¶ Quis poteſt impetrare reſcriptū. Rn̄. ẜm Dir.li. iiij. ti. iiij. tā actor ꝙͣ reus ⁊ qͥcunqꝫ nō ꝓhibeturimpetrare pōt. Immo ⁊ ſeruus impetrat. C. dep̄ci. imꝑa. offe. l. vniuerſis. etiā cōtra dn̄m in caſu.ff. de his qͥ ſunt ſui vel ali. iuris. l. ij. Prohibet̉ aūthereticus impetrare. C. de ſum. tri. l. ij. Itē excōicatus extra eo. dilectus. ⁊ de ꝓcu. c. fi. niſi de excōicatione ſua ⁊ cauſa eiuſdem mentionē faciat in reſcripto. exͣ eo. ab excōicato. Nec valet ipſo iure reſcriptum vel ꝓceſſus ꝑ eū habitus: ſi ab excōmunicato ſuꝑ alio qͣꝫ excōmunicationis vel appellationis articulo fuerit impetratū. extra eo. ip̄o iureli. vj.Quid ſi ꝓcurator excōicatus impetrauit lr̄asꝓ aliquo. nunqͥd valeat reſcriptum. Rn̄. ẜm Io.mo. ⁊ Io. an̄. ꝙ nō. extra de ꝓba. poſt ceſſionē. qͥaſi nō licet principali excōicato ꝓ ſe impetrare: necꝓ alio. Sed Archi. intelligit de excōicato publiceīpetrante reſcriptū. ar. de re iudi. ad ꝓbandū. ꝙ ſierat occultus valet ⁊ tenet impetratio. ff. de offi.p̄to. l. barbarius. ⁊ extra de ꝓcura. cōſulti. vbi hoctenet Ho. Ideꝫ Inno. in. c. ſi vere. de ſen. ex. Dicẜm Io. mo. ꝙ excōicatus excludit̉ ab omni participatione cōmunionis ſicut deportatus. ff. de pe.quidā. Ideo ſatis eſt ꝙ detegi poſſit ꝑſona infectaexcōicatione. qꝛ. d. ca. ipſo iure. loquit̉ indiſtincte.Et ideo generaliter intelligi debet. Et alij loquuntur ẜm antiqua iura qn̄ reſcriptū nō erat nullumſꝫ annullandū ꝑ exceptioneꝫ. Et ſic intellexerūt. c.pia. de excep. lib̓. vj. vel qn̄ erat ita ſecretū ꝙ nullomodo poterat ꝓbari. Qd̓ veꝝ eſſet in iudicio contentioſo ⁊ nō in foro pnīe. quia tale reſcriptū in veritate nō valet. hec Dir.An autē reſcriptū emanans contra ius debeatfacere mentionē de illo iure cōtrario. Panor. in. c.nōnulli. de reſcrip. ponit opi. Io. an̄. que talis eſt.Aut reſcriptū habet clauſulā derogatoriā ad ius:vt quia facie mentionē de iure illo. Et valet ẜm eūetiā ſi faciat mentionē ꝑ verba generalia. Aut reſcriptum nō facit mentionē de iure. Et ſic: aut illd̓ius habet clauſulam derogatoriam. Exemplū ibiEt tenet nō valere reſcriptum. Aut ius nō habetclauſulam derogatoriā. Et tunc ſi emanat reſcriptum in forma priuilegij valet. licet nō faciat mentionem de iure. Aut emanat ꝑ formā reſcripti. Ettunc: aut motu ꝓprio principis. Et valet ẜm eumper. c. ſi motu ꝓprio. de p̄ben. li. vj. Aut ad inſtantiam partis. Et tunc ſi ex certa ſciētia principis valet. Al̓s ſecus. Sed hec diſtinctio nō placꝫ panor.Nam quo ad primū dū dicit ꝙ valet reſcriptumcontra ius etiā ſi faciat generalē mentionē. Namhoc videt̉ contra illum tex. vbi requirit expreſſammentionē. Et ideo dicerē ſic. ꝙ aut ius habet clauſulam derogatoriā: Et tunc ſerua formā datam inillo iure. Nam ſi requirit ſpecialem mentionē. nōſufficit generalis. ſꝫ debet eſſe ſpecialis: ſaltē ꝑ verba equipollentia. Etiā limitat Panor. vt notabiliter. voluit Bal. poſt Cy. iu. l. humanū. C. de legibus. vt ꝓcedat in reſcripto. Secus in conſtitutione. Nam conſtitutio cōtra conſtitutionē valet: faReſcriptumcta mentione generali de conſtitutione contraria.vt ſi dicatur. nō obſtante quacunqꝫ cōſtitutionein contrariū. ad hoc cle. dudum. de ſepul. quia cōſtitutio emanat cū maiori maturitate ꝙͣ reſcriptūAut ius nō habet clauſulā derogatoriā. Et tūc eocaſu quo eſt fienda mentio. Quod quādo ſit: ſtatim dicet̉. Et tunc nō ſufficit mentio multū generalis. vtputa. nō obſtante quacunqꝫ lege. nec reqͥritur mentio omnino ſpecialis. ſꝫ ſatis eſt ꝙ dicat̉Non obſtante quacunqꝫ lege que in contrariumloquitur. Ita voluit Bar. concordando multasglo. iuris ciuilis in. l. fi. C. ſi cōtra ius. Et hoc quoad primū. In ſecundo mēbro voluit Io. an̄. ꝙ ſiius habet clauſulam derogatoriā. non valet reſcriptum ſub quacunqꝫ forma conceſſum: niſi faciatde illo iure mentionē quod eſt notandū. Terciuꝫmembꝝ eſt. ꝙ priuilegium contra ius nō habensclauſulam derogatoriā valet. Dubitat Panor. anhoc ſit verum. Et potius credit oppoſituꝫ. ꝑ. c. exparte. de capel. mo. vbi dicit̉ ꝙ ſi papa confirmatprioratum religioſo clauſtrali nō valet. non factamentione de iure contrario. Nam ſepe priuilegiaemanant contra ius ex nimia occupatione principis. vel propter nimiā importunitatē petentium.Et ideo niſi fiat mentio de iure ſaltem in genere.non p̄ſumitur princeps velle concedere cōtra iusEt hoc ſentit Bar. in extrauaganti. ad reprimenda. Et ideo alibi dicit glo. ꝙ nō valet legitimatioſpurij facta per principem. nō facta mentione deiure. Quartum membꝝ. ꝙ reſcriptum emananscontra ius motu ꝓprio valet. licet non faciat mentionem de iure. Dubitat Panor. an hoc ſit verumquia motus proprius ſolum excludit ſurreptionenon autē ampliat gratiā contra intentionē concedentis. vt notatur in dicto capitulo ſi motu ꝓprioSed de mente principis nō eſt concedere aliquidcontra ius: nō facta mentione de iure. vt in dictocapitulo ex parte. Dictū tamen Io. an. forte ſeruaretur in practica. Predictis obſtare videtur. ff. deexcu. tu. l. idem vulpianus. vbi dicit tex. ꝙ ſi princeps ſciens aliquē eſſe rutorem dedit ſibi licentiaꝫmutandi domiciliū. videtur eū abſoluere a tntelalicet de ea nō fecerit mentionē. Et ex illa. l. colligitnotabiliter ibi Bar. ꝙ tantū valet certa ſcīa qͣntūdiſpenſatio. Et pondera ꝙ non loquitur. qn̄ in reſcripto fiebat mentio de certa ſcientia ſꝫ ſatis eſt qprinceps ſciebat illum eſſe tutorē. Et multi legiſteper illum tex. ſolent dicere ꝙ ſi princeps ſcient ꝓmouet indignū. vel aliqͥd facit cōtra ius. videturdiſpenſare. Et ꝓfecto illa lex nō facit ad qd̓ allegatur. Non em̄ loquit̉ in priuilegio contra ius. ſedquādo abſoluit aliqueꝫ ab onere tutele. ⁊ in factoparticulari. Et ſic eſt illud potius quoddā beneficium abſolutionis ab onere qͣꝫ priuilegiuꝫ contraius. Et hunc intellectū ſentit Bar. in dicta extrauaganti. Aliud mēbꝝ eſt qn̄ reſcriptū emanat excerta ſcientia. Et tunc valet contra ius ẜm Io. an.Sed Panormitanus multipliciter limitat vt apparet ex ſupradictis. Et addit notabile dictumBar. in dicta extrauaganti ꝙ vbi reſcriptū ema