Eſſentia vero nō refertur ad alterā et ideo nō diſtiquitur Scd̓m modos eciam intelligendi ſicut dif-fert vna ꝓprietas ſubſtancialis ab altera vt bonitus et ſapiencia Prima differentia ē maior vel perfecta et ſumma q̄ poſſit reꝑiti in diuinis Et enimin ſuppoſitis ita ꝙ vnum nō dicitur de altera Se-cunda differencio eſt minor quia eſt in attributislicet em̄ vnum poſſit dici de alio vt ꝑſona de eſſen-cia aliud tamen dicitur de vno quod non de alterovt ꝑſona diſtinguitur et refertur; eēncia vero nonTercia vero drā eſt minima. quia eſt in cōnotatislicet enim vnum de altero dicatur ad inuicē et idēpoſſit dici de vtriſqꝫ; nō tamē idem cōnotatur vtrobiqꝫ nec per idem datur intelligi vtrāqꝫ. Ex pͥ momodo differendi oritur pluralitas ꝑſonarū Ex ſe-cūdomodo pluralitas p̄dicationū ſubſtātialiū etrelatiuarum Ex tercio plualitus eēncialiū ꝓprie-tatum et notionū ſiue ab eterno. ſiue ex tꝑe. ſiueꝓprie. ſiue tronſumptiue. ſiue cōmuniter. ſiue ap-ꝓpriate dictorum extra ſunt mamifeſta Hijs ītel-lectis claret ſatis ⁊ quid ſciendum et qualit̓ loquēdū de ſumma trinitate diuinarum ꝑſonarū.¶ De vnitate nature diuine et m̄ltiformitate apparitionum. Caplm̄ quintū.Ecudo aūt de pl̓itate appicōni docꝫ di̓na doct̓-Cna hͦ eē ten̄dū ꝙ cū deꝰ ſit īc̓cūſcp̄tibl̓is In-uiſibil̓. īcōmutabil̓ nichiloꝰ tn̄ hitat ſpēaliter in
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten