Et hoc ſcire eſt ſcire qm̄ non poteſt falli in illa conprehenſione. Scit em̄ ꝙ veritas illa nō poteſt alit̓ſe hobere. Scit igit̉ veritatem illam eſſe incōmutebilem. Sed cū ipſa mens noſtra ſit conmutabilis;illam ſic incōmutubiliter relucētem nō poteſt videre. niſi per aliquam alium lucem omnino incōmu-tabiliter radiantem. quā inpoſſibile eſt eſſe creciturum mutobilem. Scit igit̉ in illa luce q̄ illiumnatomnem homnem veniētem in hunc mūdum queeſt lux vera et verbum in principio apud deum.Intellectum qutē illacionis tūc veraciter noſter intellectus percipit; quando videt ꝙ cōcluſio neceſſetrio ſequitur exp̄miſſis. Qd̓ nō ſolum videt inter-minis neceſſarijs; verum eciā incontingentibus?vt ſi homo currit: homo mouetur. Hanc aūt neceſſariam habitudine percipit nō ſolum in rebus en-tibus. veꝝ eciū in nō entibus. Sicut em̄ homineexiſtente ſeqͥtur. ſi homo currit homo mouetur ſiceciā nō exiſtente Huiꝰmodi igit̉ illacōnis ncc̄itusnō venit ab exiſtentia rei in muberici. qꝛ eſt contin-gens. nec ab exiſtētia rei in aīa. qꝛ tūc eſſet ficto ſinō eſſet in re; Venit igit̉ ob exemplaritate in arteeternaˢ ẜm quam res habent habitudinem et aptitudinem ad inuicē. ẜm illius eterne artis repreſentucōnem Omīs igit̉ vt dicit Auguſtinus in lide vera veligione vere raciocinantio lumen accenditur ab illa veritate. et ad ipſam nititur peruenire