ſtantia q̄ nullomō pn̄t dici bona niſi procedāt exintencione recta videlicet ꝙ nō ꝓpter nos ſed ꝓpterſūmū bonū fiant ad ꝙ n̄ aſſurgit ſpūs nr̄ recuruus niſi p̄ueniatur a deo per aliquā graciā gratisdatum Hinc nichiloīꝰ eſt ꝙ ad hoc ꝙ faciat opeāmeritoria mercedis eterne cū totalit̓ ſit deo obnoxius et debitor ſui tocius indiget dono grē gratumfacientis ꝑ quā deus ſibi cōdeſcendat prius accep-tans ſuā ymaginē et voluntotē ꝙͣ oꝑacōeꝫ ex ipſamanātem. quia cum tam nobilior ſit ſuo effectū tn̄nulluus poteſt facere ſe meliorē. nec opus deo plorens facere. niſi prius placeat ipe vt deus reſpiciatipſum prius ꝙͣ ad munea eius et id̓o omnis radixmerēdi fundatur in grā gͣtum faciente cuius eſt ferere hominem deo dignū ꝓpter quod nullꝰ poteſteam mereri mei̓to cōdigni ſꝫ ſolū merito cōgrui Ipſa uutem hīta meretur ſui ipſius auginētū ī ſtatuvie per bonum eius vſum merito congrui. Nā cumſolus deus ſit ipſius grē fontale principtum influēdi ipſe ſolus eſt prīcipium augmentūdi per modūinfundētis et gracia per modum meriti et digni-tatis. et librū arbitū ꝑ modū cooperātis et merentis pro eo ꝙ liberū arbitriū cooꝑat̉ grē ⁊ ꝙ ē grēſuū facit. ⁊ iō n̄ tm̄ li. ar. ꝑ gͣciā me̓t̉ gre augͥmētūīſtatu vie mei̓to cōgrui. verū eciā ꝯplemētū ī ſtatugre mei̓to cōdigni. tū ꝓpt̓ boītatē l̓ ſublimitatē ſcīſpūs doī ī mei̓to cooꝑatis tū ꝓpt̓ veg̓citotē dei pro