manū in clericuꝫ: ſeu religioſum turbantē diuinaofficia: excōmunicatꝰ nō eſt: etiā ſi cōmotꝰ hoc fecerit qꝛ ex iuſta cā hoc fecit. Et dicūt doct. ibidē ꝙille tex. intelligit̉ indiſtincte: qꝛ talis inijciens: ſiuehabeat p̄lationē: ſiue nō excuſat̉ ab iniectiōe manuū ⁊ exquo turbat diuinū officiū in eccl̓ia: p̄t deea expelli ſicut faciēs tumultū ī iudicio: vt eſt tex.bonꝰ in. c. in loco. v. q. iiij. Ita ꝑiformiter ē dicēdūde iſto religioſo qͥ turbat doctoreꝫ et ſcholares: ꝙpōt licite expelli abſqꝫ metu excōicationis. Et prohac opinione eſt Directoria li. ij. Et dicit ꝙ ẜm archi. pōt expelli violēter de ſcholis. ar. d. c. veniensvbi monialis quedaꝫ q̄ turbabat officiū. expulſafuit de eccl̓ia ſine metu tn̄ excōicatiōis.¶ Quid ſi nō poteſt expelli? Rn̄. glo. ꝙ doctordebet exire ſcholas ſicut dicimꝰ qn̄ excōmunicatꝰintrat eccleſiam.Nūquid aūt abbas volens exire ad q̄uis ſtudia litterarū teneatur petere licentiā ſeu conſiliuꝫcōuentus ſui monaſterij. Et dimiſſis multis opinionibꝰ maxime ꝑ illud relatiuū ſui: qd̓ ſequit̉ qd̓videt̉ reſpicere īmediatū prelatū ip̄ius monaſterij: ⁊ ſic nō ep̄m: pōt dici ꝙ qͣꝫuis abbas male faciat: ſi vadat p̄ter licentiā epiſcopi ad queuis ſtudia litterarū: nō tn̄ videt̉ ligari hac pena cū ſit penalis. ⁊ reſtringi cōſueuit ẜm archi. Et qd̓ in finedicit̉ de licentia ep̄i: videt̉ habere locum in monaſterio nō exempto ab eius iuriſditione. Sed monachus ſen alius religioſus ſubditus non poteſtaccedere ad queuis ſtudia litterarū niſi a ſuo prelato cum cōſilio fratrū cōuentus vl̓ maioris ꝑtiseiuſdem: ſibi eundi ad ſtudia licentia primitus ſitcōceſſa. al̓s excōicatus eſt: vt in dicto. c. vt ꝑiculoſa. Et tūc pōt omnia ſine quibꝰ in ſtudio cōmodeeſſe nō poteſt. Et dicit archi. ꝙ ſi mutuū ꝯtraxittenebitur monaſteriū niſi actum fuiſſet ꝙ aliūdeſumptus inueniret vt a ꝓpinquo vel amico. Siautē obligaret libros vel res alias ꝓ ſcholari: velalio: nō valet obligatio: quia monachus ſeruꝰ eſtmonaſterij. di. liiij. multos. Idē ſi fideiuſſerit proaliquo qꝛ nō tenet̉. hec archi.Decimuſſeptimus. de eo qͥ ꝑticipat excōicatoin crimīe ꝓpter qd̓ excōicatꝰ eſt dādo ei auxiliū. cōſiliū vel fauorē. de ſentē. excō. nuꝑ. ⁊. ca. ſi cōcubine. Et no. ẜm Panor. in. d. c. nuꝑ. ꝙ hoc intelligit̉ qn̄ poſt excōicationē cōmunico ſibi in crimīedamnato: vtputa titiꝰ fuit excōicatus qꝛ tenebatvxorē alteriꝰ. Ego impēdo ſibi auxiliū. cōſiliū velfauorē circa detentionē illiꝰ mulieris: tūc cōmunico excōicato ī crimīe dānato: nec ſufficeret cōicare in illo actu ꝑ quē incurrit̉ excōicatio: ſꝫ oportet ꝙ ille ꝑ pͥus inciderit ī excōicationē: vt notat̉in. c. ꝯtingit. de ſen. excō. Poſſet tn̄ dici. ꝙ ex aliocapite qͥs incurrat excōicationē iurꝭ: vt ſi ꝯſulo vl̓auxiliū impēdo circa verberationē clerici. nā facientē ⁊ ꝯſentiētē par pena ꝯſtringē dꝫ. vt in. c. mulieres. de ſen. ex. Et p̄dicta faciūt ad. q. de qͣ in. d.c. cōtingit .ſ. de illo clerico qui ſubiecit ſe verberibꝰAn ſit excōmunicatꝰ exquo cōmunicat crimīoſoin crimīe ꝓpter qd̓ ille verberans fuit excōicatus.Panor. ibi dicit ꝙ hec q̄ſtio ſoluit̉ multifarie perExcōmunicatio. jͣ.Io. an. Primo ꝙ ille clericus poterat excuſari ratione cōſuetudinis. ⁊ ꝙ faciebat ratiōe ſatiſfactionis: ⁊ non vt cōicaret in crimine. Secūdo ꝙ adincurrendā illā excōicationē rōne ꝑticipij reqͥnt̉ꝙ qͥs cōicet excōicato in crimīe: ſꝫ ante ꝑcuſſionēnō eſt adhuc ꝑcutiēs excōicatus. ergo non cōicatexcōicato. qͣꝫqꝫ ergo mādans vel cooperans antefactū incurrat excōmunicationē ip̄o facto: vt ī dicto. c. mulieres. hoc tamē nō ꝯtingit ratiōe participij ſed ligatur tanqͣꝫ principalis. Iſta tn̄ ſo. pōtimpugnari ẜm Io. an. ⁊ bn̄ poſt primā ꝑcuſſionēſi iterat ſecūda. Nā poſt primā incidit in excōicationē gͦ in ſcd̓a ⁊ tercia cōicauit excōicato ī crimīeSed forte qͥs diceret ꝙ talis nō incurrit excōicationē: niſi habito reſpectu ad oēs excōicatiōes eodē impetu inflictas. Et tūc diceremꝰ iſtū nō cōicare excōicato: niſi poſt factū cōpletū. Et pro hocfacit qd̓ notat Io. an̄. in regula delictū. de re. iur̄.in .vj. in mercu. vbi querit an tot excōicatiōes pꝰcutiens incurrat: quot inferunt̉ verbera. ⁊ cōcludit ꝙ nō: qꝛ habent̉ ꝓ vno facto exquo vno impetu inſerunt̉. Hoc etiā tenet Bar. in. l. nūqͣꝫ. ff.de p̓ua. delic. vbi dicit ꝙ ſi ego vulneraui te ex ꝓpoſito: nolens plus facere: tn̄ ꝑ aliqd̓ dictū vel factum a te ſuꝑuenit mihi impetꝰ et occidi te tenebor de vulnerato ⁊ occiſo: qꝛ nō eodē impetu: licꝫincōtinēti. Et ecōtra ſi te vulneraui ⁊ ſum ꝑſecutte ꝑ plures horas: ⁊ finaliter occidi te: d̓ occiſo tm̄tenebor: licꝫ ex interuallo qꝛ eodē impetu. vt. l. qd̓ait. §. fi. ff. de adul. Dat̉ alia ſo. ad. q. noſtrā principalē .ſ. ꝙ aliud eſt ꝑticipare excōicato in crimine⁊ aliud ſubmittere ſe miſericordie alicuiꝰ: cū poſſit cogitare illū remiſſurū: cum qͥs debeat defaciliparcere ꝓſtratis. Itē nota ꝙ do. an. de bu. ⁊ Innoce̓. vident̉ tenere. ꝙ in iſta ꝑticipatōne dandoꝯſiliū. auxiliū vel fauorē. nō diſtinguit̉ an̄ al̓s eētfacturus: vel nō: qꝛ ẜm ꝙ dicit glo. in dicto. c. nuper. nō refert an de bono malū vel de malo peſſimū quis efficiat. licꝫ glo. videat̉ tenere ꝯtrariū: cūquā ꝯcordat Ri. in. iiij.¶ Quero an iſte cōicās directe excōicato ī crimīeincidat ī ſnīaꝫ hoīs vl̓ iuris. Rn̄. glo. in. d. c. nuꝑvult ꝙ talit̓ cōicans excōicato ī crimīe incidat inſnīaꝫ hoīs: ⁊ nō canoniſ. Et mouet̉ glo. qꝛ abſolutio ab hac excōicatiōe nō p̄t fieri niſi ꝑ excōicatorē aūt ſuꝑiorē vt pꝫ ī tex. ibi. Sꝫ panor. ibi dicit ꝙcōiter doc. tenēt oppoſitū. Et ꝙ iſta ſit ſnīa canonis ⁊ nō hoīs ꝓbat tex. ibi ī v̓. qͣꝫuis .n. ⁊ tūc. vultem̄ ꝙ ex ſolo ꝑticipio exͣ crime̓ ꝯͣhat̉ minor excōicatio. ⁊ ponit dictionē implicatiuā .ſ. etiā ꝑ quaminnuit ꝙ etiā ī p̄cedēti caſu ꝯͣhat̉ excōicatio iuris⁊ nō homīs. Et ſic ſi excōicatio minor ꝯͣhit̉ a iurefortiꝰ excōicatio maior. Et ſic habes caſum. ꝙ excōicatus ſnīa canonis nō p̄t abſolui ab ep̄o. ſꝫ dꝫabſolui ab excōicatore vel a ſuꝑiore. Et hoc ē ẜmpanor. ibi. qꝛ papa reſeruauit abſolutionē ip̄i excōicatori. qꝛ iſte cōicans in crimīe videtur directedeli qͥſſe in ꝑſonā excōicatoris.¶ Decimū ſoctauꝰ. ꝯͣ obſeruātes vel faciētes obſeruari ſtatuta vel ꝯſuetudines ꝯͣ eccleſiaſticā lib̓tatē. ⁊ ſcriptores eoꝝ et officiales iudicātes ẜm ea