¶ De fideiuſ.¶ Liber III

illa decem dederis ꝓmittis mihi viginti pena aūt adiecta in ſcd̓a ſtipulatōne nō facitprimā ſtipulationē que pͥmo erat inu alidavalere. ſed metu pene ꝙ in prima ſtipulation cōtentū eſt ſoluit. niſi em̄ dederit decemin pͥma ſtipul̓. cōtenta. cōmittit̉ illa ſtipula.ſcꝫ in viginti. cū quis ſtipulat̉ penam nō inſpicit̉ vtꝝ interſit ſtipulatorꝭ que ſit qͣꝫtitasin ꝯditōne ſtipulatōis. qd̓ ſic intelligūt quidā penā ꝙ pena nō excedat duplū. alij autēdicūt ꝙ nō debet excedere quadruplū. dn̄saūt Guido ſic diſtinguit. Cum aūt pena interponit̉ aut interponitur ꝑ verba qͣꝫtitatemdeſignantia. cuiuſmodi ſūt duplū. tripluꝫ.qͣdruplū. ⁊ tal̓ pena nō dꝫ exced̓eqͣd ruplumaūt ꝑ v̓ba deſigͣntia qͣlitatē. ⁊ tūc qͣꝫtacūqꝫ fuerit qͣꝫtitas etiā in centuplū bn̄ valet ſtipulatio. ⁊ hec dicit. Sed etiā ſi quis. Supra dictū ē ꝙ nemo alteri pōt ſtipulari. vn̄ querit̉qͣl̓r hoc ē intelligendū. ⁊ dicit imp. ꝙ hoc eſtſic intelligendū niſi interſit eiꝰ qui ſtipulat̉nā ſitutor qͥ tutelā pupillo ſuo cepit mīſtrare ceſſerit admīſtrationē contutori ſuo bn̄poterit a ꝯtutore ſtipulari rē pupilli ſaluamfore. ⁊ alteri ſtipulari cū eiꝰ interſit. eo ꝙ ſimale admīſtrauerit ꝯtutor tutelaꝫ haberetpupillus tutorē qͥ pͥmo admīſtrauit ſibi obligatū ⁊ eadē rōne poterit aliqͥs aliqͥd ſtipulari ꝓcuratori qͥ aliqͥd certa die a dn̄o ſuo ꝓmiſit ſu b pena ne pena cōmittat̉. vl̓ creditori ſuo ne pignora ſua diſtrahant̉. hec dicit.Uerſa vice ⁊c̄. Suꝑ dictū ē ꝙ ſi aliqͥs alteri ſtipulet̉ nō valet ſtipulatio niſi fuerit ſtipulatꝰ ſic. ſi ita nō factū fuerit vt in ſtipula.cōprehēſū ē in caſu ꝯͣrio. nā ſi aliqͥs ꝓmiſerit aliū aliqͥd facturū ⁊ ſtipulari nō valet ꝓmiſſio niſi penā ꝓmiſerit ſi illud nō feceritalius. h. d. Itē nemo. Po. ſic. aliqͥs ꝓmiſittibi fructuꝫ fundi ſui futuꝝ. valet ne hmōiſtipula. ⁊ rn̄. iuſt. ꝙ nō. Nemo em̄ rem ſuaꝫfuturā in eū caſū qͦ ſua ſit vtiliter ſtipulat̉. ⁊hec d. Si de alia re ⁊c̄. Po. ſic. Stipulatꝰfui a ticio in hūc modū. ꝓmittis mihi aīalintelligens de eqͦ ⁊ ipſe rn̄dēs ꝓmitto intelligēs de aſino. valet ne ſtipulatio. ⁊ rn̄. dn̄siuſt. ꝙ nō. Cū em̄ de vna re ſenſerit ſtipulator ⁊ dealia ꝓmiſſor ꝑinde nō valet ſtipulatio. ac ſi ad interrogatū rn̄ſuꝫ nō eēt. ⁊ h. diEt iſtū. §. bene intellige niſi diuerſitas illaplaceat ſtipulatori. qꝛ ſi ſic bn̄ valet ſtipula

tio. Qd̓ exturpi ⁊c̄. Stipulatꝰ fui ſic. ꝓmittis mihi. x. ſi ticiū hic occidero vl̓ ſi furtumfecero. valet ne hmōi ſtipula. Rn̄det ꝙ nō.qd̓ em̄ exturpi cā ꝓmiſſū ē ⁊c̄. Cū qͥs ⁊c. Pone ſic. Stipulatꝰ ſui a ticio dari mihi deceꝫſub aliqͣ ꝯditōe anteqͣꝫ exiſteret ꝯditio deceſſi. poſtmodū exn̄te cōditōe querit̉ vtrū meheres agere poſſit ex iſta ſtipu. ⁊ rn̄. iuſti. ꝙſic. Eodē modo ſi me ſtipulatore viuēte demū ante cōditōnis euentū decedat ꝓmiſſorpoſtmodū ſi exiſtat cōditio potero ageret cōtra heredes ꝓmiſſoris. ⁊ hec di. Qui hͦ annō ⁊c̄. Pone ita. Stipulatꝰ fui a te dari mihi. x. hͦ an̄no vl̓ hͦ mēſe. querit̉ qn̄ poſſū iſta. xpetere. Et rn̄det imꝑa. ꝙ in oībꝰ ꝑtibꝰ anni vl̓ menſis p̄teritis poſſū petere. Aliud ātē ſi ſtipulatꝰ fui mihi dari aliqd̓ annuū. qͥatūc in pͥncipio anni pōt peti. ⁊ hec dicit Sifunduꝫ ⁊c̄. Po. ſic. ꝓmiſiſti fundū ⁊ hoīempure. quero gͦ cū iſta ſtipul̓. ſit pura vtruꝫ exea incōtinēti poſſim agere. ⁊ rn̄. iuſt. ꝙ non.niſi tm̄ tp̄s p̄terierit qͦ traditio fieri poſſet. ⁊hec dicit. Suꝑ iſto titu. aūt ſolebat aliqn̄a qͥbuſdā fieri tale qͣre. qͣre apud antqͦs iſtaſtiplatio. ꝓmittis mihi p̄die qͣꝫ moriar eratinutilis. hec aūt ꝓmittis mihi decē cū moriar apud antiquos erat vtilis. quidaꝫ iſtudqͣre reputāt ꝓ trufa. cū etiā ius antiquū hodie ſit correctū. ſic tn̄ rn̄dēt. Incertior ē dies mortem precedens qͣꝫ dies mortis dicebat̉ vt in plures ⁊ ꝓpter maiorē incertitudinem dies proxima morti dicebat̉ apud antiquos ſtipulatio in diem ꝓximā morti. nōſic aūt in diem mortis.¶ De fideiuſſoribus rubrica.Uia nedū pͥncipales ꝑſone verbiſue fideiuſſores ꝓ qͥbuſlibet interceobligant̉. verū etiā interceſſores ſidūt v̓bis obligant̉. ꝓpterea titu. iſte de fideiuſſoribꝰ ꝯueniēter ponit̉ ſub tractatud̓ verboꝝ obli. Pro eo qͥ ꝓmittit ⁊c̄. Queſiui a iuſti. vn̄ ꝓcederēt fideiuſſores ſiue ortū hr̄entcerte dicit ip̄e ſepe ꝯtingit ꝙ vnus pͥncipal̓robligat̉ ⁊ aliꝰ ꝓ eo intercedēdo obligat̉ qͥ fideiuſſor appellat̉. ⁊ fideiuſſores iſtos accipiunt creditores dū curāt vt tutiꝰ caueat̉. Inoībus ⁊c̄. Queſiui ab imꝑatore an fideiuſſor accipi poſſet ſolūmodo a debitore qui ēv̓bis obligatus. Rn̄det d̓. ꝙ fideiuſ. pōt accipi in omī obligatōne. ſiue ſit obligatio cō