Ioh̓. xi. Qui credit in me eciā fimortuꝰ fuerit viuet. vos qͥ adheretis dn̄o viuetis vniu̓ſiS apīe.xvi. Tu es dn̄e vite ⁊ mortis habēs poteſtatē. hoc eſt ergo qd̓ dicit (credidit homo) iā in fide ꝑfectus. qꝛ que primo abſentē curare poſſe nō credidit modo verbūabſentis potēs eſſe ad curādumnō dubitauit. Sapie. xvi. Nonh̓ba neqꝫmalagina ſanauit eosſꝫ ſermo tuꝰ dn̄e qui ſanat ōmia.ps. Miſit verbū ſuum ⁊ ſanauiteos de intericionibꝰ eorū (ſermoin que dixit ei ih̓s) Luce. p. Nonerit impoſſibile apud deū omneverbum Gen̄. xviij. Nūquid deoquicꝙͣ erit difficile? Abac̄. ij. Iuſtus autē meus in fide ſua viuet(⁊ibat) iam credēs qꝛ vbiqꝫ eſſet virtꝰ eius ad curandū. Et eſtinirū quia centurioī qui fidē plonam habebat ſe ad ip̄m ventuꝝexhibebat Math̓. viij. Ego veniam ⁊ curabo eū. Iſti autē petentivt deſcēderet p̄ſenciā ſuam negauit ⁊ huiꝰ cauſa eſt quia illiꝰ deuocōem ⁊ humilitate exhibiciōeſue p̄ſencie reinuerauit. Iſtiꝰ aute incredulitatē ꝑ hoc ꝙ abſenscurauit erudiēdo ad fidē erexit ⁊ſic patꝫ ꝙ bene oma fecit. ꝓuerviij. Iuſti ſunt omēs ẜmōēs mei⁊ nō eſt in eis prauūi quid atqꝫ ꝑuerſum Deut̓. xxxij. Deꝰ fidelis ⁊abſqꝫ vlla iniqͥtate iuſtꝰ ⁊ rectꝰ(iam autē eo deſcendēte) Tangtur hic letū nunciū ſalutis. dicitergo. iā autē eo deſcendēte a chana ī capharnaū anteꝙͣ aliquisnūciorum ꝑueniret qͥ de ſermonibus dn̄i prenūciae poſſet (occurrerūt ei ſerui) leto occurſu (⁊ annūciauerūt ei) leta (dicētes qꝛ filius eiꝰ viueret) Luce. xv. Epulari ⁊ gaudere oportebat qꝛ fratertuus mortuꝰ fuerat ⁊ reiixit. iiijRe. vij. Dies hec dies boni nūcieſt ſi tacuei̓mꝰ vſqꝫ mane ſceleisar. psͣ. Hec eſt dies quā fecit dominꝰ exultemꝰ ⁊ letem̄ in ea (Interrogauit ergo horā ab eis) heceſt ꝓbacio ⁊ examinacō facti (inqua meliꝰ habueit) hoc eſt in qͦfugato morbo ⁊ virtute rſtitutaſigna ꝯualeſcēcie in eo apꝑebātp. Re. xxv. In die eniꝫ bona venimus ad te (Et dixerūt ei) hec eſtſcd̓a reſpōſio de hora (qꝛ heri hera ſeptima) que hora ꝓxima eſtptꝰ meridiem: hora qͥdem in quaom̄s eger peius hēre incipit ẜmnatura. qꝛ tunc ſol a ſūmo celi incipit declinare ⁊ cū declinacōe ſolis om̄s virtus egri incipit cadē⁊ declinare (Reliqͥt eum febrisvt oſtēdatur curacio tota eſſe miraculi ⁊ nullo mō eſſe naturalis.Iob. v. Ipſe vulnea̓t ⁊ medet̉ ꝑcutit ⁊ manꝰ eius ſanabit: ⁊ hoceſt qd̓ ad lrām de hora iſta eſt ſumendū ⁊ ideo ſeqͥtur miraculi fructus duo auteꝫ dicūtur: miraculifructꝰ ⁊ ſigni epylogꝰ. De pͥmo