Iollum. LXVII.

tenere ſtudeat. Et ſiqua forte obſcuriora intellectu eiꝰ nō admiſſerint. nō ſtatim in uituperiū prūpat. vt nil bonū eſſe credat niſi qd̓ip̄e intelligere poſſit. Hec eſt humilitas diſcipline legentiumDe ſtudio querendi necnō de vita philoſophorum.Tudiū q̄rendi ad exerciciū pertinet. In quo exortacōe magisẜꝙͣ doctrina lector indiget. Quiem̄ inſpicere diligēter voluerit.quid antiqui ꝓpter amorē ſapientie pertuletint ꝙͣ memorāda poſteris virtutis ſue monimenta reliq̄rint. quālibet ſuā dīligentiaminferiorem videbit. alij calcabant honores.Alij ꝓiecer̄t diuicias. Alij acceptis in iurijsgaudebāt. Alij penas ſpreuer̄t. Alij ꝯtubernia hominū deſerētes vltīmos receſſꝰ ⁊ ſecreta heremi penetrātes. ſoli ſe philoſophie dedicabāt. vt eo ꝯtēplationi magis vacarēt qͦnullis q̄ virtutis iter impedire ſolent cupiditatibus animum ſubieciſſent.Permenidesphitophus. xv. annis in rupe egipcia ꝯſediſſe legit̉. Et ꝓmetheus ob immodicā meditādi curā in mōte caucaſo vulturi expoſitꝰ cōmemorat̉. Qꝛ em̄ ſciebāt verū bonū. nō in eſtimacōe hominū. ſed in pura ꝯſcientia eſſeabſcōditū. ⁊ eos iā nō homines eē. qui rebꝰꝑituris inherētes bonū ſuū non agnoſcerentIdeo quātū mente ⁊ intelligentia a ceterisdifferēt ip̄a locoꝝ diſtātīa demōſtrabāt. nevna teneret habītatio. quos nō vna ſocīabitintēcō. Quidā philoſopho dicebat. Nunquid nō vides qꝛ te derident homines. ⁊ ille. Ip̄i me inquit derident. ⁊ eos aſini. Cogita ſi potes quanti eſtimauerit laudari abhijs a quibꝰ nec vituberarī timuit. De aliorurſū legit̉ ꝙ pꝰ oīa diſciplinaꝝ ſtudia. ⁊ artiū cacuminā ad opꝰ figuli deſcendit. Et alteriꝰ cuiuſdā diſcipuli cū mgr̄m ſuū laudibꝰefferrent. Inter ceteta nec ſutorie ꝑitie diſciplīna eū carere gloriatī ſūt. Hanc ergo diligentiā in nr̄is lectoribꝰ eſſe vellem. vt nūqͣin eis ſeneſceret ſaplentia. Sola ab yſaac ſunamitis ſenem dauid calefecit. Ꝙꝛ amor ſapientie etiā in areſcente cōpore dilectoremſuū nō deſerīt. Oēs pene virtutes corporismutāt̉ in ſenibꝰ ⁊ creſcente ſola ſapientia de

cteſcunt cetera. Senectus em̄ illoꝝ qui adoleſcentiam ſuam honeſtis actibus inſtruxerunt etate fit doctior. vſu triſtior. proceſſu tēpotis ſapientior. Et vteꝝ ſtudioꝝ dulciſſimos fructꝰ metīt Un̄ ⁊ ſapiēs vir ille gretie7 cū expletisDEMOICENSſeptuaginta annis ſe morituruꝫ cerneret dixiſſe ferturſe dolere. ꝙ egrederetur de vita. quando ſapere cepiſſet.PlatoLxxxi. annis ſcribens mortuus eſt EtnonagintanouemTOCIALCOgnnos in docerdiſcribendiqꝫ dolore laboreqꝫ compleuit Taceo ceteros philoſophos Pitagoram. Democretum. Zenocratem. Zenonem Et Heleantem. qui iam etate longeua in ſapientieſtudijs floruerunt.Ad PoetaS VeNOHomerum. Heſiodum. Simonidem terſicorum. qui grandes etate neſcio quid ſedſolito diuinius vicina morte cecinerunt.Hophocles autēCum poſt nimiā ſenectutem ⁊ rei familiarisnegligentiam a filijs acuſaretur amētie edīppi fabulam quam nuꝑ ſcripſerat recītauit iudici. Et tantum ſapientie in etate īam fractaſpecimen dedit. vt ſeueritatem tribunaliumin fauorem theatri conuerteret. Nec mirūcū etiam katho cenſorinus ⁊ romani generis dīſertiſſimus iam fenex grecas diſcere literas non erubuerit. nec deſperauerit. CerteHomerus refert ꝙ de ligua neſtoris vetuli⁊ iā pene decrepiti dulcior melle oratio fluxexit. Aurē igit̉ aduerte ꝙͣtū amauerint ſapientiā. quos nec decrepita etas. ab eiꝰ inquiſicōe potuit reuocare. Iſte igit̉ tātꝰ amor ſapientie. tāta in ſenibꝰ prudentie habūdātia.ꝯgrue etiā ex ip̄iꝰ ſupradicti nominis interp̄tacōe colligit̉. Interp̄tat̉ enim ab Yſaacͣ.Pater meus ſuꝑfiuus. vl̓ pr̄is mei rugitꝰ Exquo oſtendit̉ habūdātiſſimū ⁊ vltra humanā vocē in ſenibꝰ diuini ẜmonis tonitruū cōmorari. Verbū nāqꝫ ſuꝑfluū in hͦ loco plenitudinē nō redūdātiā ſignat. Porro ſunamitis in lingua nr̄a coccinea d̓r. qd̓ ſatis ꝯueni

l iij