. ſcd̓o rn̄ſio ibi nosigit̉: ⁊ ibi rn̄det pͥmo ſcd̓e qōni ex cuiꝰ ſolutiōe infert ad deciſionem pͥme qꝛ ſipenitus eneruat̉ iuriſditio prioꝝ gͦ habebāt iuriſditionē. Ab. ſi.k ¶ Ambigit̉. ſed q̄ro qͣliter poſſit dubitari de renouatōe lr̄arū. aut ſcd̓e faciūt mētōnē de pͥmis ⁊ tūc valēt ſcd̓e. aut nō faciūt: ⁊ tūc valēt pͥme. sͣ. e. ceterū. rn̄. neutra ꝑs diſiunctī ꝑpetua ē. pͥma tollit̉ ꝑ decre. jͣ. de re iudi. īter: ⁊ d̓do. ⁊ ꝯtu. ex lr̄is. ⁊ de ꝯfi. vti. bone. ⁊ de ap. ſepe. ⁊. c. oblate. ſcd̓a tollit̉ ꝑ decre. jͣ. e. plerūqꝫ: in iudicijs nōdū ceptis nō hꝫ locū iſta diſtīctio. ille eniꝫ ſolevalēt q̄ pͥmo iudici pn̄tāt̉ citatōe ſcā ꝑ ip̄as. jͣ. de fo. cōpe. ꝓpoſuiſti. jͣ. de ap.vt debitꝰ. ⁊ .jͣ. e. capl̓m ſcē crucis. itē qͣl̓r pͥmi iudices pn̄t deferre ſcd̓is: vel ſecūdi pͥmis: cū vel pͥmi tm̄ vel ſcd̓i tm̄ ſint iudices ⁊ ita aut pͥmi aūt ſcd̓i nullāhn̄t iuriſditionē. jͣ. de of. d̓le. ex lr̄is ī fi. ⁊ sͣ. e. ti. ceterū. Item qͣl̓r pn̄t pͥmi velſcd̓i citare ꝑtes: cū vtriqꝫ dubitēt ⁊ neſciūt an ſint iudices: īmo rōe dubitatōnis neutri dēnt eē iudices: ſic̄ qn̄ dubitat̉ d̓ tutela duoꝝ neuter ē tutor. ff. deteſt. tu. duo ſūt ticij. ꝑꝑ h̓ gloſauerūt h̓ ꝗdā ꝙ de ſcō pōt dubitari n̄ d̓ iur̄: utſi forte ſcd̓e lr̄e nō exhibeāt̉. jͣ. de of. dele. ex lr̄is: vel qꝛ dubitat̉ an ſit ānꝰ elapſus ab īpetratōe lr̄aꝝ pͥoꝝ. jͣ. e. plerūqꝫ. ſꝫ h̓ ſolutio nō valꝫ: qꝛ ad qōnē fcī n̄daret papa rn̄ſionē iuris. ff. de ſta. ho. l. idem erit. alij dicūt ēt ꝙ pōt eē dubitatō iuris ſi data ſit eadē in vtriſqꝫ lr̄is. illa decre. vt debitꝰ h̓ d̓termīat. jͣ. d̓fo. ꝯpe. c. pe. ⁊ vl. ⁊. jͣ. e. capl̓m ſcē crucis. ſꝫ certe ẜꝫ dcm̄ illorū neutre reuocātal̓s cū neutre ſint pͥores alijſ. īmo ẜꝫ h̓ neutri cognoſcāt d̓ tota cā. nā ābe lr̄e

dicūt̉ ſcd̓e vel pͥme. ff. d̓ bono. poſ. ẜm ta. l. i. sͣ. ſi ꝗs ī duobꝰ. tertij dicūtꝙ ſic dubitari pōt d̓ reuocatōe: ut ſi ſcd̓e faciāt mētionē pͥoꝝ ſꝫ nō expͥſſā. jͣ. de do. ⁊ ꝯtu. ex lr̄is: ⁊ h̓ nō ē veꝝ ſed ex illa decre. ex lr̄is. jͣ. de do. ⁊ꝯtu. dici pōt hāc fuiſſe rōnē huiꝰ decre. cū diuerſe ſint lr̄e īpetrate iudices citāt ꝑtes: ⁊ cū pars aduerſa corā eis exhibet ſcd̓as lr̄as: ipſi voluntcognoſcere d̓ reuocatōelr̄aꝝ ẜm h̓ qd̓ contingitjͣ. de re iudi. īter mōaſteriū ī ꝑte d̓ciſa ab ītegraitē ſi ſcd̓i iudices citēt ꝑtes ⁊ cū exhibēt̉ corā eispͥme lr̄e ip̄i volūt cognoſcere an prīe ſint reuocate ſꝫ qꝛ ꝓ eodē negocio ꝑtes nō ſūt tradēde ad diuerſos iudices. jͣ. e. ex tenore. ⁊. jͣ. e. c. vlt. ſtatuit̉b̓: ut iudices ꝯueniāt adh̓ faciēdū vel vna ꝑs deferat alij. qꝛ ⁊ ꝑmi de h̓cognoſcere pn̄t cū coraꝫeis obijciatur talis exceptio ēt ⁊ ſcd̓i ⁊ expone qn̄a reuocatōe ambigit̉ .i.qn̄ in dubiū deducit̉ dereuocatiōe lr̄aꝝ: ſꝫ huicſolutōni obſtare vr̄. jͣ. e.cū ꝯtingat ibi .n. nō ꝯuniūt ad cognoſcēdū: ſedexecutor videt vtraſqꝫ litteras. vn̄ pōt adhuc melius dicere ꝙ bn̄ pōt iudex dubitar̄ d̓ r̄uocatōelr̄aꝝ: lꝫ ẜe exp̄ſſaꝫ faciātmētionē pͥoꝝ .ſ. qn̄ obijcit̉ ſcd̓as lr̄as īpetrataseē ꝑ falſi ſuggeſtionē vl̓veri ſuppͥſſionē: vt. sͣ. e..c. ceterū: ⁊ melius. jͣ. deof. deleg. corā. ⁊. jͣ. de reiudi. inter monaſteriumī ītegra ⁊ h̓ idē dixit io..jͣ. e. ſuꝑ illa decre. cū cōtingat: ⁊ certe iſte eſt verior intellectus. ſed hec dubitatio de reuocatiōelitterarū nō hꝫ locū in litteris appellatōis ⁊ pͥncipal̓ cāe: qꝛ iudices appellationis de hoc cognoſcere debent. jͣ. e. dilectus filius. Io. hec dubitatio locū hodie nō hꝫ re integra. jͣ. de ap. ut debitus. B.l ¶ Deferēdū. d̓ ꝯſēſu ꝑtiū. jͣ. d̓ of. d̓le. ſuꝑ qōnū. §. ītētiōis. ⁊. §. nos aūtcū corā vtriſqꝫ poſſet ꝓponi exceptio: vt dictū ē in pͥma notula. ⁊ ēt ſineꝯſenſu ꝑtiū poſſent ſi vellent ſed honeſtū ē: ꝙ de ꝯſenſu partiuꝫ fiat.m ¶ Plures. h̓ nō ſtat̉ iudicio maioris ꝑtis. jͣ. de iure pr̄o. qm̄. ſil̓e ē ī cāep̄i. vi. q. iiij. c. i. jͣ. de re iu. nō pōt. ⁊ ī iudicibꝰ dele. a pͥncipe: ut ur̄. C. d̓ap. ī offerēdis ibi ita tn̄ ſi diſſentirēt. ⁊. C. ꝗ bo. ce. poſ. l. vlt. ⁊ ī re cōi. ff.cōi diui. ſabinꝰ: ⁊ in liberali cā. C. d̓ cōi ſer. manu. l. i. §. i. ⁊ īſti. de re. diui. §. religioſū. qꝛ ibi ſit qd̓ religio vel natura rei reꝗrit. ⁊ dū ꝗs plꝰ iuris hꝫ ī re: ut. C. d̓ dōa. ſācimꝰ. §. ne aūt. ſꝫ ꝯͣ. lxv. di. c. i. ij. ⁊. iij. ff. de reiu. duo ex tribꝰ. ſo. veꝝ ē general̓r ꝙ iudicio maioris ꝑtis ſtādū ē: ſꝫ q̄dāſpālia h̓ ſignata ſūt vbi h̓ regula nō obtinet. ſꝫ in caſu iſto nō ſtat̉ iudicio maioris ꝑtis: qꝛ forte ī pͥmis lr̄is ſūt duo iudices ī ſcd̓is tres ul̓ pl̓esvn̄ cū illi tres eqͣlē hn̄t iuriſditionē cū illis duobus. qꝛ iſti tres loco vniꝰſūt ⁊ illi duo ſil̓r loco vniꝰ .ſ. dn̄i pape n̄ pͥualet ſnīa illoꝝ triū: qꝛ n̄ cēſēt̉pl̓es lꝫ ſecꝰ ſit ī creditoribꝰ. qm̄ ſi par d̓bitū ſit hīcīde. ſtat̉ tn̄ maiori nūero creditoꝝ. ut. C. ꝗ bo. ce. poſ. l. vl. Itē alia rōe: qꝛ ſi iſti tres iudices iudicarēt ꝓ ſe ſuſpecti eēt: qꝛ viderent̉ īgerere oꝑas ſuas. ff. d̓ ꝓcu. q̄ oīaSi aūt iudicarēt ꝯͣ ſꝫ viderent̉ a ſe abdicar̄ iuriſditōnē ⁊ velle a ſe remouere qd̓ eē nō dꝫ. jͣ. de of. dele. paſtoralis. ⁊ ita dꝫ iri ad arbitros. ſꝫ ſi ī pͥmis ⁊ ſcd̓is eēnt eqͣles iudices numero ſatis poſſet dici ꝙ ſtabit̉ iudiciomaioris ꝑtis: qꝛ maior vr̄ mō iuriſditio ⁊ ptās ab vna ꝑte ꝙͣ alia.n ¶ Sopiat̉. ꝗd ſi arbitri adiudicēt iuriſditōeꝫ eis ꝗ n̄ hn̄t nihilominusſnīa illoꝝ iudicū tenebit qꝛ cū arbitri ſnīauerīt ꝯͣ ius ſcriptū tꝫ eoꝝ ſnīaniſi fuerit appellatū: ut. ij. q. vi. §. diffinitiua. ⁊ h̓ ē rō: qꝛ ꝑ vtraſqꝫ lr̄asdata fuit iuriſditio. o ¶ Perſone uel res. ꝗ rē petit dꝫ rē certā petē.de hac materia dicemus. jͣ. de libel. ob. c. pe. vbi ꝯpetētius ponitur.p ¶ Spāles. īpetrate ab aliquo illoꝝ ꝗ ꝑ cl̓am generalē poterāt cōueniri ꝯͣ pͥmū īpetrātē ſuꝑ eadē cā: ſꝫ qͣliter pōt ille qui poſſidet ꝯͣ īpetrātē impetrare ſuꝑ eadē re cū interdictū poſſeſſoriū intentare nō poſſit cū ipſepoſſideat. jͣ. de iudi. examinata. ⁊ preterea poſſidēti nō datur rei vēdicatio. inſti. de ac. §. i. C. de ali. iudi. mu. cā fa. l. vnica. dic ꝙ pͥmus impetrans impetrauit ut ageret petitorio. ſecundus impetrans impetrauitne inquietaretur ſuper poſſeſſione illius rei quā poſſidet. naꝫ ⁊ alias datur actio poſſidenti ne inquietetur. ff. ſi ſer. ven. l. ſi quis forte. §. i. ⁊. l.ſicuti. §. ſed queritur de hoc no. jͣ. de iudi. examinata in glo. ſi ita.