Quiſquis itaqꝫ talis eſt; adhucad portandā habūdantiā doctꝰ nōeſt. Sepe āt quod auaricia ex oppetitu gerit neceſſitatem putat; ⁊cū minora ſufficiant. dolet moiorēdeeſſe; atqꝫ incautus animꝰ quādā quaſi neceſſitatē patitur quā parit: ⁊ cum nimia ſint qͥ deſiderat:ſuam ſibi aliquo modo auariciamexcuſat Habūdantia itaqꝫ ſuperbiē vicina eſt; quā ſiqn̄ eciam cupiditas intercipit. hanc vt ita dixeriquaſi peregrina cupiditas inuoſitDi igitur habūdandi artem ſcirevolumꝰ; neceſſe eſt vt non ſolumea q̄ vicina ſunt. ſed ea eciam quede lōginquo veniūt vicia fugiamꝰDiſcamus igitur penuria pati. neea q̄ non habemus. habere eciamcū culpa requiramꝰ: ne felices putemꝰ quos rebꝰ onuſtos cernimꝰNimiū valde ſunt ea. q̄ ſibi quoſiin ſūptus vite pn̄tis p̄parat. Multa portant ſed in viā breui Mogna eſt nob̓ in hoc itinere ſociā paupertas q̄ animū nō anguſtat Cudeeſt terrena ſubſtantio de qua ēt̓no iudici rōnes ponamꝰ. liberiusad patriam tendimꝰ. quia quaſiin via pondere caremus Diſcamꝰſaciari; ne in ſumendis alimentiocorporis. gule ineigꝭ ꝙ neceſſitatiſeruiamꝰ. Plus enim cōcupiſcentia ꝙͣ neceſſitas petit: ⁊ ſepe dū carius inopie ſatiſfacere curamꝰ. voluptas ſubrepit; modū refectionisexcedit. Vnde ſit vt culpā trāſe atad culpa. quia plerūqꝫ inde aliacarnis temptatio noſcitur: dū carni īmoderacius in refectione ſeruit̉Ex peccato etenim primihominisinfirmante natura in hoc mūdo cūnoſtris temptacionibꝰ naſcimur;⁊ caro nobis aliqn̄ adiutrix eſt inbono opere: aliqn̄ aūt ſeductrix inmalum. Si igitur ei plus ꝙͣ debemus tribuimus. hoſtem nutrimꝰ: ⁊ ſi neceſſitati eius que debemꝰ non reddimus ciuem necamꝰDacionda itaqꝫ eſt caro: ſed adhͦ uſꝫ. vt ī bono nob̓ oꝑe famulariſufficicit. Nam quiſquis ei tantūtribuit vt ſuꝑbiat: ſaciari penitꝰignorat. Ars itaqꝫ magna eſt ſaciari? ne vnuſquiſꝫ per ſacietatemcarnis ad iniquitatem prorūpatturpitudinis. Diſcamus eſurire;vt nobis propter hobundātiani ſequentē noſtra hic inopia placeat̉:net nos ventris neceſſitas ad culpam trahat. ne percatum menti ipſa indigentia ſuggerat. ⁊ dū carofamē afficitur. ad cupiditatem onimꝰ irritetur. et querat cū culpaprouidere vnde carni valeat in neceſſitate ſatiſfocere. ne cor in indignatione ꝓſilicit. et linguā in murmurationis cmaritudinē accendatQui igitur in carnis ſue īopīa ſehinc inde circūſpicit. atqꝫ a peccciti laqueo cuſtodit: nouit eſurire.Nos itaqꝫ fratres coriſſimi iramatqꝫ auariciam in aduerſitaiē fugientes elatiōem ⁊ immoderatagaudio in proſperitate dedinantes. qꝛ per fidē. ſpem atqꝫ caritatē