in alijs ſuccedūt ꝯſanguinei ẜm ordinē iur̄. qͥbusdeficientibꝰ ſuccedet eccl̓ia. xij. q. v. c. quicūqꝫ. ⁊ deſuc. ab inte. c. j. ⁊. c. cū dilectus. Nota tn̄ ſingularedictuꝫ panor. in. c. relatum. ij. de teſta. ꝙ acqͣſita ꝑcanonicū intuitu eccleſie ſeu p̄bende. nō cedūt ſucceſſori ī p̄benda. ſꝫ capitulo ip̄ius eccleſie. Ubi aūtbeneficiatus nō eſt de ꝯgregatione. ſꝫ hꝫ bn̄ficiumomnino ſeꝑatū. puta qꝛ ē rector eccl̓ie parochialisvel eſt p̄poſitus. ſeu archidiaconus nō bn̄ficiatusa capl̓o. tc̄ bona acqͥſita intuitu bn̄ficij cedūt ſucceſſori ⁊ nō capl̓o. Ratio diuerſitatis eſt. naꝫ canonico datur p̄benda ex bonis cōibꝰ capituli principaliter: vt inde ſumat neceſſaria: nō aūt dat̉ vt ſitadminiſtrator eccleſie. Ideo ſi aliqua remanēt vltra p̄bendā debent cedere capitulo cuius ſunt oīabona p̄bendaꝝ. Nam ſatis eſt ꝙ ſucceſſor habeatcorpus p̄bende. ⁊ capl̓m adminiſtrabit bona queſita ſicut alia bona ꝯmunia. Sed in alio bn̄ficiatoꝑ ſe exͣ cōgregationem datur beneficiū tanqͣꝫ adminiſtratori ip̄ius beneficij: ſeu eccl̓ie. vn̄ quēadmodū habet adminiſtrare bona cōmunia eccleſie. itaet hec queſita intuitu eccleſie.Quid ſi neſcit̉ vtrū res fuerint eccleſie vel ꝑſone? Rn̄. Io. an. in. c. vt vnuſqͥſqꝫ. de pec. cle. facittria membra. Aut .n. conſtat p̄latū aliqͥd habuiſſetꝑe ſue ꝓmotionis. Aut ꝯſtat ꝙ nihil habuit. autdubitat. Primo caſu p̄ſumendū eſt ꝓ poſſeſſore.Et ideo ſi heres eſt in poſſeſſione illoꝝ bonoꝝ incūbet eccleſie onus ꝓbandi. ꝙ de redditibꝰ eccleſie fuerint acquiſita. Scd̓o caſu cuꝫ nihil habuerittꝑe ꝓmotionis. p̄ſumendū eſt ꝓ eccleſia: vt in. c. j.de pec. cle. Poſſet tn̄ heres ẜm eū ꝓbare ꝙ ex artificio vel aliunde: illa bona acqͥſierit. ſibi tn̄ incumbit onus ꝓbandi: qͣſi eccleſia hēat intentionē fundatā ex p̄ſumptiōe iuris cōis. Tercio caſu cū dubitat̉. dicit idē: vt ꝓſumat̉ ꝓ eccleſia. Poterit tam̄heres ꝓbare p̄latū illa: vel alia bona habuiſſe tꝑeꝓmotiōis. Et cū hac diſtinctione trāſeūt cōmuniter doc. lꝫ Panor. multū reſtringat hoc dictū: quēibi vide.¶ Utrū clericus poſſit viuere d̓ bn̄ficio ⁊ ꝯſeruareredditus pr̄imonij. Inno. in. c. ep̄s d̓ p̄bē. tenet ꝙſic: ⁊ quotidie allegat̉ hoc dictū: ⁊ tenet̉ cōiter perdoc. nec ob. c. paſtor .j. q. ij. loqͥt̉ em̄ ẜm In. qn̄ clericus vellet viuere de bn̄ficio. et auare theſaurizared̓ pr̄imonio. Secus aūt ſi vult ꝯſeruare pr̄imoniūꝓ ſuis hēdibꝰ. Idē panor. ibi tꝫ ꝙ hodie licite clericus viuit de fructibꝰ bn̄ficij: ⁊ ꝯſeruat pr̄imonium heredibꝰ. dūmodo honeſte viuat.Utꝝ clerici ꝯſumentes bona eccleſiaꝝ teneant̉reſtitutionē facē d̓ bonis pr̄imonialibꝰ: ſi hn̄t: autſufficit ꝙ ea reſtituāt de fructibꝰ eccleſie qͦs habētvel habituri ſunt? Uide. jͣ. reſtitutio. xiiij.Utrū clericus d̓ redditibꝰ bn̄ficij poſſit dotareſorores ſuas. ⁊ eiꝰ ꝯſanguineas? Rn̄. panor in. c. j.de coha. cle. et ī. c. ꝑuenit. de arbi. de mente. d. An.dic̄ ꝙ clericus tenet̉ dotare ſorores ſuas ſi non hn̄tvn̄ ſe dotēt. vn̄ ī laico cōiter tenēt glo. ⁊ doc. iurꝭ ciuilis ꝙ frat̓ tenet̉ ſororē natā ex eodem pr̄e dotare.Et dicit Cy. ꝙ cā dotis eſt fauorabilior ꝙͣ cā alim̄torum vnde ſi tenet̉ in caſu neceſſitatis alere ſoro-Clericusrē. Ita ⁊ dotare. idē et fortius in clerico. qꝛ clericusmagis tenetur exercere actū charitatis qͣꝫ laicus: ⁊ſic cū bona ꝯſcīa: ſi non hꝫ pr̄imonialia pōt dotareſororē: vel aliā ꝯſanguineā inopem de redditibꝰ eccleſie. Et vide glo. in. d. c. j. ꝙ clerici pn̄t ſuſtentareꝯſanguineos pauꝑes: quibꝰ potius ꝙͣ extraneis tenent̉. lxxxvj. di. nō ſatis: al̓s nō: ſi diuites ſunt velvt diuites eos faciant.¶ An aūt poſſint dicti clerici ſuſtētare eoꝝ ꝯſāguineos in ſtudio: ⁊ eos doctorari facere de redditibꝰbeneficioꝝDici pōt ꝙ ſic: ⁊ vtinā ſuꝑflua bn̄ficiorū in talibꝰ expenderent: ⁊ honorificū eſſet: ⁊ reſultaret ad vtilitatē vniuerſalis eccl̓ie: q̄ indiget virisdoctis vt in. c. cum ex eo. de ele. li. vj. ⁊. ī. c. de multa. de preben.¶ Utrū clericus qͥ aſſumpſit bn̄ficiū: nō aīo clericandi. ſꝫ vt ex eo viuat in iuuētute: al̓s nō habuitreſidendi animū: nūquid ſit iuſte ꝓmotus? Rn̄.Panor in. c. relatū. de cle. nō re. dicit d̓ mente doc.ꝙ nō. Tamen Hoſ. dicit ꝙ hoc peccatū tollit̉ perpnīam. vt in. c. fi. de ſymo. vult dicere ꝙ nō eſt neceſſe ad purgandū hoc peccatū dimittere bn̄ficiūſicut in eo qͥ ꝓmouet̉ ꝑ ſymoniā mentalē.Utrū clericus habens patrimoniū in titulumpoſſit illud ad libitū alienare: ⁊ an in dicta alienatione debeat interuenire ſolēnitas q̄ obſeruanda ēin alienatione reꝝ eccleſiaſticaꝝ. de qua. xij. q. ij. ſine exceptione. Io. ⁊ Goſ. tenēt ꝙ nō poſſit alienari ſicut nec alia bona beneficij ſpiritualis. fatenturtn̄ ꝙ illi pr̄imonio nō adheret ius ſpirituale qd̓ adheredes nō ſit tranſmiſſibile. vnde volunt ꝙ mormortuo clerico extīguat̉ cā priuilegij. quemadmodū dicimus in fundo dotali: ꝙ lꝫ matrimonio durante nō poſſit alienari: tn̄ eo ſoluto: tranſit ad heredes. Hoſti. diſtinguit. Utrū patrimonium fuerit ꝓ titulo aſſumptū vel nō: vt primo caſu procedat opinio p̄dictoꝝ. Scd̓o vero cāu ſecus. ⁊ ſic trāſeūt doc. Et no. ex hac opinione Ho. ꝙ ſimpl̓r ordinatus pōt diſponere de pr̄imonio ꝓut vult. Secus ſi fuit ordinatus exp̄ſſe ad titulū patrimonij.Sed Panor. dicit excludēdū vnū caſum. puta ꝙſi iſte ordinatus ad titulū patrimonij ꝯſequereturbn̄ficiū ſpūale. licite poſſet diſponere de patrimonio ꝓut vellet. qꝛ hoc caſu ceſſat rō alioꝝ. cū poſſitviuere ex beneficio. Sꝫ vbi nō habet niſi pr̄imonium aſſignatum in titulum. tunc eſt maior dubitatio. et Inno. in. c. ep̄us. de p̄bē̓. ſentit ꝙ ī alienatione illius patrimonij nō requiritur conſenſus ep̄i.Et hec opi. videtur verior de rigore iuris: licet aliaſit benignior et equior: ne mendicet in obprobriuꝫcleri. Et ſi diceretur qͥd operabitur ordinatio ad titulum patrimonij: ſi illud pōt ad libitum alienari:Rn̄. ꝙ ꝓ hoc ſatiſſit iuri: vt nō videatur ille promotus ſine aliqua ſuſtentatione: vnde ſatis eſt ꝙhabeat vnde viuere poſſit. Nam paupertas voluntaria non reprobatur in clericis: ſed neceſſariaGe. tamen in ca. ſi epiſcopus. de preben. li. vj. dicit ꝙ clericus ꝓmotus ad titulum ſui patrimonijnō pōt illud vendere: ſi expreſſe aſſignatur eidemſic ꝙ trāſierit in rē eccleſiaſticam. Et iſtud etiam tenet Ioan. an. Si auteꝫ tacite: tunc licet epiſcopus