Ratio autem ad intelligenciā p̄dictorum hec eſt. qꝛcū pͥmū prīcipium ſua omnipotēti virtute et benioniſſima largitate creaturā omnē de nichilo ꝓduxit ad eſſe. ⁊c per hoc crecitura de ſe hobeat nō eſſe.totum autem eſſe habeat aliunde. ſic facta fuit. vtipſa ſua defactibilitute ſemꝑ ſuo principio iudige̓tEt pͥmū prīcipium pro ſua benignitate influere nōceſſaret. Cum ergo ſpūs rationalis hoc ipſo ꝙ denichilo ſit in ſe defectuius. hoc ipō ꝙ natura limitota et egenai ſit in ſe recuruus amās ꝓprium bonūhoc ipo ꝙ aliunde totus ſit totaliter deo obnoxuisEt qꝛ defectiuus eſt de ſe tendit in nō eſſe. qꝛ recuruus ꝑ ſe nō aſſurgit ad rectitudinem ꝑfecte iuſti-cie. qꝛ deo totaliter obnoxius ⁊ deus bonis eius nōindiget nichil poteſt facere de ſe ꝓpria virtute. ꝑ qd̓deum ſibi conſtituat debitorem et moxime eternemercedis q̄ deus eſt niſi ꝑ diuinam cōdeſcenſionē.hinc eſt ꝙ ad hoc ꝙ cōſeruetur in eſſe cū ſit defectiuus iudiget ſemper aduutorio diuine p̄ſentie ma-nutenente et influentie ꝑ qd̓ manutenect̉ in eſſe.Que ꝙͣuis ſit vniuerſalis in creciturcis omnes. nōminatur tamen nominē gracie. qꝛ nō ex debito ꝓcedit ſꝫ ex liberalitate bonitatis diuine. hinc eſt eciam ꝙ ad hoc ꝙ ſe p̄paret ad donū ſuperne graciecū ſit recuruus indiget dono alterius gracie gratis date. moxime poſt naturam lapſam per quamhabilis efficiatur ad bona moralia. q̄ ſunt ex circū