De obliga. litera.Alber
ractare ſiue ꝟbis ſiue ꝯſenſu. ⁊ plus dicoꝙ fideiuſſor pōt dari ꝓ obligatōne ciuili tātū. ⁊ ꝓ naturali tm̄. ⁊ ꝓ ciuili ⁊ naturali. vnde cū ſeruꝰ dn̄o ſuo poſſit natural̓r obligaripōt ⁊ dare fideiuſſorē dn̄o ſuo. ⁊ id qd̓ ei natural̓r debet ⁊ etiā extraneo ⁊ erit ille fideiuſſor a ſeruo datus dn̄o natural̓r ⁊ ciuil̓r obligatꝰ. cū tn̄ debitor pͥncipalis fit tm̄ natiral̓r obligatꝰ. qd̓ mirū videt̉ cū plus nō debeat eſſe in acceſſiōe qͣꝫ in pͥncipali obligatione. vt infra eo. ti. §. Fideiuſſores. ad qd̓ reſponde ꝙ plus loco vl̓ tꝑe vl̓ re vel cauſa nōpōt eſſe in fideiuſſ. ꝙ in pͥncipali debito. tn̄circa illud idē qd̓ debeat eſſe pͥncipalis debitor pōt eſſe efficatior obligatio fideiuſ. qͣꝫpͥncipalis debitoris. Fideiuſſor ⁊c̄. In iſto§. ſic po. ca. ſi aliqͥs ꝓ debitore aliqͦ fideiubeat̄ nō ſolū ip̄e ē obligatꝰ qͣꝫdiu viuit. ſed etiaꝫſi deceſſerit relinquit heredē obligatū. ⁊ huiuſmodi rō eſt qꝛ ex ꝯtractu tenent̉ heredesFideiuſſor ⁊c̄. Pone ꝙ aliqͥs ita fideiuſſitꝓ ticio. fideiubeo ꝓ ticio in id qd̓ ſibi cred̓svel in id qd̓ ſibi credidiſti valet ne talis fideiuſſio. Rn̄det ꝙ ſic. ⁊ hͦ eſt qd̓ in iſtis duobꝰ§. d̓r. Si plures ⁊c̄. Pone ꝙ ꝓ qͦdā debitore penes ſuū creditor ē. iiij. fideiuſſerūt. nūqͥd iſti plures fideiuſſo. tenent̉ inſolidū. Reſpondet iuſti. ꝙ ſic. ⁊ liberū eſt creditori a qͦoꝑtet ſi velit exigere ſolidū de rigore iuris pͥmiti ui. ſꝫ poſtea inuēta fuit epl̓a diui adriani in qͣ cauet̉ ꝙ īter oēs fideiuſ. qͥ ſūt ſoluendo tꝑelitis ꝯteſt. diuidat̉ obligatio. ſed ſitꝑe litis ꝯteſt. vnꝰ inueniat̉ nō ſoluēdo ceteros onerat. Sꝫ po. cū. iiij. ſūt fideiuſſoresꝙ vnꝰ ꝯuentus a creditore ſolidū ſoluerit.qͥd iuris in iſto caſu. Rn̄det iuſti. ꝙ ſi pͥncipalis debitor nō ſit ſoluēdo. hoc erit ſuū detrimentū ⁊ ſibi debet imputari qͣre totū ſoluit qꝛ potuiſſet ſe iuuaſſe epl̓a diui adriani.⁊ hec dicit. Fideiuſſores ⁊c̄. Queſiui a iuſt.vtrū fidetuſſores ita poſſint obligari ꝙ pl̓ꝰdebeant qͣꝫ debeat debitor pͥncipalis. Et reſpondet iuſti. ꝙ nō. Obligatio fideiuſſoriaacceſſoria ē pͥncipali obligatōi. plus em̄ nōdebet eſſe in acceſſiōe qͣꝫ in pͥncipali obligatione. ſed ecōuerſo bn̄ pōt eē. Si em̄ pͥncipalis debitor obliget̉ in decē bn̄ pōt fideiuſſor obligari in qͥnqꝫ ꝙ fideiuſſ. obliget̉ ī xx.hͦ eſſe nō pōt. hec dicit. Item ſi ille ꝓ me ⁊c̄.Supͣ dixi ꝙ in maiori qͣꝫtitate nō pōt tene-
ri fideiuſ. qͣꝫ debitor pͥncipalis. ideꝫ dico intꝑe. Nō eī p̄t eē ꝙ fideiuſſor pure teneat̉ qͣndo pͥncipalis debitor ſub ꝯditōne obligat̉.qꝛ ſic ī plus teneret̉ fideiuſſor qͣꝫ debitor pͥncipalis. qꝛ plus intelligit̉ nō ſolū in qͣꝫtitateſꝫ etiā in tꝑe minꝰ ⁊ plus intelligit̉. ecōuerſo aūt nō pōt obligari pure. hec di. Si qͥdSupͣ dictū eſt ꝙ inter fideiuſſ. ⁊ creditoreꝫeſt obligatio ꝟboꝝ. ſed que ē obligatio īterfideiuſſorē ⁊ pͥncipalē reū. Et rn̄det iuſti. ꝙſi aliqͥs fideiuſ. ꝓ reo ſoluerit habet ꝯtra eūactionē mandati. ⁊ ita qͣꝫqͣꝫ ꝟboꝝ obligatioque eſt ſtricti iuris ſit inter fideiuſſorē ⁊ pͥncipalē debitorē eſt obligatio mādati q̄ ē bone fidei. ⁊ hec dicit. Grece aūt. Dn̄s imꝑat.dicit h̓ ꝙ fideiuſſ. accipit̉ nō ſolū ꝑ v̓ba latina ſed etiā ꝑ v̓ba greca. ⁊ hec dicit. In ſtipulatōibus Stipulatio aūt fideiuſ. pōt eē cauta ⁊ nō cauta. ſi aūt cauta nō ſit vt ſi inſtrumentū dicat ꝙ ipſe ꝓmiſerit creditori interroganti. ⁊ nihilominꝰ oīa p̄ſumunt̉ ſolenniter acta qͣi interrogatio ꝓmiſſionē preceſſiſſet. ⁊ hec dicit.De obligatione lr̄arum.Um iam expeditū ſit de duabꝰ obligatōnibꝰ naſcētibus ex ꝯtractu. ſb̓ſequēter accedit iuſt. ad terciaꝫ .i. adobligationē lr̄aꝝ. Olim ſcpͥtura ⁊c̄. Queſiuia dn̄o iuſt. qͥd eſt obligatio lr̄aꝝ. ⁊ ipſe reſpondet d. Obligatio lr̄aꝝ eſt illa q̄ neqꝫ cōſtatre neqꝫ v̓bo neqꝫ ꝯſenſu. ſꝫ lr̄is ſiue ſcriptura. Iſta tn̄ obligatio lr̄aꝝ fiebat olimeūquadā ſolēnitate quā hodie nō habemus:Obligatio tn̄ iſta inefficax eſt qͣꝫdiu ei pōtopponi exceptio non numerate pecunie. ſcꝫolim vſqꝫ ad qͥnquēniū. ſed hodie infra biēniū. ex iſta aūt obligatōe naſcit̉ actio que vocat̉ ꝯditio ex lege. ſcꝫ tūc qn̄ non habet locūexceptio nō numerate pecunie cū nō ſit verboꝝ obligatio. ſi em̄ eſſet ibi ꝟboꝝ obligatio. nō haberet locū titulus iſte. ſed ad precedentes titu. eſſet recurrendū. Ad intellectū tn̄ tam textus qͣꝫ gloſaꝝ iſtius. §. ſciēdūeſt ꝙ ſi aliqͥs ꝯfiteat̉ in iudicio ſe debere aliqͥd alicui ⁊ tūc valet iſta ꝯfeſſio etiaꝫ ſi finecauſa ꝯfiteat̉ cū auc̄tas iudicis ſiue iudicivicē cauſe ſuppleat. vt. ff. de inter. act. l. i. ⁊ iijſi aūt extra iudiciū facta ſit ꝯfeſſio. aut ē fcāſine cauſa ⁊ tūc nō valet. aut cū cauſa ⁊ tūcdiſtingue. qꝛ aūt apponit̉ cā mutui ⁊ tunc in
I3