dirigentem nos ad eternū. et qꝛ homo nō dirigit̉in eterna niſi cognitam cignoſcat verum credendūet oꝑatiua faticit bonum operandum. et affectuioſuſpiret ad deum videndum et amādum. ⁊ perfruendum. Hinc eſt ꝙ ſcriptura ſacra ꝑ ſpiritum ſcm̄data uſſuīt librum creature referendo in finem ẜmtriplicem modum intelligēcie vt ſic pertropologiāhabeamus noticiam egendorum materialit̓. ꝑ al-logoriam credendorū veraciter. per anaigogium deſiderandorū delectabiliter. vt ſic purgati ꝑ virtuo-ſam oꝑacōeꝫ illuminati per radioſam fidem et ꝑ-fecti. ꝑ ardentiſſimā caritatē perueniamꝰ tandemad brauium felicitotis et̄ue.¶ De mō ꝓcedendi ſacre ſcriptue̓. ¶ Ca. vj.N tunta igitur multiformitate ſapiencie quecōtinetur in ipſius ſacre ſcripture latitudinēlongitudine altitudīe et ꝓfundo vnus ē ꝯīs modꝰprocedendi auctēticus videliꝫ intra quē ꝯtinet̉ mo-dꝰ narrationis p̄ceptorius. ꝓhibitiuꝰ exhortatiuꝰ.p̄dictiuus cōminatorius promiſſiuus. deprecatoriꝰet laudatiuus. et omnes hij modi ſub vno modoauctentico reponuntur. et hoc quidem ſatis recte.Qua enim doctrina eſt vt boni fiamꝰ et ſalueniuret hoc non fit per nudam conſideretionem ſed pocius per inclincitionem volūtatis. iō ſcriptua̓ dine eomō debuit tradi qͦmō megis poſſeꝰ īclīari ⁊ qꝛ ma-gis mouet̉ affcūs ad exēpla ꝙͣ argumēta magis