¶ Deſideriū autē principaliter eſt ipſius qd̓ maxime ipſū mouet. ꝙ axime autē mouet qd̓ maximeamat̉. caxime autē cimatur eſſe beatū. Seatumautē eſſe nō habetur niſi per optimum et finem vltimum. Nichil autē appetit humanū deſideriū niſiquia ſūmum bonum. vel quia eſt ad illud. vel quiahobet aliquam effigiem illius. Tante eſt vio ſūmmiboni vt nichil niſi per illius deſiderium a creaturapoſſit amari. Que tunc fallitur et errat cum effigiēet ſimulaichrum pro veritate acceptat. Vide ergoquomodo anima deo eſt ꝓpinqua. et quomodo memoria ineternitutem. indelligentia in veritatē. electiua potencia ducit in bonitatem ſūmam ẜm operaciones ſuas. Scd̓m autē haꝝ potenciarū ordiueoriginē et hobitudinē ducit in ipſam beatiſſimamtrinitutem. Nam ex memoria oritur intelligentiavt ipſius ꝓles. quia tunc intelligimus cū ſimilitudo que eſt in memoria veſultat in acie intellectusq̄ nichil aliud eſt ꝙͣ v̓bum. Ex memoris et intelli-gentia ſpiratur amor tamꝙͣ nexus amborū. Hectria ſcꝫ mens generans. verbum et amor ſunt inanima quo ad memoriā intelligētiam et voluntatēq̄ ſunt cōſubſtanciales coequales et coeue ſemuicēcircūincedentes. Si igit̉ deus ꝑfectus eſt ſpiritushabet meōriā intelligēciā et volūtatē hꝫ et v̓bū genitū ⁊ amorē ſpiatū qͥ ncc̄io diſtīgūt̉ cū vnꝰ ab altero ꝓducat̉. nō eenͣlit̓. nō accnͣlit̓ ergo ꝑſonaliter